Πρώτα, όμως, να σας βάλουμε στο κλίμα σχετικά με το που και το πότε τραβήχτηκε.
Εποχή: Ντάλα καλοκαίρι του 2010, αρχές Αυγούστου.
Περιοχή: Παραλία Ν. Φλογητών, Χαλκιδική.
Είδος Παραλίας: Αμμουδιά.
Ημέρα: Πολυάσχολη.
Πληθυσμός: Όλοι εκεί ήταν.
Μια τυπική ημέρα ελληνικού καλοκαιριού όπου στην παραλία βρίσκονται όλοι. Οικογένειες, παιδιά, νέοι, νέες, μεγάλοι/ες σε ηλικία, άντρες, γυναίκες, εργένηδες, εργένισσες, ζευγάρια. Είναι όλοι εκεί και προσπαθούν να δροσιστούν.
Κάποιοι κάνουν βουτιές στην παραλία.
Κάποιοι κάθονται αναπαυτικά κάτω από την ομπρέλα τους.
Άλλοι παίζουν ρακέτες.
Άλλοι παίζουν με μπάλες.
Τα γνωστά, καταλαβαίνετε.
Έχετε μπει στο κλίμα.
Είστε έτοιμοι.
Δεν θα σας πούμε ΤΙΠΟΤΑ άλλο.
Δεν θέλουμε να σας προϊδεάσουμε για το τι θα δείτε.
Θέλουμε να νιώσετε απλά ότι βρίσκεστε κι εσείς στην παραλία, κάνοντας αυτά τα συνηθισμένα που κάνετε πάντα.
Όπου, ξαφνικά, όπως κοιτάτε ευθεία στη θάλασσα…
Γυρνάτε το κεφάλι σας αριστερά.
Γυρνάτε, λοιπόν, το κεφάλι σας αριστερά.
Και τί να δείτε;
…
…
…
…
…
…
…
…
…
…
…Α
…
…
…
…
…
…
…
…
…
…
…
Αυτό:
Μόλις σας φανερώσαμε τη “Φωτογραφία του Καλοκαιριού 2010″.
(παύση για να συνειδητοποιήσετε ΑΚΡΙΒΩΣ τι συμβαίνει)
(Ναι)
(Αυτό συμβαίνει)
(Κάτω από πετσέτα με ελληνική σημαία)
(σε πήχτρα από κόσμο παραλία)
(πάνω-κάτω, πάνω-κάτω)
(δάκρυα στα μάτια)
Και τώρα περιγραφή όσων επακολούθησαν, όπως μας τις μετέφερε αυτόπτης ΦΑΡΦ.
“Που λες, Φρέντο, ήταν περίπου 150 άτομα γύρω τους. Καταλήξαμε να κάνουμε το μπιτσόμπαρο σινεμά. Οι σερβιτόροι έρχονται κι έλεγαν στα παιδιά ‘Να σας φέρουμε κανά pop-corn; Tίποτα νάτσος;’. Στην παραλία έπαιζαν ρακέτες πριν ξεκινήσουν και μετά κάθονταν με το μπαλάκι και τη ρακέτα στο χέρι και κοιτούσαν. Κλαίγαμε. Κι από χαρά. Κι από συγκίνηση. Κι από τα γέλια. Στο τέλος του event δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Ώσπου δειλά δειλά κάτι παλικάρια μέσα στη θάλασα άρχισαν να χειροκροτούν. Μετά αρχίσαμε κι εμείς. Σιγά σιγά εξαπλώθηκε σαν πυρκαγιά σε καμιά 50άρα άτομα που χειροκροτούσαμε μανιωδώς. Να λέμε πάλι καλά που ο τύπος δεν σήκωσε τα χέρια ‘α λα Παπανδρέου’ να μας χαιρετήσει!
Η τύπισσα πάντως ήταν μες στην τρελή χαρά. Ο πιο ξενερωμένος ήταν ο τρίτος της παρέας. Λογικό, θα μου πεις. Και ρέστος έμεινε και ρεζίλι έγινε.“
Αυτή είναι όλη η ιστορία.
http://freddos.yooblog.gr
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "living a mad world" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
