Όταν η μετριότητα γίνεται τρόπος ζωής. Όταν το «αρκετό» γίνεται απόλαυση, έχεις χάσει το παιχνίδι. Συγκεκριμένες βάσεις , συγκεκριμένοι στόχοι σε οδηγούν εκεί που νομίζεις ότι θες να φτάσεις. Νομίζεις πως όταν βρεθείς στον προορισμό σου θα ξεπεράσεις τις φοβίες σου και θα ανοίξουν οι ορίζοντες σου. Πόσο λάθος κάνεις, πόσο λάθος κάνουμε. Πάντα θα σε κρατάνε πίσω τα πράματα που μετανιώνεις, έστω κι αν δεν το παραδεχτείς ποτέ, θα αλληθωρίζεις και θα είσαι ανίκανος να κοιτάξεις ευθεία μπροστά. Αρνούμαστε τον εαυτό μας , χαλιναγωγούμε τα πάθη μας για να γίνουμε άνθρωποι , λίγοι , κομμένοι, σμπαραλιασμένοι, αλλά άνθρωποι, όχι «ζώα». Φοβόμαστε να παραδεχτούμε τις αδυναμίες μας, τα πάθη μας, τα σφάλματα μας. Και σαπίζουμε αέναα στη γη. Αρνούμαστε να θυμηθούμε αρνούμαστε να κοιτάξουμε μπροστά φοβόμαστε πως αν πετάξουμε θα μας πιάσει ίλιγγος και αρκούμαστε να πατάμε, είμαστε ικανοποιημένοι με το να προχωράμε έστω και με δυσκολία στο βούρκο μας, απ το να ρισκάρουμε πάνω στα ένστικτα μας. Δεν είναι τυχαίο , είναι όμως σίγουρα ατυχές. Όλος αυτός ο κύκλος, όλη αυτή η παλινδρόμηση ,όλες αυτές οι στιγμές που μας κρατάνε πίσω, σκοτώνουμε μέσα μας ότι μας έκανε να ζούμε πιο έντονα, μαχαιρώνουμε με μανία τις ορμές μας, μαστιγώνουμε τον ανικανοποίητο εαυτό μας, αυτόν που τόλμησε, αυτόν που θέλει να τολμήσει, για να ζήσουμε ήσυχα , νοικοκυρίστικα , σωστά. Όπως λένε και στις συγκεντρώσεις, το πρώτο βήμα είναι να παραδεχτείς ποιος είσαι, να παραδεχτείς τι θέλεις και τι κάνεις , τι έκανες μέχρι τώρα. Αφού κάνεις το πρώτο βήμα όλα τα άλλα θα έρθουν φυσικά , αλλά πάντα το πρώτο βήμα είναι το δυσκολότερο , όπως όλα τα σημαντικά σ΄ αυτή τη ζωή. Οι περισσότεροι δεν θα το κάνουμε ποτέ , σας εύχομαι να ανήκετε στους λίγους εκλεκτούς…
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Dewaterizing efforts..." »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »