ΕΙΝΑΙ Ο ΑΓΩΓΟΣ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ ΜΠΟΥΡΓΚΑΣ- ΑΛΕΞ/ΠΟΛΗ ΕΡΓΟ «ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ – ΠΡΟΦΑΝΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΩΦΕΛΕΙΑΣ;
ή ΒΑΦΤΙΣΤΗΚΕ ΤΟ ΚΡΕΑΣ ΨΑΡΙ; »
Έγινε πολύς λόγος για το σχέδιο νόμου που αφορά την «Διαδρομή και εγκατάσταση αγωγού πετρελαίου Μπουργκάς- Αλεξανδρούπολη και συναφή θέματα» που κατέθεσε η κυβέρνηση στη Βουλή προς ψήφιση.
Η συζήτηση όμως επικεντρώθηκε (θέλω να πιστεύω όχι εσκεμμένα) σε θέματα διαδικαστικά και σε ζητήματα αποζημιώσεων που, παρά την σοβαρότητά τους, δεν αποτελούν το κέντρο βάρους του νόμου, όπως ίσως φαίνεται σε πρώτη ανάγνωση.
Το κύριο σημείο του νόμου, στο οποίο πιστεύω ότι θα πρέπει να επικεντρωθεί η προσοχή της τοπικής κοινωνίας, είναι η δεύτερη παράγραφος του πρώτου άρθρου που αναφέρει: «Το έργο της κατασκευής, εγκατάστασης και εκμετάλλευσης του αγωγού αναγνωρίζεται ως έργο μείζονος εθνικής σημασίας, προφανούς δημόσιας ωφέλειας και γενικά δημοσίου συμφέροντος»
Ο βαρύς αυτός χαρακτηρισμός ενώ υπερεκτιμά (τεχνητά) την σημασία του έργου, αποδυναμώνει τις διαδικασίες αδειοδοτήσεων και καθιστά τις όποιες διαβουλεύσεις προσχηματικές, δεν αιτιολογείται (καθόλου) ούτε στην αιτιολογική έκθεση, ούτε στο σώμα του σχεδίου νόμου.
Η μη αιτιολόγηση του χαρακτηρισμού αυτού δεν οφείλεται κατά την άποψή μου σε τυχαία παράλειψη του συντάκτη του σχεδίου, αλλά σε πραγματική έλλειψη επιχειρημάτων. Αν υπήρχαν άλλωστε σοβαρά επιχειρήματα θα είχαν αναφερθεί όλα τα προηγούμενα χρόνια από τους θιασώτες του αγωγού (μηδέ της εταιρείας εξαιρουμένης) που αντί επιχειρημάτων αναλίσκονται σε γενικόλογες, νεφελώδεις, και ωραιοποιημένες (πλην όμως αστήρικτες) διατυπώσεις προσδοκιών.
Η πρόθεση της κυβέρνησης με την θέσπιση αυτού του νόμου προκύπτει και από την αιτιολογική έκθεση όπου αναφέρεται: « ……….. Για να γίνει δυνατή η κατασκευή του αγωγού και μάλιστα με ταχείς ρυθμούς και σύντομες διαδικασίες απαιτείται η θέσπιση ειδικού πλαισίου όπως έχει γίνει κατά το παρελθόν σε όμοια έργα».
Αναβαθμίζοντας λοιπόν η κυβέρνηση (τεχνητά) την σημασία του έργου αποδυναμώνει τις διαδικασίες αδειοδοτήσεων και καθιστά τις όποιες διαβουλεύσεις προσχηματικές.
Έργο μείζονος εθνικής σημασίας
Πώς μπορεί να στηριχθεί με στέρεα επιχειρήματα ο χαρακτηρισμός του αγωγού πετρελαίου ως «έργο μείζονος εθνικής σημασίας» όταν:
• Όπως αναφέρεται στο 2ο άρθρο της διακρατικής συμφωνίας, το ελληνικό δημόσιο κατέχει μόλις το 1% των μετοχών της διεθνούς εταιρείας ενώ το 51% ανήκει σε ρωσικές εταιρείες, το 24,5% σε βουλγαρικές και το 23,5% σε ελληνικές (όσο ελληνικές μπορούν να χαρακτηριστούν τώρα ή στο μέλλον).
• Όπως αναφέρεται στο 5ο άρθρο της διακρατικής συμφωνίας η διαχείριση του αγωγού θα γίνεται 100% από ρωσική εταιρεία (Transneft)
• Όταν ο πρωθυπουργός της χώρας κος Γ. Παπανδρέου δήλωνε στην Αλεξ/πολη στις 9-9-2009:
«Διαφημίζουν τον περίφημο αγωγό Μπουργκάς – Αλεξ/πολη, αλλά η διακρατική συμφωνία κατοχυρώνει τα συμφέροντα μόνο της μιας πλευράς».
Έργο προφανούς δημόσιας ωφέλειας και γενικού δημοσίου συμφέροντος
Πώς επίσης είναι δυνατόν να χαρακτηριστεί έργο «προφανούς δημόσιας ωφέλειας και γενικά δημοσίου συμφέροντος» όταν ελάχιστη από την ποσότητα του πετρελαίου που θα διακινείται αφορά την Ελλάδα. Η ίδια η εταιρεία αναφέρει στα διαφημιστικά της έντυπα:
• «Ο σκοπός του αγωγού πετρελαίου Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη είναι η μεταφορά αργού πετρελαίου από τη Ρωσία και τη Βόρεια Κασπία σε προορισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Β. Αμερικής και άλλες διεθνείς αγορές».
• « Ο Αγωγός εξομαλύνει την διακίνηση του πετρελαίου στις Διεθνείς αγορές με πολλαπλά οφέλη για την παγκόσμια οικονομία και τους καταναλωτές».
Σύγκριση με αγωγό φυσικού αερίου
Η προσπάθεια που γίνεται στην αιτιολογική έκθεση του νόμου, να συγκριθεί ο πετρελαιαγωγός με τον αγωγό φυσικού αερίου είναι τουλάχιστον ατυχής διότι
• Ο αγωγός φυσικού αερίου χαρακτηρίστηκε απλώς ως έργο «προφανούς κοινής ωφέλειας» και όχι μείζονος εθνικής σημασίας. (Δες Ν. 1929/1991)
• Ο αγωγός φυσικού αερίου ήταν όντως έργο κοινής ωφέλειας όπως και τα έργα των ΔΕΥΑ, της ΔΕΗ κτλ. Χρειάζεται λοιπόν μεγάλη φαντασία για να συγκριθούν τα δύο έργα ως προς την κοινή τους ωφέλεια.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η χώρα περνάει μια από τις δυσκολότερες περιόδους της ιστορίας της και ότι ψάχνει διεθνή ερείσματα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.
Αυτό όμως δεν μπορεί να αποτελέσει άλλοθι στο να ενδίδει η κυβέρνηση σε τυχόν διεθνείς πιέσεις χαρακτηρίζοντας την ενδοτικότητα εθνικό συμφέρον.
Δεν νομιμοποιεί επίσης τον πρωθυπουργό της χώρας, και όποιους τον εκφράζουν, ενώ κρίνει προεκλογικά ότι το «έργο συμφέρει την άλλη πλευρά» (βλέπε Ρωσία), μετεκλογικά το ίδιο έργο, χωρίς καμία αλλαγή, να χαρακτηρίζεται «ως έργο μείζονος εθνικής σημασίας».
Παναγιώτης Παρασκευόπουλος
Χημικός Μηχανικός
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "No to Burgas-Alexandroupolis" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
