Δεν νομίζω πως υπάρχει Έλληνας που να θεωρεί πως η παιδεία στη χώρα μας είναι σε ικανοποιητικό επίπεδο. Ανεπαρκής εκπαίδευση και έλεγχος εκπαιδευτικών, απαρχαιωμένες μέθοδοι, απαράδεκτες υποδομές και πάνω απ’όλα οπισθοδρομικές νοοτροπίες συνθέτουν το παζλ μιας υπό κατάρρευση δημόσιας παιδείας. Με δεδομένο πως το μέλλον μιας χώρας είναι τα παιδιά της, η κατάσταση αυτή πρέπει να αντιμετωπισθεί άμεσα.
Η αλήθεια είναι πως έχουν επιχειρηθεί ουκ ολίγες προσπάθειες ,αρκετές εκ των οποίων ήταν θετικές, για να αντιμετωπισθούν κάποια βασικά προβλήματα μα όλες –καλώς ή κακώς- προσέκρουσαν στο τοίχος των αντιδράσεων μαθητών , φοιτητών και εκπαιδευτικών και όχι απαραίτητα μ’αυτή τη σειρά. Οι αντιδράσεις αυτές κατ’εμε είναι απόλυτα λογικές και δικαιολογημένες είτε οι μεταρρυθμίσεις ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση , είτε όχι και εξηγούμαι. Κάποιος που έχει το προνόμιο να ασκεί εξουσία πρέπει να έχει τουλάχιστον τη διορατικότητα να καταλάβει πως το χούι δεν κόβεται. Δεν είναι δυνατόν να επιχειρήσεις αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα και να ξεκινήσεις από τα πανεπιστήμια. Είναι αδύνατον άνθρωποι που έχουν υποστεί –πιστεύω πως αυτή είναι η κατάλληλη λέξη- δώδεκα χρόνια αυτό το σύστημα και περιμένουν να αντιμετωπίσουν συγκεκριμένα πράματα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση να δεχτούν αλλαγές που κάνουν τη ζωή τους δυσκολότερη ειδικά αφού υπέστησαν το μαρτύριο των πανελληνίων. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως τα πράγματα πρέπει να μείνουν όπως έχουν. Χρειάζονται μεταρρυθμίσεις στις ρίζες των προβλημάτων που να ξεκινούν από τις ρίζες της εκπαίδευσης.
Σε πρώτη φάση και άμεσα θα πρέπει να ενισχυθούν οι υποδομές των σχολείων και των πανεπιστήμιων είτε αυτό αφορά κτιριακές υποδομές, είτε εξοπλισμούς , είτε αναβάθμιση των συγγραμμάτων και των βιβλιοθηκών. Ταυτόχρονα θα πρέπει να καταστεί σαφές πως τα παιδιά που θα εισαχθούν την παρούσα χρονιά στο εκπαιδευτικό σύστημα στην πρώτη δημοτικού θα βρουν μπροστά τους ένα τελείως διαφορετικό σύστημα , έτσι ώστε οι αντιδράσεις να περιοριστούν σ’αυτές των εκπαιδευτικών , μιας και μου φαίνεται μάλλον αδύνατον να βγουν στο δρόμο παιδιά δημοτικού επειδή έχουν βολευτεί στην παρούσα κατάσταση. Στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση οι μαθητές θα πρέπει να παίρνουν τις γενικές γνώσεις που απαιτούνται για να επιβιώσουν καταρχάς στην κοινωνία και αφετέρου στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Πρέπει επίσης να αρχίσει από εκεί η εξοικείωση τους με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές καθώς και να διορθωθούν ή να καταργηθούν μαθήματα που είτε προσηλυτίζουν (βλέπε θρησκευτικά) είτε δημιουργούν ρατσιστικά αισθήματα και προκαταλήψεις απέναντι σε ολόκληρους λαούς (βλέπε ιστορία) πάνω σε ανώριμα και αδούλευτα μυαλά.
Στο γυμνάσιο, θα πρέπει οι μαθητές να παίρνουν πιο εξειδικευμένες γνώσεις πάνω στα αντικείμενα που διδάχτηκαν στο δημοτικό καθώς και να εξοικειώνονται πλήρως με την τεχνολογία. Βασικό είναι σε αυτό το σημείο της εκπαιδευτικής τους διαδρομής να εισαχθεί ένα μάθημα επαγγελματικού προσανατολισμού που να τους ενημερώνει με πραγματικά και διαρκώς ανανεωμένα στοιχεία για την κατάσταση που επικρατεί στην αγορά εργασίας. Αυτή η κίνηση θα συνεισφέρει στο να χτυπηθεί αυτή η νοοτροπία της ελληνίδας μάνας που θέλει σώνει και καλά να δει το παιδί της επιστήμονα για να την πει στη γειτόνισσα, με αποτέλεσμα να έχουμε υπερβάλλουσα προσφορά εργασίας σε διάφορους τομείς της αγοράς και σε άλλους να μην υπάρχει ψυχή που έχει ως συνέπεια να αυξάνεται η ανεργία, να μειώνονται συνεχώς σε δημοφιλείς τομείς οι μισθοί και να δημιουργούνται έτσι ακόμα μεγαλύτερες ανισότητες στην κοινωνία.
Το ενιαίο λύκειο θα πρέπει να αποκτήσει πραγματικά ενιαίο χαρακτήρα. Θα πρέπει να καταργηθούν καταρχάς τα ΤΕΕ, καθώς στην κοινωνία έχει επικρατήσει ο διαχωρισμός των μαθητών σε καλούς (ενιαίο) και κακούς(ΤΕΕ) πράγμα απόλυτα ρατσιστικό που ενισχύει την φωνή της μάνας μου και την πείνα της να με δει επιστήμονα. Θα πρέπει μέσα απ’ το λύκειο οι εκπαιδευόμενοι να στρέφονται προς τις κλίσεις τους. Κατ’ αρχάς βασικό είναι να καταργηθεί η απαράδεκτη διαδικασία των πανελληνίων -θεωρώ άσκοπο καν να εξηγήσω τους λόγους καθώς είναι τόσο πολλοί και προφανείς που χρειάζονται ξεχωριστό κείμενο για να αναλυθούν πλήρως- και οι επιλογή των σπουδαστών να γίνεται από ανεξάρτητα πλέον ιδρύματα στον τριτοβάθμιο τομέα εκπαίδευσης. Στην πρώτη λυκείου θα πρέπει να διδάσκονται τα βασικά μαθήματα που απαιτούνται για να μην θεωρείται κανείς αναλφάβητος ή να στερείται των βασικών γνώσεων στην κοινωνία σε ανώτερο επίπεδο από το γυμνάσιο προφανώς και μόνον αυτά. Είναι νευραλγικής σημασίας ο φόρτος των μαθημάτων να μην είναι τέτοιος που να στερεί από τους νέους την δυνατότητα να διευρύνουν τους ορίζοντες τους εκεί που επιλέγουν και να καλλιεργούν την δική τους προσωπικότητα. Στα βασικά αυτά μαθήματα θα πρέπει να προστεθεί και ο επαγγελματικός προσανατολισμός καθώς και η πληροφορική. Μια παρένθεση εδώ για να πω πως μετά το τέλος του σχολείου οι γνώσεις στην πληροφορική των μαθητών θα πρέπει να είναι πιστοποιημένη τουλάχιστον εντός των συνόρων. Στην δευτέρα και στην τρίτη λυκείου οι μαθητές θα πρέπει να παίρνουν το δρόμο τους. Η εκπαίδευση θα έχει τα βασικά μαθήματα και θα δίνει έναν μεγάλο αριθμό μαθημάτων επιλογής ανεξάρτητων μεταξύ τους χωρίς δέσμες ή πεδία. Οι εκπαιδευόμενοι θα καλούνται να επιλέξουν όσα εκ των μαθημάτων επιθυμούν από κανένα έως όλα. Στόχος αυτού θα είναι να πάρουν την βοήθεια που χρειάζονται για να εισαχθούν στα τριτοβάθμια ιδρύματα της επιλογής τους και προφανώς δεν θα υπάρχουν ούτε σχολικές ούτε πανελλήνιες εξετάσεις σ’αυτά και καλό θα ήταν να μην υπάρχει καν τελική βαθμολογία . Με λίγα λόγια τα μαθήματα αυτά θα λειτουργούν ως δημόσια δωρεάν φροντιστήρια για την εισαγωγή των νέων στις σχολές που επιθυμούν. Μέσα στα μαθήματα επιλογής θα πρέπει να είναι εκτός των προφανών και μαθήματα όπως μουσικής , ζωγραφικής , συγγραφής και γενικά μαθήματα που αφορούν τις τέχνες έτσι ώστε να μη χάνονται στην γενικότητα τυχόν ταλέντα. Παράλληλα, γι’ αυτούς που επιλέγουν τεχνικά επαγγέλματα θα πρέπει σε βάθος χρόνου να κατασκευαστούν ειδικά εργαστήρια στα σχολεία που να καλύπτουν τις ανάγκες μάθησης των συγκεκριμένων επαγγελμάτων και μέχρι τότε θα μπορούν να χρησιμοποιούνται μισθωμένα ειδικά εργαστήρια που υπάρχουν στα ΙΕΚ των εκάστοτε περιοχών.
Τέλος, τα πανεπιστήμια θα πρέπει να γίνουν πλήρως αυτόνομα και να επιχορηγούνται ανάλογα με το επίπεδο της δουλειάς που γίνεται. Είναι βασικό να διατηρήσουν τον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα τους αλλά οι επιχορηγήσεις που θα παίρνουν καθώς και οι μισθοί του καθηγητικού προσωπικού θα πρέπει να είναι ανάλογες της έρευνας και του επιπέδου γνώσεων που προσφέρουν, πράγμα που θα δώσει επιπλέον κίνητρο για ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας τους έναντι των ιδιωτικών. Πέραν αυτού θα πρέπει να έρθουν στα μαθητικά πρότυπα των μεγάλων πανεπιστήμιων του εξωτερικού πράγμα που σημαίνει μικρότερα τμήματα ποιο προσιτοί καθηγητές απάλειψη της διαπλοκής μεταξύ φοιτητικών κινημάτων και καθηγητών καθώς και να δοθεί ένα τέλος στην αιώνια φοίτηση εκτός βεβαίως περιπτώσεων που για σοβαρούς λόγους είτε αυτοί είναι οικονομικοί είτε προσωπικοί χρειάζονται περισσότερο από τον προκαθορισμένο χρόνο για να τελειώσουν τις σπουδές τους.
Σε όλα τα παραπάνω θα πρέπει να προστεθεί ένα μικρό σε αριθμό σώμα ανθρώπων απολύτου εμπιστοσύνης και εξαιρετικών συστάσεων που θα ασκεί έλεγχο και θα αξιολογεί το καθηγητικό προσωπικό σε όλους τους τομείς της εκπαίδευσης, από τις αναφορές του οποίου θα πρέπει να ανταμείβονται είτε με αυξήσεις είτε με εφάπαξ bonus αυτοί που κάνουν σωστά τη δουλειά τους και όντως προσφέρουν και να καθηλώνονται μισθολογικά ή ακόμα και να απομακρύνονται από εκπαιδευτικές θέσεις (δεν μιλάω για άρση μονιμότητας , μα κάποιοι άνθρωποι που δεν κάνουν για εκπαιδευτικοί θα πρέπει να απασχολούνται αλλού) αυτοί που δεν λειτουργούν σωστά. Το παραπάνω συγκρούεται εν μέρη με τα γενικότερα πιστεύω μου, αλλά πρέπει να καταλάβουμε όλοι πως οι άνθρωποι που τους εμπιστευόμαστε το μέλλον των παιδιών μας δεν μπορούν να έχουν την νοοτροπία δημοσίου υπαλλήλου.
Κατανοώ πως όλα τα παραπάνω προσκρούουν σε δυο βασικά εμπόδια. Πρώτον για να εφαρμοστούν απαιτούνται τουλάχιστον δώδεκα χρόνια , ενώ ο μέγιστος χρόνος ζωής μιας κυβέρνησης είναι τέσσερα και δεύτερον είναι πολύ απαιτητικά σε πόρους. Και για τα δυο όμως μπορεί να βρεθεί λύση αν υπάρχει διάθεση. Καταρχήν θα πρέπει να καταλάβουν τα κόμματα και κυρίως τα κόμματα εξουσίας πως το μέλλον των παιδιών τους δεν μπορεί να γίνει θυσία στον βωμό των κομματικών συμφερόντων και να υπάρξει διακομματική συνεννόηση και υπογραφή συμφώνου που να απαγορεύει την αλλαγή του συμφωνημένου προγράμματος από οποιαδήποτε κυβέρνηση αναλάβει την εξουσία. Όσον αφορά τους πόρους αυτό είναι μάλλον απλούστερο. Πρέπει σαν λαός να ορίσουμε της προτεραιότητες μας καλύτερα καθώς ότι κι αν χτίσουμε το ξεκινάμε από τα θεμέλια , και αν δεν είναι τα θεμέλια της κοινωνίας μας τα παιδιά μας τότε τι είναι; Είναι βασικό λοιπόν να κοπούν πόροι από άλλους τομείς της οικονομίας είτε αυτό λέγεται άμυνα είτε εξοπλισμοί είτε δεν ξέρω εγώ τι άλλο και να περάσει η παιδεία όχι μόνο στα λόγια μα και στα νούμερα στην πρώτη γραμμή τουλάχιστον μέχρι γίνουν πράξη οι απαραίτητες υποδομές και να μπει το σύστημα στις ράγες του. Έχουμε κάνει θυσίες και έχουμε ζήσει λιτότητες για να στηρίξουμε τραπεζικά συστήματα και αποτυχημένες οικονομικές πολιτικές δεν νομίζω πως θα ήταν πολλοί αυτοί που θα αντιδρούσαν στο να ζήσουν ακόμη μια για να προσφέρουν στα παιδιά τους ένα καλύτερο μέλλον.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Dewaterizing efforts..." »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
