* πρώτη δημοσίευση στο fa.ve...
Ίσως ο πιο ανακριβής χαρακτηρισμός που μπορούμε να δώσουμε σε έναν άνθρωπο είναι το «ειλικρινής». Η ειλικρίνεια είναι προσωρινή ενέργεια, τρόπος συμπεριφοράς που επιλέγουμε σε συγκεκριμένες καταστάσεις και όχι μόνιμη κατάσταση. Κατά κόρον χρησιμοποιούμε τη λέξη αυτή για να περιγράψουμε ανθρώπους που δεν πιστεύουμε ότι μας λεν ψέματα, υπάρχουν άραγε όμως τέτοιοι;
Μεγαλώνοντας χτίζουμε το χαρακτήρα μας και την κοινωνική μας συμπεριφορά. Αυτό γίνεται μέσα από τη γονική γαλουχία, το σχολείο και τον κοινωνικό μας περίγυρο, τις παρέες μας. Από πολύ μικροί κατανοούμε πως για να κερδίσεις έναν άνθρωπο, πρέπει να του γίνεις αρεστός. Είτε αυτός είναι φίλος, είτε σχέση και επειδή είναι δύσκολο αν όχι αδύνατο να βρεις όχι κάποιον που να ταιριάζει απόλυτα μαζί σου, αλλά άπλα να έχετε αρκετά κοινά σημεία για να επιβιώσετε μαζί, όλοι μας φρενάρουμε τον εγωισμό μας και μετριάζουμε τα θέλω μας με των άλλων. Το αν θα χρησιμοποιήσεις τακάκια , abs, ή δισκόφρενα, είναι θέμα προσωπικό του καθενός για το οποίο μεγάλο ρόλο παίζει το πόσο εγωιστής είσαι και πόσο πραγματικά θέλεις να πλησιάσεις αυτόν τον άνθρωπο.Πολλοί από μας, έχουμε την ικανότητα του χαμαιλέοντα. Να καμουφλάρουμε δηλαδή και να μεταβάλουμε σημαντικά σημεία του χαρακτήρα και της συμπεριφοράς μας ανάλογα με την παρέα που βρισκόμαστε. Μπορεί να ακούγεται κάπως υποκριτικό και άσχημο σαν έννοια, αλλά δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο. Οι άνθρωποι που επιλέγουν να συμπεριφέρονται έτσι, έχουν στη συντριπτική τους πλειοψηφία χαμηλή αυτοπεποίθηση ή πολύ μεγάλη ανάγκη από κοινωνική αναγνώριση και επαφή με άλλους ανθρώπους. Σπάνια οι μοναχικοί τύποι μπορεί να επιδείξουν τέτοια συμπεριφορά και το ερώτημα που γεννιέται είναι «το αυγό έκανε την κότα ή το αντίστροφο;» δηλαδή, οι άνθρωποι αυτοί επέλεξαν να είναι μοναχικοί και να κρατάνε σταθερή την εικόνα τους ή ακριβώς επειδή δεν μεταβάλλονται παραμένουν μόνοι…;Φανταστείτε έναν κόσμο που ο καθένας θα συμπεριφερόταν ακριβώς όπως ένοιωθε σε κάθε στιγμή. Δεν χαμογελούσε σε αστεία που δεν του άρεσαν , δεν έκανε κομπλιμέντα στη γυναίκα του, σφύριζε κάθε φορά που περνούσε κάποια άλλη που του άρεσε, θύμωνε με κάθε μικροπαρεξήγηση , αντιδρούσε σε κάθε τι που τον ενοχλούσε, ευλογούσε τα γένια του ασταμάτητα και και και… μπορώ να συνεχίσω να λέω παραδείγματα για μέρες, αλλά το νόημα είναι απλό. Αν δεν κρύβαμε κομμάτια του εαυτού μας, αν δεν είχαμε έναν προσωπικό κρυφό μικρόκοσμο, μια αποθηκούλα που να μπορούμε μέσα της να συμπεριφερόμαστε όπως πραγματικά θέλουμε, αλλά δίναμε το εγώ μας ανοιχτά στον κόσμο, δεν θα υπήρχε αυτό που λέμε κοινωνία, αυτό που λέμε ανθρώπινες σχέσεις. Θα ζούσαμε μόνοι σαν τα αγρίμια και μάλιστα θα σημαδεύαμε και την περιοχή μας και θα επιτιθόμασταν στους καταπατητές. Πολύ ωραία και ρομαντικά είναι τα λόγια που ακούγονται κατά καιρούς . «Η ειλικρίνεια είναι η βάση μιας υγιούς σχέσης» -μας λέει η τρεις φορές χωρισμένη τηλεψυχολόγος- ή «πρέπει να την αγαπάς γι’ αυτό που είναι». Η ειλικρίνεια είναι μονόδρομος προς τη μοναξιά και κανείς δεν αγαπάει τον άλλον γι’ αυτό που είναι , τον αγαπάει γι ’αυτό που του δείχνει πως είναι, γι΄ αυτό που νομίζει πως είναι. Ο μόνος τρόπος για να δεχτώ αυτές τις ατάκες είναι πως όταν τις λένε κάνουν «εκπτώσεις» στην έννοια της λέξης. Δεν υπάρχει το ιδεατό, δεν γίνεται όσο και να τον αγαπάς τον άλλο να σου φαίνεται ότι λέει αστείο ή να μην σου αρέσει κανένας άλλος ή να μην υπάρχουν στιγμές που τον βαριέσαι. Φαντάζεστε να γυρίσει και να σας πει ο άνθρωπος σας , «σε βαρέθηκα σκάσε, ή φύγε» και μην μου πείτε πως δεν το έχετε σκεφτεί ποτέ...Για να τελειώνω μ’ αυτή την άσκοπη εξήγηση του αυτονόητου, -Α ρε, τι με βάζετε και γράφω…- ως κοινωνικά όντα για να επιβιώσουμε συμβιώνοντας, είναι απαραίτητο να μην είμαστε ποτέ απόλυτα ειλικρινείς. Να έχουμε αυτό που λέμε έναν εαυτό για την πάρτη μας κι έναν –τουλάχιστον- για τον κόσμο. Ή για να το κάνω πιο μελό, σαν άλλα φεγγάρια κι εμείς πρέπει να κρατάμε την σκοτεινή μας πλευρά, όσο γίνεται μακριά από τα βλέμματα του κόσμου…
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Dewaterizing efforts..." »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
