Κοιτάζεις γύρω το χωριό σου. Είναι μικρό, το γνωρίζεις άψογα, κάθε του πέτρα, κάθε του σπίτι σε κάνει να νοιώθεις οικειότητα, ζεστασιά, αλλά είναι μικρό , το γνωρίζεις άψογα, το βαρέθηκες, σε πνίγει.Θέλεις κάτι μεγαλύτερο, μυστηριώδες, νέο. Βγαίνεις στο δρόμο και ξεκινάς. Γνωρίζεις πως το ταξίδι θα ναι δύσκολο οι στροφές πολλές, πολλές και οι ανηφόρες. Στην αρχή το ξανασκέφτεσαι γυρνάς πίσω το κεφάλι και κοιτάζεις, μα τα θέλω σου είναι καρφωμένα στον προορισμό, στην πόλη. Συνεχίζεις , περνάς τις στροφές, περνάς και τις ανηφόρες . Οι κλεφτές ματιές έχουν λιγοστέψει, πλέον κοιτάς μόνο μπροστά. Και φτάνεις, μόνο για να δεις πως στον προορισμό σου δεν υπάρχει τίποτα, μήτε πόλη μήτε καν τόσο όμορφο χωριό, μα μόνο μια πεδιάδα απλωμένη , άδεια. Η βενζίνη έχει τελειώσει, η επιλογή της επιστροφής έχει χαθεί ,στενοχωριέσαι, απογοητεύεσαι , είσαι κουρασμένος αλλά είσαι άνθρωπος, το ξεπερνάς και ξεκινάς να χτίζεις . Να χτίζεις από το μηδέν ένα άλλο χωριό που θα σε κάνει να νοιώθεις οικειότητα, μόνο για να το βαρεθείς και να ξανακινήσεις για την πόλη. Γιατί όσο μεγάλη κι αν είναι η πόλη στα μάτια της συνήθειας θα γίνεται χωριό …
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Dewaterizing efforts..." »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
