Καλησπέρες! Διάβασα με ενδιαφέρον το κείμενο σου, λεω να το γυρίσω λίγο στην αγαπημένη μου αμπελοφιλοσοφία και να το σχολιάσω. :)
Καταρχάς η άποψη σου μου θύμισε λίγο τον
Ρουσσώ. Δε ξέρω αν και πόσο γνωρίζεις τις θέσεις του. Λίγο πολύ υποστήριζε πως οι άνθρωποι πριν συνταχθούν σε κοινωνίες, πριν γίνουν πολιτισμένοι, ήταν ελεύθεροι στη φύση και άρα ευτυχισμένοι. Ο πολιτισμός διέφθειρε τον άνθρωπο.
Απο την άλλη εκείνο που λες για την καπιταλιστική κοινωνία. Οτι αντιπροσωπεύει περισσότερο την ανθρώπινη φύση παραδόξως μου θυμίζει τον "αντίπαλο" (όσο αφορά τις θεωρίες) του Ρουσσώ, που δεν ήταν άλλος απο τον Χομπς. Ο Χομπς θεωρούσε πως οι άνθρωποι είναι απο τη "φύση τους" σκληροί και ανταγωνιστικοί, και πως πριν συνταχθούν σε κοινωνίες ήταν όλοι εχθροί και αντίπαλοι ο ένας με τον άλλο, μια άγρια φυσική κατάσταση, εντελώς διαφορετική απο την ιδανική που περιέγραφε ο Ρουσσώ.
Για τον μεν έναν ο άνθρωπος απο τη φύση του είναι "καλός" (Ρουσσώ). Για τον δε άλλον είναι "κακός" (Χομπς).
Προσωπικά είμαι υπέρ της άποψης πως τα κύρια χαρακτηριστικά του ανθρώπου διαμορφώνονται απο και μέσα στην κοινωνία που ζει. Υπάρχουν λοιπόν κοινωνίες ανταγωνιστικές, που καλλιεργούν τέτοιους ανθρώπους, υπάρχουν άλλες που οι αξίες της δίνουν έμφαση στην συνεργασία.
Θα πει κανείς, η δίψα για εξουσία υπάρχει σε τόσα παραδείγματα. Ισχύει. Αλλά όχι απόλυτα. Μια συγκριτκή μελέτη πολιτισμών θα του έδειχνε πως υπάρχει μεγαλύτερη ποικιλία στο ανθρώπινο είδος απ'οτι ενδεχομένως νόμιζε.
Όσο αφορά τα πολύ σωστά που αναφέρεις για τη σύγχρονη νωχελικότητα... Είναι πραγματικά φαινόμενο των καιρών μας. Απάθεια, ακόμα και αν μπροστά στα μάτια σου γίνεται η αδικία. Μια απάθεια που επίσης, κατά τη γνώμη μου, καλλιεργείται ήδη απο την παιδική ηλικία, τις αξίες που δέχεται κάποιος, και φυσικά την κοινωνία μέσα στην οποία ζει.
Αυτά τα ολίγα, ελπίζω να μη κούρασα. :P
Γραφικός Κομπάρσος είπε...
Καθόλου δεν κούρασες φίλε μου, κι ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο να σχολιάσεις.
Ο Ρουσσώ έκανε τεράστιο λάθος αν πίστευε πως οι άνθρωποι είναι από τη φύση τους καλοί, για τον απλούστατο λόγο ότι οι έννοιες του καλού και του κακού είναι δημιουργήματα των κοινωνιών. Ο Χόμπς από την άλλη δεν μπόρεσε να ξεκολλήσει (η δεν τον ενδιέφερε) από τις ήδη οργανωμένες κοινωνίες και να δει τον άνθρωπο ως ζώο και τίποτα άλλο.
Ο διαχωρισμός κατ' εμέ θα έπρεπε να γίνει όχι με όρους καλού και κακού, αλλά με όρους φυσικού και μη. Όλα τα ζώα συμπεριφέρονται όπως τα προστάζει η φύση τους, αγνοώντας τις έννοιες του καλού και του κακού. Για να στο πω πιο απλά όταν το ένα λιοντάρι σκοτώνει το άλλο για να γίνει αρχηγός της αγέλης το θεωρούμε φυσική διαδικασία. Όταν ο ένας άνθρωπος σκοτώνει τον άλλο είναι φόνος.
Δεν εξιδανικεύω αυτή τη λογική βέβαια, απλώς την αναφέρω για να σου δείξω ότι όλα είναι θέμα οπτικής. Τα πάντα έχουν διαφορετική σημασία ανάλογα με τη σκοπιά που τα βλέπεις.
Για τα της νωχελικότητας του σήμερα, δεν έχω να πω κάτι απλά χαίρομαι που το βλέπεις κι εσύ, με τον σαρδανάπαλο γίναμε τρεις, πάμε γερά...:P
Αυτά τα ολίγα, εγώ είμαι σίγουρος πως κούρασα..
Τα παραπάνω φιλοξενήθηκαν στο http://sardanapallus.blogspot.com
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Dewaterizing efforts..." »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
