*Αναδημοσίευση στο Fa.ve
Περίεργη μέρα η αυριανή. Ένας χρόνος απ’ τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, ένας χρόνος απ την περσινή εξέγερση λαού. Ένας ακόμα χρόνος που έφυγε σαν να μην πέρασε μια μέρα για την Ελλάδα.
Το βέβαιο είναι πως αύριο ο κόσμος θα βγει στο δρόμο.
Το βέβαιο είναι πως θα διαδηλώσει, το βέβαιο είναι πως θα βγάλει οργή. Οργή για την κατάχρηση εξουσίας, οργή για τον άθλιο τρόπο ζωής του, οργή για τη φτώχια του, οργή για την καταπάτηση των δικαιωμάτων του και οργή για την οργή. Ακούω αριστερά και δεξιά κόσμο να λέει πως καταλαβαίνει τους λόγους που ο κόσμος βγαίνει στο δρόμο, πως κατανοεί τις αιτίες που τον κάνουν να εξεγείρεται μα η πλειοψηφία θέλει οι διαδηλώσεις να είναι ειρηνικές, να μην καταστραφούν περιουσίες να μην θρηνήσουμε θύματα. Λογικό; Δεν ξέρω πραγματικά.
Από τη μια σκέφτομαι πως οι άνθρωποι που βλέπουν τον κόπο μιας ολόκληρης ζωής να καταστρέφεται δεν φταίνε σε τίποτα για να πληρώνουν τα λάθη των αφεντάδων που έφτασαν τον κόσμο ως εδώ. Από την άλλη μήπως φταίνε; Από την άλλη με το να τους ψηφίζουν, με το να σκύβουν το κεφάλι σε πρακτικές που οδήγησαν τα πράγματα εδώ, με το να ζουν νωχελικά και νοικοκυρίστικα, με το να φοβούνται ακόμα και τον ίσκιο τους, με το να βολεύονται σ’ αυτή την κοινωνία, με το να τρέφουν κώλο στον καναπέ βλέποντας σταρ, ανοίξανε το δρόμο στους αφεντάδες να εδραιώσουν την παρούσα κατάσταση; Δεν ξέρω. Πραγματικά επιφυλάσσομαι να πάρω θέση. Μεγάλωσα σ’ αυτήν την κοινωνία, σε status quo πάνω από τον πήχη και έχω τη δυνατότητα να σκέφτομαι όπως σκέφτομαι και να ζω όπως ζω, μέσα σ’ αυτά που μου πρόσφερε. Δεν είμαι αχάριστος , αλλά δεν μπορώ και να κλείνω τα μάτια στην αδικία. Δυστυχώς όμως δεν είμαι και ήρωας. Δεν υπάρχει περίπτωση να βγω στο δρόμο και να τα σπάσω προσπαθώντας να αλλάξω τον κόσμο κυρίως γιατί δεν πιστεύω πως θα πετύχω. Αν αύριο όλα όσα γίνουν καταφέρουν να φέρουν μια διαφορετική τάξη πραγμάτων ας μου κάψουν και το αυτοκίνητο και το σπίτι , ή καλύτερα θα βγω και θα τα κάψω μόνος μου. Αν όμως μετά από μια , δυο , πέντε μέρες ξαναγίνουν τα πράματα όπως έχουν τότε θα βρεθώ στη ίδια μαλακισμένη κοινωνία, χωρίς αμάξι και χωρίς σπίτι και θα βρίζω τους αλήτες που τα κάψανε.
Long story short, οι επαναστάσεις για να πετύχουν χρειάζονται μάζες, χρειάζονται πλειοψηφίες αν δεν τις έχουν είναι απλά τυφλή βία με στόχο τους νοικοκυραίους και τσίμπημα κώνωπα στο κωλομέρι του συστήματος. Παρόλ’ αυτά, δεν μπορώ να τους δώσω και άδικο αν τα κάψουν όλα. Σαφής; Ίσως όχι , αλλά τουλάχιστον ειλικρινής…
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Dewaterizing efforts..." »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
