Παίρνω έναυσμα από μια συζήτηση που παρακολούθησα μεταξύ δυο αρκετά μεθυσμένων, πολύ καλών μου φίλων. Τα παιδιά εκεί που τα πίναμε και δίναμε νόημα στην λέξη αμπελο – φιλοσοφία, έπιασαν μεταξύ άλλων το θέμα της παραγραφής των αδικημάτων των βουλευτών μετά το πέρας της τετραετίας, ή καλύτερα μετά το πέρας του χρόνου που θα διαρκέσει η εκάστωτε κυβέρνηση.
Γνώμη τους όπως και γνώμη της πλειοψηφίας , μα και δική μου, είναι πως ο νομός περί ευθύνης υπουργών είναι άδικος και ανήθικος. Οι άνθρωποι που κυβερνούν και διαχειρίζονται το δημόσιο χρήμα, ξέρουν πως ότι κι αν κάνουν , από τις επόμενες εκλογές δεν θα είναι ποινικά δικάσιμο. Όταν οι ηγεσία των κομμάτων είναι ανεκτική στα μέλη της, που στο 99% των περιπτώσεων είναι, καθένας ξέρει πως όσα κι αν κλέψει δεν θα τον στήσουν στο σκαμνί οι συνάδελφοι του, ότι διαστάσεις και να πάρει το θέμα κι όσο κι αν διαρρεύσει. Το μόνο που μπορεί να πάθουν, έτσι όπως έχουν τα πράματα, είναι να μαθευτεί η λαμογιά τους και να την πληρώσουν από τον κόσμο που δεν θα τους εκλέξει (κατά πάσα πιθανότητα) στις επόμενες εκλογές. Τι σημαίνει αυτό; Ως υπουργός κλέβω , κρατάω τα χρήματα, δεν πάω φυλακή, δεν πάω καν δικαστήριο. Η μόνη μου κύρωση θα είναι, ότι υπάρχει μια πιθανότητα να μην μ' αφήσει ο κόσμος να ξανακλέψω. Αναρωτηθείτε για μια στιγμή τι θα κάνατε αν βρισκόσασταν σ’ αυτή τη θέση. Πάλι το 99% από σας, θα το χώνατε το χέρι στο μέλι (και με το δίκιο σας) αφού ουσιαστικά δεν υπάρχουν κυρώσεις…
Γιατί μπαίνω στον κόπο να πω κάτι τόσο προφανές; Επειδή , όσο άρρωστο κι αν είναι αυτό το σύστημα, αν με ρωτήσεις αν θέλω οι βουλευτές να στέκονται απέναντι στη δικαιοσύνη όπως όλοι οι υπόλοιποι θα σας πω ένα τρανό όχι. Είναι άδικο για το ίδιο αδίκημα ο βουλευτής να τη γλυτώνει κι εγώ να μπαίνω φυλακή; Είναι! Είναι ανήθικο εγώ να είμαι πίσω απ τα σίδερα, κι ο άλλος να αναλαμβάνει την «πολιτική» (μη χέσω) ευθύνη; Είναι! Είναι λάθος να παραγράφονται τα αδικήματα μετά από τη λήξη της βουλευτικής θητείας; Δυστυχώς δεν είναι…
Σκεφτείτε ένα πολύ απλό ενδεχόμενο – παράδειγμα. Έστω, ότι είσαι εσύ σήμερα πρωθυπουργός με το Χ κόμμα, τελειώνεις την θητεία σου, χάνεις τις εκλογές και αναλαμβάνει το ψ κόμμα. Κάπου εδώ να εξηγήσω πως όταν κάποιος βουλευτής κατηγορείται για κάποιο αδίκημα συνίσταται προανακριτική επιτροπή μέσα στη βουλή και οι βουλευτές ψηφίζουν καταπόσο υπάρχει λόγος να πάει κάποιος στο δικαστήριο. Για να επιστρέψω στο παράδειγμα, εμένα σαν πρωθυπουργό του ψ κόμματος, τι με εμποδίζει να ανακαλύψω ένα αδίκημα που υποτίθεται πως έχεις κάνει, να σε στείλω στην προανακριτική έχοντας την πλειοψηφία στη βουλή ως κυβέρνηση, από κει να σε στείλω στο δικαστήριο το οποίο, αν και είναι ανεξάρτητη αρχή (ΧΑ!) , εγώ καθορίζω του εισαγγελείς και τους προέδρους και διατηρώ υπουργείο δικαιοσύνης (άλλη ανωμαλία, αλλά θα τα πούμε άλλη φορά γι’ αυτό) , και από κει να σε στείλω να σαπίσεις στη φυλακή χωρίς να έχεις κάνει τίποτα. Τι κερδίζω; Μα προφανώς καταστρέφω τους πολιτικούς μου αντίπαλους και παίζω μπάλα μόνος μου…
Το όλο ζήτημα της παραγραφής είναι μια επιλογή που έγινε. Με δεδομένο πως οι άνθρωποι είναι ανήθικοι, βάλανε στη ζυγαριά από τη μια το ενδεχόμενο να κλέβουν οι κυβερνήσεις και να παραμένουν ατιμώρητες και από την άλλη το ενδεχόμενο να ζήσουμε ένα φασισμό , μια κατάρρευση όλου του πολιτικού συστήματος , μέσω της ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής της χώρας. Ανάμεσα σε δυο ελεεινές, μα απόλυτα ρεαλιστικές καταστάσεις, επέλεξαν την πρώτη. Για μένα καλώς έπραξαν. Για κάποιον άλλο ίσως όχι. Μα σίγουρα το δίλλημα της παραγραφής δεν είναι τόσο απλό όσο το σκεφτόμαστε και μας το πλασάρουν τα «ντέμεκ» εξαγριωμένα καρτάλια.
Το βασικό πρόβλημα λοιπόν, είναι η ανθρώπινη φύση και πρέπει επιτέλους να αποδεχτούμε πως κάποια πράματα, όσο άσχημα κι αν φαίνονται θα μπορούσαν να είναι πολύ χειρότερα. Θα μου πείτε γιατί να μην είναι καλύτερα, γιατί να επιλέγουμε ανήθικους ανθρώπους να μας κυβερνάνε , αυτή την ερώτηση μπορεί και πρέπει να την κάνει ο καθένας μας στον καθρέφτη. Πρώτον , γιατί τους ψηφίζω; Και δεύτερον, εγώ θα λειτουργούσα διαφορετικά;
Στο διακύβευμα τώρα. Όσον αφορά τον νόμο περί ευθύνης υπουργών. Πρέπει να αλλάξει χθες! Τόσα μυαλά είναι εκεί πάνω, τόσα χαρτιά έχουν μαζέψει απ τα πανεπιστήμια ας το σκεφτούν και ας βρουν την λιγότερο άσχημη λύση. Όσον αφορά την παραγραφή, επιτρέψτε μου να την θεωρώ εξίσου σημαντική και απαραίτητη με το πανεπιστημιακό άσυλο. Dewaterizer, out.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Dewaterizing efforts..." »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
