Χαβαλέ έχει το είδος μας , προχωράμε σε σκέψεις παράλληλων συμπάντων και όμως δεν βγάζουμε άκρη στα πιο απλά πράματα, η φαντασία μας μπερδεύεται με τη λογική μας και κάνει τράμπες. Πολύ θα ήθελα να ζω στο μυαλό σου για 10 λεπτά. Ποιος άνθρωπος δεν το έχει σκεφτεί και πόσο δύστυχης θα ήταν αυτός που θα το κατάφερνε? Μεγάλες κουβέντες
βαθιά θέματα. Έλεος βαρέθηκα. Πόσο ακόμα θα συνεχίζουμε να ζούμε αυτή τη σαπίλα, αυτό τον εξευτελισμό , αυτή τη γιορτή του πρέπει και τη νίκη του απέναντι στα θέλω. Ποια θέλω; Άνθρωποι είμαστε, τα θέλω του τώρα είναι διαφορετικά απ τα θέλω του δέκα λεπτά αργότερα. Βαρέθηκα. Ειλικρινά δεν την παλεύω. Προσποιούμαστε εαυτούς και συμπεριφορές όχι απλά καθημερινά αλλά κάθε λεπτό, κάθε δευτερόλεπτο. Γιατί δεν μπορούμε να είμαστε ειλικρινείς? Γιατί πολύ απλά γνωρίζουμε το παρελθόν και σκεφτόμαστε το μέλλον . Πόσο πιο ευτυχείς θα ήμασταν αν σκεφτόμασταν μόνο το παρόν και ζούσαμε σ' αυτό και μόνο γι’ αυτό. Αλλά πόσο δυστυχείς θα κάναμε τους γύρω μας . Βαθιά θέματα μεγάλες σκέψεις. Κουράζομαι , θα πιω ακόμα ένα ποτό , θα γίνουν όλα ευκολότερα, μέχρι να ξενερώσω και να ξανακοιτάξω τον κόσμο στα μάτια. Πόσο καταλαβαίνω θεέ μου τους εξαρτημένους. Θεέ μου; Πλάκα έχω , πλάκα έχουμε. Επικαλούμαι τον θεό όταν νοιώθω αδύναμος και βρίζω αυτούς που πιστεύουν (ίσως από ζήλια) όταν είμαι καλά. Περίεργο; Όχι. Γι’ αυτό δημιουργήθηκε. Δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε τα προβλήματα μας μόνοι μας. Δεν έχουμε την δυνατότητα να αποδεχτούμε ήρεμα τις καταστάσεις στις οποίες δεν έχουμε έλεγχο. Ή για να το θέσω καλύτερα δεν μπορώ! Μου γράφεις δεν θα ρθεις για διακοπές. Ζηλεύω. Δεν το ελέγχω. Ζηλεύω όχι το μικρό σου το γατί , ζηλεύω τους ανθρώπους που τα βρίσκουν με τον εαυτό τους, ζηλεύω τους ανθρώπους που δεν έχουν στιγμές αδυναμίας , ζηλεύω τους ανθρώπους που δεν έχουν τη δυνατότητα να σκεφτούν πέρα από ένα σημείο. Δεν έχουν ανασφάλειες, δεν φοβούνται. Γαμώ τη μόρφωση μας γαμώ την ελεύθερη σκέψη μας. Γαμώ γενικά . Δεν την παλεύω έχω κουραστεί να νιαουρίζω μοναχός. Δεν γεμίζω απ αυτά δεν γεμίζω από σας , δεν με γεμίζετε.. τι θα πει δεν με γεμίζετε? Δεν καλύπτετε τις ανασφάλειες μου, δεν καλύπτετε τα θέλω μου . Ώρες ώρες σας λατρεύω, ώρες ώρες σας μισώ. Γιατί? Γιατί έτσι. Γιατί θέλω να είμαι και μαζί και μόνος. Περίεργο? Μπα. Απλά δεν το έχετε αποδεχτεί ακόμα. Κουράζομαι. Βαριέμαι. Δεν αντέχω. Δεν σας αντέχω. Σας φοβάμαι. Ναι αυτό είναι σας φοβάμαι. Με τρομάζετε, με τρομάζει η απλότητα σας, με τρομάζει η απάθεια σας, με τρομάζει η ριχάδα σας. Χρειάζομαι λοβοτομή ή χρειάζομαι ουσίες; Δεν ξέρω, πάντως κάτι χρειάζομαι και δεν το βρίσκω, δεν το είχα ποτέ. Δεν θα το βρω ποτέ. Πολύ απαισιοδοξία.. βρε λες να το βρω; Ποιος ξέρει αν ψάξω κι άλλο μπορεί… άλλη μια μέρα στον κόσμο , άλλη μια μέρα στην παραγωγή άλλη μια μέρα ευλογίας και θαυμασμού των ηλιθίων, άλλο ένα ποτό , άλλο ένα βαλσάμικο τσιγάρο. Λεφτά, τακτοποίηση, η μανά μου να κλαίει από χαρά κι εγώ να κλαίω πίσω απ το χαμόγελο μου, πίσω από τη γοητεία μου, πίσω απ τα ανούσια φιλία που ανταλλάσσω, πίσω απ τον ιδρώτα, πίσω απ το γέλιο με τους φίλους. Φίλοι ΧΑ! Δεν υπάρχει αυτή η λέξη γεννιόμαστε μόνοι, μεγαλώνουμε μόνοι, ζούμε μόνοι και θα πεθάνουμε μόνοι. Η αδυναμία μας μεταφράζεται στους φίλους μας. Όσο πιο αδύναμοι είμαστε τόσο μεγαλύτερος είναι ο κύκλος μας. Εκνευρίζομαι. Πραγματικά. Δεν μπορώ θα μου την παίξει!! Πως αντέχεται πραγματικά?! Δείξε μου έναν ευτυχισμένο άνθρωπο να σου δείξω έναν ψεύτη! Δείξε μου έναν πλούσιο άνθρωπο να σου δείξω έναν κλεφτή , δείξε μου μια γυναίκα να σου δείξω μια ηθοποιό. Τόση μιζέρια τόσο ψέμα τόση ανειλικρίνεια τόση πουτανιά τόση σαπίλα. Πως επιβιώνουμε θα μου πείτε? Θα σας πω εγώ. Αύριο θα φτιάξουν τα πράματα αρκεί να το θέλεις αρκεί να το προσπαθήσεις αρκεί να το επιδιώξεις. Αρχίδια. Κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας . ζούμε σε μια παραφύση κοινωνία και λειτουργούμε παραφύση. Μια ζωή δυστυχισμένοι θα είμαστε και θα παρηγορούμε τον εαυτό μας με την ελπίδα του αύριο. Τα αρχίδια μας θα πάρουμε και αύριο και μεθαυρίο . Όσο πιο εύκολα και γρήγορα συμβιβαστείς μ’ αυτό τόσο πιο ευτυχισμένος θα είσαι. Όλη μου η ζωή συνένοχη και πως γουστάρω. Έχω πει τόσα ψέματα στη ζωή μου έχω κάνει τόσα λάθη και τόσες μαλακίες έχω ένα εκατομμύριο πράματα να μετανιώνω . Γιατί? Γιατί δεν γεννιόμαστε με τις εμπειρίες που αποκομίζουμε στη ζωή, γιατί να πρέπει να χάνουμε ευκαιρίες, γιατί πρέπει να γινόμαστε δυστυχισμένοι για να μάθουμε πώς να λειτουργούμε; Γιατί όταν πλέον ξέρουμε πώς να φερθούμε δεν νοιώθουμε το ίδιο? Τι ανώμαλα ζώα που είμαστε παναγιά μου! (παναγία! ΧΑ!) Δεν την παλεύω αυτά τα απογεύματα με τον καφέ και το τσιγάρο πραγματικά δεν την παλεύω…
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Dewaterizing efforts..." »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
