Και τώρα που πέρασε η μπόρα, ας πούμε δυο πράματα για τα stage ή στάαζ όπως τα λένε τώρα τελευταία - μετά από την επίπληξη του τιτάνα Σαρκοζί - τα δελτία.
Ας αρχίσουμε από τον λόγο που βγήκαν. Όταν τελειώνεις μια σχολή , παίρνεις ένα χαρτί που πιστοποιεί της γνώσεις σου πάνω σε κάποιο αντικείμενο. Η αλήθεια όμως είναι, πως πρακτικά δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις αυτές τις γνώσεις γιατί πολύ απλά ελάχιστη σχέση έχουν με αυτό που καλείσαι να κάνεις στη δουλειά σου. Στις σχολές
που έχουν υποχρεωτική πρακτική εξάσκηση για να πάρεις το πτυχίο , το πρόβλημα αυτό μετριάζεται, για τους αποφοίτους των υπολοίπων η απάντηση που έδωσαν οι διάνοιες της Ε.Ε. είναι τα stage. Αν βέβαια τους αποδώσουμε ειλικρινείς προθέσεις (χαχα καλό ε;).
Πρακτικά τώρα , τι συνέβαινε όντως στην αγορά. Ας το δούμε με παράδειγμα και σε προσωπικό επίπεδο για τον ιδιωτικό τομέα. Αν είχες μια επιχείρηση και σου έδιναν την επιλογή να προσλάβεις κάποιον με εξαμηνιαία σύμβαση για 400 ευρώ ανασφάλιστα και την δυνατότητα να την ανανεώνεις επ’ άπειρον με τους ίδιους όρους ή κάποιον με το βασικό μισθό και παραπάνω, συν τα έξοδα ασφάλισης, ποιον θα προσλάμβανες; Ρητορική η ερώτηση βεβαίως. Για τον δημόσιο τομέα τα πράματα είναι ακόμα χειρότερα. Οποιοδήποτε πολιτικό πρόσωπο, είχε τη δυνατότητα να προσλάβει οποιονδήποτε επέλεγε αυτός σε θέσεις δημόσιου, με εξαμηνιαίες ανανεώσιμες συμβάσεις χωρίς να λογοδοτεί πουθενά.
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Στο μεν δημόσιο , αγοραπωλησία ψήφων για μια θέση στα stage με την φρούδα ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα υπάρξει μονιμοποίηση. Στον δε ιδιωτικό, σκλαβοπάζαρο νέων εργαζομένων που μη έχοντας άλλη επιλογή δέχονταν να δουλεύουν νόμιμα ανασφάλιστα , για 400 ευρώ.
Τι πρόσφεραν τα stage; Θησαυρισμό των επιχειρηματιών , καταποντισμό των μισθών , εξαθλίωση των νέων εργαζομένων, τεχνητή μείωση της ανεργίας (καθώς οι απασχολούμενοι στα stage μετρούσαν ως εργαζόμενοι) και προϋπηρεσία χωρίς αντίκρισμα αφού ελάχιστοι ήταν εκείνοι που έψαχναν υπάλληλους για πραγματική απασχόληση.
Στην κοινή γνώμη εκτός από την άποψη που αναφέρω βεβαίως, υπάρχει και αυτή που λέει πως απ’ το να μην βρίσκω δουλειά πουθενά και να μη βγάζω μια, τα 400 ευρω είναι κάτι. Όχι κύριοι. Πρώτα πρώτα, δεν υπάρχει άνθρωπος που να μπορεί να επιβιώσει με αυτά τα χρήματα, οπότε δεν μπορεί να θεωρηθεί ως εργασία και δεύτερον και σημαντικότερο, το να πουλάς την εργασία σου σ’ αυτή την τιμή ρίχνει τους μισθούς και δημιουργεί δεδικασμένο στον νου των επιχειρηματιών για να σε εκμεταλλεύονται επ’ άπειρον.
Έκανε καλά η κυβέρνηση που τα κατήργησε; Δύσκολη απάντηση, αλλά θα πω όχι (μπας και γίνω ήρωας σαν το Μεταξά). Η λογική των stage είναι και σωστή και χρήσιμη. Η αντιμετώπιση της κυβέρνησης – πονάει χέρι, κόψει χέρι - υπέδειξε παραδοχή αδυναμίας, και ανικανότητα ελέγχου της κατάστασης. Με μερικά μέτρα για περιορισμό της εκμετάλλευσης θα μπορούσαν να λειτουργήσουν θετικά προς το σύνολο. Αρχικά, όσον αφορά το δημόσιο θα έπρεπε να μπορούν να ελέγξουν τα στελέχη τους ή αν δεν μπορούν, να μεταθέσουν την διαδικασία προσλήψεων σε ανεξάρτητη αρχή. Στον ιδιωτικό τομέα θα πρέπει να θέσουν ένα πολύ μικρό ποσοστό απασχολούμενων με stage προς τους κανονικά απασχολούμενους. Και βέβαια και στους δυο τομείς θα έπρεπε να απαγορευτεί η δυνατότητα ανανέωσης της σύμβασης.
Εν πάση περιπτώσει , επειδή γνωρίζουμε ποιοι είμαστε και ξέρουμε πως όπου μπαίνει το κέρδος στη μέση, η ηθική σφυρίζει αδιάφορα, καλά κάνανε και τα καταργήσανε. Όσον αφορά, τους προεκλογικά προσληφθέντες με stage στο δημόσιο, που απελύθησαν, και μόνο που έχουν στόμα και διαμαρτύρονται (γιατί τις θέσεις αυτές, στην πλειοψηφία τους, της πήραν με το έτσι θέλω και λόγο βύσματος, εις βάρος αξιότερων) είναι ανάξιοι λόγου και αναφοράς . Και αν κάποιοι τις άξιζαν και αδικήθηκαν δυστυχώς ισχύει το μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Αλλά αυτά έχουν οι τακτικές πονάει χέρι, κόψει χέρι…
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Dewaterizing efforts..." »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
