*Πρώτη δημοσίευση στο fa.ve...
Περπατάμε στο δρόμο και ασυναίσθητα χαζεύουμε τον κόσμο που περνάει. Κάποιοι μας φαίνονται συμπαθητικοί , άλλοι κυριλέδες, ποζεράδες, κάγκουρες, στριφνοί, αλήτες, ψώνια, μάγκες ή δεν ξέρω ‘γω τι άλλο. Λειτουργούμε το ίδιο και ίσως ακόμη πιο έντονα όταν γνωρίζουμε κάποιον καινούριο άνθρωπο. Γιατί όμως νοιώθουμε την ανάγκη να καρφώνουμε ταμπελάκια και να προκαταβαλλόμαστε με ανθρώπους που ξέρουμε ελάχιστα ή καθόλου;
Επηρεαζόμαστε από το ντύσιμο , από το περπάτημα , το βλέμμα, τον τρόπο ομιλίας και καταλήγουμε, σαν επαγγελματίες ένορκοι, σε ετυμηγορίες. Σε περίπτωση καταδίκης δε, αν είμαστε αρκετά υπομονετικοί μπορεί να παραχωρήσουμε στον ένοχο το δικαίωμα έφεσης, ειδάλλως, το όνομα του θα κοσμεί για πάντα τις μαύρες λίστες μας…Κάποιοι από μας καταφέρνουν να πέφτουν μέσα, στις πρώιμες κρίσεις τους , κάποιοι άλλοι όχι, σε όποιο γκρουπ και να ανήκουμε όμως, δεν αναιρεί πως όταν πρωτοσυναντάμε κάποιον είμαστε απέναντι του θετικά η αρνητικά προκατειλημμένοι και θα πρέπει οι μεν να μας αποδείξουν ότι δεν είναι η διασταύρωση της σταχτοπούτας με τον Πίτερ παν ή οι δε ότι δεν είναι ελέφαντες, ανάλογα με το πώς τους έχουμε καταχωρίσει στο μυαλό μας. Τώρα θα μου πείτε, είναι καλυτέρα να είμαστε αδιάφοροι απέναντι σε όλους; Ή ακόμα ακόμα είναι δυνατόν; Η απάντηση είναι δεν ξέρω… δεν ανήκω σε άλλο κόσμο ούτε αποτελώ εξαίρεση. Περισσότερο με απασχολεί το γιατί συμπεριφερόμαστε έτσι, παρά το πώς ή αν πρέπει να το αλλάξουμε.Όσο το γυρνάω στο μυαλό μου καταλήγω πως είναι στη φύση μας σαν ένστικτο επιβίωσης. Όπως o λαγός τινάζεται με το παραμικρό φύσημα του ανέμου από το φόβο του αρπαχτικού, έτσι κι εμείς, ενστικτωδώς νοιώθουμε την ανάγκη να κρίνουμε άμεσα όποιον μας πλησιάζει για να δούμε αν κινδυνεύουμε ή όχι σε περίπτωση που ανοιχτούμε. Λειτουργούμε δηλαδή σαν φοβισμένα ζώα που ναι μεν θέλουν να εξερευνήσουν , ναι μεν θέλουν να γνωρίσουνε τον κόσμο, αλλά με τον ασφαλέστερο δυνατό, κατά την κρίση τους, τρόπο. Έτσι λοιπόν, όταν βλέπουμε κάτι που είναι διαφορετικό από μας ή από τα πρότυπα μας, συνήθως το απωθούμε σαν μη αρεστό ή επικίνδυνο.Στη φύση τα πράματα είναι λίγο πολύ απλά. Το αρπακτικό τρώει το θήραμα του και τέλος. Ξέρει ο καθένας το ρόλο του, τη θέση του. Με λίγα λόγια αρπακτικό και θήραμα γνωρίζουν ο ένας τον άλλο. Όσον αφορά την ανθρώπινη κοινωνία όμως και τις ανθρώπινες σχέσεις δεν έχουμε αυτή την πολυτέλεια. Ακριβώς επειδή σαν είδος δεν έχουμε φυσικό εχθρό, αναλαμβάνουμε και παίζουμε και τους δυο ρόλους ο ένας για τον άλλο. Έτσι, αυτή η άγνοια, μας αναγκάζει να κρατάμε άμυνες για τους συνανθρώπους μας και να τους κρίνουμε από απόσταση κατ εικόνα και καθ ομοίωση. Αυτή η καχυποψία και τα διαφορετικά για τον καθένα δεδομένα που έχουμε σχηματίσει στο μυαλό μας, μέσα από τα βιώματα μας, για το ποιον θα εμπιστευτούμε και ποιον όχι, είναι αυτά που μας οδηγούν στο να κρίνουμε και πολλές φόρες να κατακρίνουμε, άτομα που ουσιαστικά δεν γνωρίζουμε.
Καρτελάκια, ταμπελάκια ή φωτεινές επιγραφές, βάζαμε και θα βάζουμε οι περισσότεροι από μας σε όποιον δεν γνωρίζουμε και είναι ικανός να μας τραβήξει την προσοχή. Το αν είναι θετικό ή αρνητικό δεν το γνωρίζω. Είμαι βέβαιος όμως ότι μπορεί να αποβεί και σωτήριο και καταστροφικό. Μακάρι να μπορούσαμε να πούμε «από σήμερα θα εμπιστεύομαι τους πάντες, δεν θα κρατάω καμία πισινή και θα δίνω ίσες ευκαιρίες σε όλους» και μετά να περπατούσαμε πάνω στο συννεφάκι και να βγάζαμε ουράνια τόξα απ την κοιλία μας σαν άλλα αρκουδάκια της αγάπης. Αλλά δυστυχώς ο κόσμος, η κοινωνία , η φύση λειτουργούν άγρια , οπότε καλύτερα να είσαι αρκούδα παρά αρκουδάκι…
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Dewaterizing efforts..." »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
