Μετά από ένα ευχάριστο διάλειμμα και για τους δυο μας, θα συνεχίσω να σου τα κάνω μπαλόνια. Ναι σε σένα μιλάω που δεν έχεις να κάνεις τίποτα καλύτερο και έρχεσαι εδώ και διαβάζεις. Και ναι μην το ψάχνεις ένας είσαι , get a job αδερφέ… Αν δεν σε έπεισα και είσαι ακόμα εδώ, πέρασες το τεστ , είσαι αρκετά μαζόχας για να διαβάσεις και τα υπόλοιπα.
Ας αρχίσουμε με μια σύντομη ιστορική αναδρομή.
Το 1822 με το σύνταγμα της Επιδαύρου κατοχυρώθηκε το δικαίωμα της ανεξιθρησκίας. Η πρώτη μεταπολιτευτικά δημοκρατική κυβέρνηση της χώρας, το 1975 έβαλε και την ελευθερία της λατρείας στην συνάρτηση. Θεωρώντας πάντα πως έχουμε κάνει μίλια μπροστά σαν χώρα από τότε, που βρισκόμαστε στον τομέα αυτό εν έτει 2009;
Αρχικά συμφωνούμε όλοι πως όντως ο καθένας έχει το δικαίωμα να πιστεύει ότι θέλει. Τα θετικά δυστυχώς όμως τελειώνουν εδώ. Η χώρα μας είναι από τις ελάχιστες στον κόσμο που έχουν τόσο αυστηρά εθνική θρησκεία. Όταν λέω αυστηρά εννοώ πως στο εθνικό της σύμβολο έχει το σταυρό, στο κοντάρι που κρατάει το εθνικό σύμβολο έχει ακόμα ένα, στα σχολεία μας τα παιδιά μαθαίνουν από το δημοτικό τα πάντα για το χριστιανισμό και μέχρι το λύκειο τα πηγαίνουν εκδρομές στην εκκλησία, τα μωρά βαφτίζονται χριστιανοί από την κούνια, η εκκλησία κατέχει το 10% της δημόσιας γης και δεν φορολογείται, ο αρχιεπίσκοπος της ορθόδοξης εκκλησίας έχει λόγο στα πολιτικά δρώμενα της χώρας και για να μην κουράζω ορθοδοξία και ελληνισμός πάνε πακέτο.
Θα μου πεις εσένα τι σε χαλάει; Και απαντώ. Σαν άνθρωποι είμαστε στην πλειοψηφία μας σωβινιστές - πράγμα που είναι φυσικό επακόλουθο της πλούσιας ιστορίας μας , αλλά δεν έχει κανένα ρόλο επί του παρόντος – και λειτουργούμε ως τέτοιοι. Έχουμε την τάση να απομονώνουμε και να γκετοποιούμε τους μη έλληνες ως ξένα σώματα. Μέχρις εδώ δεν διαφέρουμε και τόσο από τους περισσότερους λαούς του κόσμου, όχι πως είναι σωστό, απλά δεν είναι περίεργο. Αυτό που είναι περίεργο όμως είναι ότι συγχέουμε τους έλληνες με τους χριστιανούς και θεωρούμε πως οποιοσδήποτε μη χριστιανός δεν είναι έλληνας άσχετα αν έχει γεννηθεί στη χώρα μας έχει μεγαλώσει εδώ και είναι έλληνας πολίτης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι μουσουλμάνοι της Ξάνθης και της Κομοτηνής , τα πομακοχώρια όπως και οι δεύτερης και τρίτης γενιάς μετανάστες που ζουν εδώ.
Έχω βαρεθεί να ακούω πως οι μετανάστες στην Ελλάδα δεν νοιώθουν έλληνες άρα έχουμε δίκιο να τους συμπεριφερόμαστε ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Πρώτον δεν μας ακούμπησε σαν έθνος ο θεός και μας έκανε ανώτερους απ’ τους άλλους (μάλλον η Κίρκη μας ακούμπησε με το ραβδί της…), δεύτερον όταν απομονώνεις κάποιους ανθρώπους , τους συμπεριφέρεσαι διαφορετικά (πολύ ευγενική λέξη) και τους στερείς βασικά ανθρώπινα δικαιώματα με την δικαιολογία πως σε άλλες χώρες κάνουνε χειρότερα, είναι φυσικό επακόλουθο να μην νοιώθουν έλληνες και να μη νοιώσουν ποτέ αν δεν τους αφομοιώσεις ως ίσους στην κοινωνία. Στην τελική, μου είναι αδιάφορο ποια χώρα νοιώθουν περισσότερο ως πατρίδα τους, αυτό που πρέπει όλοι να καταλάβουμε είναι πως επειδή έτυχε να γεννηθούμε σε μια σχετικά πλούσια χώρα, δεν μας κάνει καλύτερους από κανένα λαό του κόσμου, ούτε την επιλογή που κάναμε για το ποιον θεό γουστάρουμε, καλύτερη από του τούρκου, του αλβανού, ή του νιγηριανού.
Πρέπει για χίλιους λόγους να φύγουμε επιτέλους από το δόγμα πατρίς θρησκεία οικογένεια αλλά για να μείνουμε στο θέμα , ίσως ο κυριότερος λόγος που πρέπει να υπάρξει σαφής διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους είναι πως δημιουργεί στο μυαλό μας έναν ακόμα διαχωρισμό ανάμεσα σε εμάς και στους ανθρώπους που ζουν στη χώρα μας και δεν κατάγονται από την ορχεοσακούλα του Σωκράτη και του Αριστοτέλη…
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Dewaterizing efforts..." »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
