Όταν ο Λένιν ξεκίνησε την επανάσταση στη Ρωσία και η χώρα βρέθηκε σε κατάσταση πολέμου, ο τσάρος για να βοηθήσει τον κόσμο που βρισκόταν σε εξαθλίωση, έκανε συσσίτια για τους πεινασμένους. Ο Λένιν διέταξε τους ανθρώπους που πολεμούσαν με το μέρος του, όπου έβλεπαν οργανωμένα συσσίτια να τα καταστρέφουν. Ως λόγο έθεσε πως ο άνθρωπος όταν βρίσκεται σε τέτοια κατάσταση είναι διατεθειμένος να πουλήσει
την ελευθερία του για ένα πιάτο φαί. Το αποτέλεσμα ήταν να εκδιωχθούν οι τσάροι και να εγκαθιδρυθεί καινούριο πολίτευμα. Με λίγα λόγια δηλαδή, να αλλάξει ο κόσμος όπως τον γνώριζαν οι ρώσοι μέχρι τότε (για άλλους προς το καλύτερο και για άλλους προς το χειρότερο) και να πεθάνει ένας σημαντικός αριθμός ανθρώπων από ασιτία.
Βλέποντας το τι συμβαίνει σήμερα, αν και τα χρόνια έχουν περάσει και οι συνθήκες είναι διαφορετικές, το δίλημμα παραμένει ίδιο. Τελικά ποιος είναι περισσότερο φιλάνθρωπος αυτός που βοηθάει τον εξαθλιωμένο να επιβιώσει και να συνεχίσει την άθλια ζωή του, στην οποία ο φιλάνθρωπος – καπιταλιστής θα τον έχει μια ζωή κάτω απ τη σόλα του ή αυτός που επιλέγει συνειδητά να μην τον βοηθήσει, με λίγα λόγια να τον αφήσει να πεθάνει, με σκοπό να κάνει τον κόσμο ένα μέρος όπου δεν θα υπάρχει εξαθλίωση, ανισότητες, και άνθρωποι που για να επιβιώσουν θα χρειάζονται τα τσάγια κυριών και την αγκάλη της κυρίας Βαρδινογιάννη; Η επιλογή είναι προσωπικό θέμα του καθενός εγώ απλά θέτω το ερώτημα λόγω επικαιρότητας. Δεν είναι τυχαία η τραγωδία στην Αιτή, ήταν λογική συνέπεια των συνθηκών διαβίωσης τους. τις οποίες συνθήκες τις βλέπαμε ,τις ξέραμε και τις δημιουργήσαμε όλοι οι πολιτισμένοι – φιλάνθρωποι – παγκοσμιοποιημένοι – καπιταλιστές.
Σε περίπτωση που κάποιος ενδιαφέρεται εγώ θα την έστελνα τη βοήθεια, γνωρίζοντας πως βοηθώ στη συνέχεια της εξαθλίωσης για τον πολύ απλό λόγο ότι η σημερινή κοινωνία έχει αυτιά και μάτια μόνο για τσάρους και είμαστε άξιοι της μοίρας μας…
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Dewaterizing efforts..." »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
