Το είδος μας επιθυμεί να πορεύεται σε ευθείες. Κάνει τα πάντα για να στρώσει τη ζωή του έτσι ώστε να κυλίσει ομαλά προς το μέλλον , με ένα σχέδιο , με μια προοπτική. Μας κουράζουν οι ανηφόρες και οι κατηφόρες και απεχθανόμαστε τις στροφές.Μέσα στα χρόνια που μας δίνονται να ζήσουμε, αφιερώνουμε κάποια για να χτίσουμε τα επόμενα, (ένα πράμα σαν τη μετά θάνατο ζωή, τον παράδεισο και την κόλαση δηλαδή…) σχολεία, σχολές, πανεπιστήμια, μεταπτυχιακά, προϋπηρεσίες, δουλειές όλα για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε και να ανταγωνιστούμε -και υπογραμμίζω το «ανταγωνιστούμε»- τον διπλανό μας. Με αυτό το στρώσιμο λοιπόν που έχει η κοινωνία η ευθεία γίνεται αμέσως ανηφόρα τουλάχιστον στην αρχή. Πολλοί από μας στη μέση της ανηφόρας, ανακαλύπτουν ή υποθέτουν πως ο δρόμος που πήραν ήταν λάθος και το κακό με τη ζωή είναι πως όταν καταλάβεις πως οι επιλογές σου είναι λάθος , ότι πόνταρες σε λάθος άλογο, δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω και να ξαναρχίσεις, γιατί πολύ απλά δεν μπορείς να ξαναζήσεις τα χρόνια που έχουν περάσει. Βρίσκεις λοιπόν μπροστά σου μια επιλογή, να πας εκεί που θα σε βγάλει και να δεις πως θα επιβιώσεις ή να στρίψεις , να αφήσεις πίσω δηλαδή όλο τον δρόμο που έκανες και να πάρεις μια καινούρια ανηφόρα. Καμία από της δυο επιλογές δεν σου εγγυάται τίποτα, απλώς η δεύτερη σου προσφέρει ένα καινούριο ταξίδι που μπορεί να είναι καλύτερο ή χειρότερο απ το πρώτο, όμως δεν παύει να είναι καινούριο και το καινούριο , το διαφορετικό μας εξιτάρει.Άμα απέτυχες την πρώτη φορά να βρεις το δρόμο σου , είναι πολύ πιθανό να αποτύχεις και την δεύτερη. Καθώς αν δεν σε έσπρωξε κανείς εκεί και τον πήρες με τη θέληση σου, έχεις προφανώς πρόβλημα προσανατολισμού. Με αυτήν λοιπόν τη λογική είσαι και θα είσαι καταδικασμένος όχι μόνο να αφήσεις πίσω σου για πάντα το όνειρο της ευθείας , όχι μόνο να ανεβαίνεις συνεχώς διαφορετικές ανηφόρες, αλλά και να στρίβεις διαρκώς μέχρι που σε κάποια φάση θα πιάσεις τον εαυτό σου να κάνει κύκλους γύρω απ το ανικανοποίητο εγώ σου. Οι περισσότεροι από μας το αντιλαμβάνονται σε κάποια φάση και επιλέγουν να χρησιμοποιήσουν το GPS που λέγεται συμβιβασμός, για να βρουν όχι την Ιθάκη που ονειρεύονταν στα ρομαντικά παιδικά τους χρόνια, αλλά την Κεφαλονιά ή τη Λευκάδα τους. Κάποιοι λίγοι όμως ξεμένουνμε σε μια ατελείωτη κυκλική πορεία και δεν βρίσκουνμε ποτέ στεριά.Καλό ταξίδι…
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Dewaterizing efforts..." »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
