Είναι εγωισμός; είναι φόβος; Είναι αβεβαιότητα; Είναι υποκρισία; Είναι αδυναμία του να αποκαλύψουμε το ποιοι είμαστε και τι έχουμε κάνει; Είναι βόλεμα; Είναι ανεπάρκεια; Είναι ανασφάλεια; Είναι έπαρση;
Τι είναι αυτό που μας εμποδίζει να απλώσουμε το χέρι και να ζητήσουμε αυτό που μας καίει; Τι είναι αυτό που μας κάνει να ζούμε με υποκατάστατα; Τι είναι αυτό που μας εμποδίζει να το παραδεχτούμε; Γιατί παραμένουμε εκούσια κενοί και κοιτάμε από την κλειδαρότρυπα; Η ανειλικρίνεια στους άλλους είναι κοινή, η ανειλικρίνεια στον εαυτό μας όμως είναι αυτομαστίγωμα. Όταν βάζουμε στη ζυγαριά την ευκολία της μετριότητας και την δυσκολία του να κερδίσεις αυτό που σε κρατάει ξύπνιο τα βράδια, το που θα γύρει κρίνει το αν θα ζήσεις ευτυχισμένος ή όχι , το αν θα σου μείνουν απωθημένα, το αν θα λες για μια ζωή «τι θα γινόταν αν;». Έχουμε σαν άνθρωποι την τάση να αποφεύγουμε τις μάχες , τις συγκρούσεις, οτιδήποτε μας βγάζει απ τη γαλήνη μας. Βρίσκουμε ακόμα και επιχειρήματα που να μας πείθουν πως αυτό που θέλουμε δεν είναι αρκετά καλό, θα μπορούσε να είναι καλύτερο ή πως δεν μπορούμε να το έχουμε. Ικανοποιούμαστε με τα σοφά μας λόγια και τις βαθιές μας σκέψεις και νομίζουμε πως πλέον δεν το θέλουμε. Αμ δε! Αν δεν παραδεχτείς τα θέλω σου, η γαλήνη είναι πλαστή. Αν δεν παραδεχτείς ποιος είσαι, θα γυρίσει μια μέρα το είδωλο σου και θα σε χτυπήσει με τόση δύναμη που θα ευχόσουν να είχες πολεμήσει όταν έπρεπε, να είχες ζητιανέψει. Όσο περιμένουμε, όσο μονολογούμε « αύριο θα το κάνω » ή «αύριο θα το έχω ξεχάσει » το μόνο που καταφέρνουμε είναι να τρέχουμε μακριά απ την αναπόφευκτη μάχη και σε κάθε βήμα να πετάμε τα όπλα μας, μέχρι που όταν θα μας φτάσουν οι επιθυμίες μας, θα είμαστε γυμνοί και ανίκανοι να τις διεκδικήσουμε. Κάθε μέρα που αναβάλουμε τις πράξεις μας, κάθε μέρα που αρκούμαστε στο λίγο, κάθε μέρα που δεν παραδεχόμαστε ότι η απραγμοσύνη μας είναι λάθος, κάθε μέρα που αρνούμαστε να δεχτούμε ποιοι είμαστε και τι θέλουμε, είναι μια μέρα που μας κάνει αναπόφευκτα πιο δυστυχισμένους. Ο χειρότερος εχθρός μας είναι ο μέτριος εαυτός μας, ο ολιγαρκής, ο μίζερος, ο φυγόπονος. Το μεγαλύτερο λάθος η αναβλητικότητα μας, το αύριο. Όσο μεγαλώναμε ακούγαμε την έκφραση « ότι αξίζει πονάει και είναι δύσκολο » την ακούσαμε τόσο πολύ που κατάντησε κλισέ. Τι είναι όμως τα κλισέ; Είναι φράσεις που είναι τόσο πετυχημένες τόσο αληθινές που κολάνε σε τόσες καταστάσεις και ακούγονται τόσο πολύ που ο κόσμος στο τέλος τις απαξιώνει και τις βαριέται. Ότι αξίζει λοιπόν πραγματικά πονάει και πραγματικά είναι δύσκολο. Αύριο θα πω στον εαυτό μου : «Από αύριο θα ζω χωρίς απωθημένα, από αύριο θα παραδεχτώ και θα διεκδικήσω όσα μου γεμίζουν το μυαλό, από αύριο όταν θα την πέφτω το βράδυ δεν θα έχω να σκεφτώ τίποτα, απλά θα κοιμάμαι…». Για σήμερα όμως κουράστηκα, κερνάω τσιγάρο , όποιος θέλει ας μου πει...
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Dewaterizing efforts..." »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
