Κρυβόμαστε , κρυβόμαστε πίσω απ το δάχτυλο μας. Δεν ξέρουμε τι θέλουμε ή μήπως ξέρουμε και φοβόμαστε να το παραδεχτούμε; Κάνουμε έλεγχους, κάνουμε τεστάκια, μικροπράματα για να επιβεβαιώσουμε και να επιβεβαιωθούμε. Όταν επιβεβαιώνουμε αυτό που πιστεύουμε και αποφεύγουμε να παραδεχτούμε, μπαίνουμε σε σκέψεις. Αλλά πάνω απ’ όλα η συνήθεια, πάνω απ’ όλα το βόλεμα , πάνω απ όλα η ευκολία. Όταν επιβεβαιωνόμαστε απ’ την άλλη χαλαρώνουμε, ησυχάζουμε και αδιαφορούμε. Μέχρι να ξανανησυχήσουμε, να μας ξαναδημιουργηθούν αμφιβολίες και άντε πάλι απ’ την αρχή. Στεκόμαστε, στεκόμαστε με την πλάτη στον τοίχο και φοβόμαστε , φοβόμαστε να ζήσουμε. Φοβόμαστε να ρισκάρουμε, φοβόμαστε να ελπίσουμε, φοβόμαστε να τσακιστούμε στα βράχια της άρνησης ή της απογοήτευσης και διαιωνίζουμε. Διαιωνίζουμε ημιτελείς και ρευστές καταστάσεις, διαιωνίζουμε ανασφάλειες, διαιωνίζουμε ανησυχίες ελπίδες, αμφιβολίες κι όλο ξαναβρισκόμαστε εκεί που αρχίσαμε. Αλλά μόνο για να ξανατελειώσουμε , να ξανακάνουμε τις ίδιες επιλογές που μας αφήνουν τις ίδιες αμφιβολίες τα ίδια «αν», τα ίδια «αλλά» και τα ίδια «γιατί». Και κολλάμε και τρεκλίζουμε και φερόμαστε σαν μεθυσμένοι. Μεθυσμένοι από ανασφάλεια κομπάρσοι. Που γυρίζουμε γύρω απ τον πρωταγωνιστή ελπίζοντας να μας προσέξει είτε αυτός, είτε το κοινό . Αν μας προσέξει αυτός ξενερώνουμε που το κοινό αδιαφόρησε, αν μας χειροκροτήσει το κοινό, κολλάμε τα μάτια στον πρωταγωνιστή ελπίζοντας να μας προσέξει. Ανικανοποίητα , μίζερα, μικρά ανθρωπάκια. Αυτό είμαστε. Κι όμως μέσα μας πιστεύουμε πως είμαστε το κέντρο, πως είμαστε βαρύτητα. Πως όλα είτε περιστρέφονται γύρω μας, ή κολλάνε πάνω μας. Όταν δεν συμβαίνει απορούμε, ανησυχούμε , ψάχνουμε το γιατί και προσπαθούμε να το πετύχουμε. Όταν τα καταφέρουμε, μας πειράζει ο συνωστισμός, μας εκνευρίζει η πολυκοσμία, θέλουμε την ησυχία μας, τη μοναξιά μας, το χώρο μας. Μπούρδες. Είμαστε πολύ λίγοι. Σαθροί μέχρι το κόκαλο. Τεμπέληδες, φυγόμαχοι, νάρκισσοι με καμιά αυτογνωσία και καθόλου αυτοσεβασμό. Όταν δεν σέβεσαι αυτό που είσαι, όταν δεν παλεύεις γι’ αυτό που θέλεις, όταν σου αρκούν μικρά φιξάκια γιατί αρνείσαι να απλώσεις το χέρι μέσα στις συμπληγάδες και να πάρεις αυτό που θες, είσαι διάφανος, είσαι καταδικασμένος να ανησυχείς, να φοβάσαι και να κρύβεσαι, να κρύβεσαι πίσω απ το δάχτυλο σου...
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Dewaterizing efforts..." »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
