Evros Blogs » Dewaterizing efforts...

Feeds

13909 άρθρα από 71 πηγές

Aa - Zz (9454)

• Abyssial thinking and theories
• Alexandroupoli.net: Τα Νέα της Αλεξανδρούπολης (760)
• Basilismark323 (32)
• Dewaterizing efforts... (70)
• Everything for Swimming
• Freaky Greek Style
• Ixnilatis (159)
• Μia fora kai enan kairo (4)
• living a mad world (637)
• Louis's Blog
• Moscho's Blog (406)
• Moschos Blogger
• No to Burgas-Alexandroupolis (403)
• Odyssia (40)
• saμothρ@ξ (7)
• Samothraki Island (26)
• Sofias Homepage (37)
• Sokker Zone Hellas
• spyros1000 (410)
• The Daily Soul
• Tomadakis (6435)
• whiteprophecy (29)

Αα - Ωω (4455)

• 2ο Γενικό Λύκειο (22)
• Απόστολος Νικολαϊδης
• Απόψεις (77)
• Ασπίδα Θουρίου (91)
• Αγγελίες Ακινήτων (1150)
• Αθλητικός Όμιλος Ορεστιάδας (123)
• Αλεξανδρου-πολίτης (6)
• Αλεξανδρούπολη online (83)
• Ανεπίσημος ιστότοπος του Δήμου Αλεξανδρούπολης (40)
• Β' Διεθνές Συνέδριο Ελληνικού Πολιτισμού
• Γιάννης Παπαδόπουλος (138)
• ΔΕΛΤΑ ΕΒΡΟΥ (82)
• Δημ. Ραδιόφωνο Ορεστιάδας FM 101.5 (2)
• Διόνυσος Θεατρικό Εργαστήρι Νέας Ορεστιάδας (58)
• Διδυμοτείχου Ανάβασις (35)
• Διδυμοτείχου Ενεργοί Πολίτες
• Εβρος Power (581)
• Ενωτική κίνηση πολιτών Δήμου Τυχερού (106)
• Εναντιοδρομία (65)
• Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Σουφλίου (4)
• Κιβωτός Ιδεών
• Κουφόβουνο (169)
• Λαογραφικό Μουσείο Σουφλίου (51)
• Λιγαπόλα (312)
• Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη (1)
• Μανδραγόρας (51)
• Μεταξάδες (62)
• Μελισσάκια και Αντώνης Κεκιδάκης (4)
• Μιχαηλίδης Πέτρος (1)
• Μια Εικόνα Χίλιες Λέξεις (1)
• Νταήδες στα σχολεία (4)
• Νέοι Επιστήμονες για την Ευρωπαϊκή Ιδέα στη Θράκη (9)
• Νικολαΐδης Νίκος (381)
• Ορειβατικός Σύλλογος Σαμοθράκης "Φεγγάρι"
• Οικολόγοι Πράσινοι Έβρου (64)
• Προφητείες (6)
• Πτήση Νοητή
• Πασχάλης Χριστοδούλου (13)
• Πολιτεία Θράκης
• Συμφωνίες και Ασυμφωνίες ... (7)
• Σαμοθράκη Εν Δράσει (23)
• Σαν Τον Άνεμο (1)
• Τυπογράφος
• Το κουτί της Πανδώρας (35)
• Φάνης Μαλκίδης (158)
• Φαέθων (18)
• Χαράλαμπος Αλατζιάς (95)
• Χαμαλίδης Λευτέρης (209)
• O πέντε (117)

Dewaterizing efforts... (70)

• Έβρος, 04.07.2010
• 12:58

  Καλημέρα...

   »  Dewaterizing efforts...
  Καλημέρα αξιολάτρευτε, αργόσχολε αναγνώστη μου. Μπήκα να σου πω πως είναι μεγάλη υπόθεση να ξυπνάς το πρωί και να αντιλαμβάνεσαι πως το μαύρο είναι μαύρο και δεν μπορείς να το αλλάξεις όσο και να το γυρνάς στο μυαλό σου , απ’ όποια οπτική και να το δεις. Αλλά ακόμη μεγαλύτερη υπόθεση είναι να το κοιτάς και να σ’ αρέσει, και άσπρο να μπορούσες να το κάνεις , να μη θες. Η μαγεία της όλης ιστορίας είναι πως χρειάζεσαι ένα απλό σκουντιματάκι για να καταλάβεις, μόλις χάσεις την υποτιθέμενη ισορροπία σου, πως αυτό μπροστά σου δεν είναι γκρεμός αλλά θάλασσα. Θάλασσα στιγμών, θάλασσα ευκαιριών, θάλασσα ασπρόμαυρων πραγμάτων που δεν μπορείς να μεταβάλεις, που δεν ελέγχεις.
  Τη στιγμή που θα νιώσεις άνετα με το γεγονός πως δεν περάνε όλα απ το χέρι σου και εξοικειωθείς με τη σκέψη πως σε αρκετές πρόσκαιρα σημαντικές μάλλον υπερτιμημένες στιγμές της ζωής σου θα είσαι απλά θεατής,  όλη η ψυχολογία σου θα αλλάξει. Με λίγα λόγια όσο πιο γρήγορα αντιληφθείς πως το κλισέ του coelio δεν ισχύει και όσο πιο γρήγορα απαλλαχθείς από το βάρος που φορτώνει στις πλάτες σου η προσπάθεια να κάνεις το άσπρο μαύρο τόσο πιο χαλαρός κι ευτυχισμένος θα είσαι, τόσο περισσότερες όμορφες στιγμές θα ζήσεις. Αυτό , απίθανε , εξαρτημένε αναγνώστη μου είναι και το ζουμί της όλης ιστορίας. Αν δεν είσαι απ τους λίγους τυχερούς που ζουν το happily n ever after, που για να κάθεσαι και να διαβάζεις τις παπαριές μου, πολύ αμφιβάλω πως είσαι, το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να συλλέγεις όμορφες στιγμές. Ένα ξύπνημα χωρίς βαρίδια στο πίσω μέρος του  μυαλού σου, ένα καλό αστείο (που να μην έχει να κάνει με πινγκ πονγκ… σόρυ απωθημένα…),  ένα ερωτευμένο βλέμμα, μια φωνακλάδικη κουβέντα, ένα δυνατό γέλιο, μικρά , μα τόσο τεράστια πραγματάκια που συνθέτουν την καθημερινότητα σου είναι αυτά που πρέπει να απολαμβάνεις και να εκτιμάς και όχι να σέρνεσαι πίσω από ανθρώπους και καταστάσεις που δεν έχουν να σου προσφέρουν τίποτα.Καλά φιλοσοφήσαμε και σήμερα πασά μου, αλλά άρχισα να με κουράζω και θα σταματήσω. Ένα τελευταίο πραγματάκι να σου πω μόνο, όταν μπορείς να αλλάξεις κάτι να το κάνεις, όταν δεν μπορείς να το καταλαβαίνεις όσο γίνεται νωρίτερα και να το αφήνεις στην άκρη και όταν κάνεις λάθος να έχεις τη γενναιότητα να το παραδεχτείς και να προσπαθήσεις να το διορθώσεις. Έτσι μόνο θα ζεις χωρίς απωθημένα έτσι μόνο θα μπορείς να ξυπνάς και να λες με χαμόγελο καλημέρα…
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 11.05.2010
• 14:48

  Αλήθεια...;

   »  Dewaterizing efforts...
  Το ψέμα καλώς ή κακώς είναι κομμάτι της ζωής μας, αποδεκτό και αναγκαίο. Το χρησιμοποιούμε για να βγάλουμε τον κώλο μας από δύσκολες καταστάσεις ή για να προφυλάξουμε τον αποδέκτη από μια αλήθεια που θα τον πονέσει. Προσωπικά προτιμώ να είμαι ειλικρινής ή να μη μιλάω , για έναν πολύ απλό λόγο. Όταν λες  ένα ψέμα πρέπει να μπορείς να το στηρίξεις. Πρέπει να το πεις πιστευτά και να το υπηρετήσεις σωστά μέχρι να γίνει αδιάφορος ο λόγος που αναγκάστηκες να το πεις. Σε αντίθετη περίπτωση παίρνεις τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα γιατί αν το «θύμα»  καταλάβει ότι τον κορόιδεψες, βάζεις τον εαυτό σου σε πολύ χειρότερη θέση απ΄ ότι θα ήταν αν ξεκαθάριζες απ την αρχή τι συμβαίνει και τον πληγώνεις πολύ περισσότερο απ το αν άκουγε την αλήθεια απ την αρχή. Άσε που προσθέτεις και παράπλευρες απώλειες αν έχεις επιστρατεύσει κι άλλους να το υποστηρίξουν. Πριν λοιπόν αποφασίσεις να πεις ψέματα σκέψου καλά το κατά πόσο είσαι ικανός να τα υπηρετήσεις και σε ποιον θα τα πεις καθώς εκτός απ το ότι χάνεις την αξιοπρέπεια σου, τσακίζεις την εικόνα των φίλων που σε στηρίζουν στο να τα πεις , και γενικά καταφέρνεις πολύ χειρότερες καταστάσεις απ αυτές που ήλπιζες να αποφύγεις. Με λίγα λόγια αν δεν το χεις μη το κάνεις αλλά αν δεν μπορείς να το καταλάβεις από μόνος, από ένστικτο τότε είσαι ήδη αρκετά ανεπαρκής ή αναξιοπρεπής για να μην το καταλαβαίνεις ή να μη σε νοιάζει ακόμα κι αν στο πουν…
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 26.03.2010
• 21:45

  Ντροπή... απλά ντροπή..

   »  Dewaterizing efforts...
  
  Δεν υπάρχουν λόγια που να περιγράφουν το χάλι μας... Κωθώνια,  ένας προς έναν σπίτι τους χθες!
  Και ο κόσμος χειροκροτάει... ντρέπομαι.. πραγματικά ντρέπομαι...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 24.03.2010
• 22:55

  Άντε να δούμε...

   »  Dewaterizing efforts...
  Ελάχιστα μέτρα μας χωρίζουν απο το σημαντικότερο ίσως σταυροδρόμι που εχει βρεθεί η χώρα μας τα τελευταία χρόνια. Στην αυριανή σύνοδο κορυφής η Ελλάδα βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα.
  Οι πιέσεις της διεθνούς αγοράς μας βαφτίζουν ως τον αδύναμο κρίκο και τρία είναι τα πιθανά σενάρια. Πρώτον, να αλλάξει τη στάση της η γερμανική κυβέρνηση , να δώσει έμπρακτη στήριξη έτσι ώστε να καταφέρουμε να δανειστούμε με κανονικά επιτόκια και να φύγουμε απ’ το αδιέξοδο. Πολύ χλωμό το βλέπω για να είμαι ειλικρινής, αφού έρχονται εκλογές στη Γερμανία και ο λαός που πλούτισε απο τους Έλληνες μετανάστες και  που τροφοδοτεί την Ελλάδα με το 16% των εισαγωγών της, έχει την τάση να μην βλέπει πέρα απ το σήμερα, οπότε και θέλει την κεφαλή μας επί πίνακι και η μέρκελ δεν νομίζω πως θέλει να τους χαλάσει το χατίρι. Ξεχνούνε βέβαια πως οταν έπεσε το τείχος και ζήτησαν οικονομική επιείκεια την είχαν αλλά είπαμε.. κοντή μνήμη ακόμα κοντύτερη οπτική...Δεύτερο σενάριο, παραμένουν υψηλά τα επιτόκια, πάμε στο δντ δανειζόμαστε μια φορά και μέχρι να αποπληρωθεί το δάνειο, μας κυβερνάει το Δντ , χάνουμε ουσιαστικές ελευθερίες χειρισμού μισθολογικών, ασφαλιστικών, φορολογικών και λοιπών θεμάτων. Κάνουμε με λίγα λόγια το σκατό μας παξιμάδι και παραχωρούμε και την πλήρη άσκηση της οικονομικής μας πολιτικής. Κάτι τέτοιο, μπορεί να προκαλέσει και την απομάκρυνση μας απο την ονε καθώς δεν υπάρχει καμία εγγύηση πως οι χειρισμοί του δντ θα συνάδουν με τα θέλω της.Τρίτο σενάριο, παραμένουν υψηλά τα επιτόκια, ανακοινώνουμε πτώχευση, οι δανειστές μας παίρνουνε πούλο, τα χρέη μας διαγράφονται, όπως και η ελπίδα να ξαναδανειστούμε στο ορατό μέλλον, με συνέπεια να γυρίσουμε σε ενα επίπεδο αναπτυσσόμενης χώρας και να ξεχάσουμε τον μέχρι τώρα τρόπο ζωής μας. Σε βάθος χρόνου μπορεί και να μας βγει  σε καλό, αλλά το τίμημα που θα πληρώσει ο Έλληνας σε ενα τέτοιο – τραβηγμένο – σενάριο δεν περιγράφεται με λόγια.Λίγες ώρες μείνανε, υπομονή και βλέπουμε , πάντως είναι εντυπωσιακό που τα κανάλια μιλάν ακόμη για τη Τζούλια...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 12.03.2010
• 15:56

  Dewaterizment part 8...

   »  Dewaterizing efforts...
  Όταν η μετριότητα γίνεται τρόπος ζωής. Όταν το «αρκετό» γίνεται απόλαυση, έχεις χάσει το παιχνίδι. Συγκεκριμένες βάσεις , συγκεκριμένοι στόχοι σε οδηγούν εκεί που νομίζεις ότι θες να φτάσεις. Νομίζεις πως όταν βρεθείς στον προορισμό σου θα ξεπεράσεις τις φοβίες σου και θα ανοίξουν οι ορίζοντες σου. Πόσο λάθος κάνεις, πόσο λάθος κάνουμε. Πάντα θα σε κρατάνε πίσω τα πράματα που μετανιώνεις, έστω κι αν δεν το παραδεχτείς ποτέ, θα αλληθωρίζεις και θα είσαι ανίκανος να κοιτάξεις ευθεία μπροστά. Αρνούμαστε τον εαυτό μας , χαλιναγωγούμε τα πάθη μας για να γίνουμε άνθρωποι , λίγοι , κομμένοι, σμπαραλιασμένοι, αλλά άνθρωποι, όχι «ζώα». Φοβόμαστε να παραδεχτούμε τις αδυναμίες μας, τα πάθη μας, τα σφάλματα μας. Και σαπίζουμε αέναα στη γη. Αρνούμαστε να θυμηθούμε αρνούμαστε να κοιτάξουμε μπροστά φοβόμαστε πως αν πετάξουμε θα μας πιάσει ίλιγγος και αρκούμαστε να πατάμε, είμαστε ικανοποιημένοι με το να προχωράμε έστω και με δυσκολία στο βούρκο μας, απ το να ρισκάρουμε πάνω στα ένστικτα μας. Δεν είναι τυχαίο , είναι όμως σίγουρα ατυχές. Όλος αυτός ο κύκλος, όλη αυτή η παλινδρόμηση ,όλες αυτές οι στιγμές που μας κρατάνε πίσω, σκοτώνουμε μέσα μας ότι μας έκανε να ζούμε πιο έντονα, μαχαιρώνουμε με μανία τις ορμές μας, μαστιγώνουμε τον ανικανοποίητο εαυτό μας, αυτόν που τόλμησε, αυτόν που θέλει να τολμήσει, για να ζήσουμε ήσυχα , νοικοκυρίστικα , σωστά. Όπως λένε και στις συγκεντρώσεις, το πρώτο βήμα είναι να παραδεχτείς ποιος είσαι, να παραδεχτείς τι θέλεις και τι κάνεις , τι έκανες μέχρι τώρα. Αφού κάνεις το πρώτο βήμα όλα τα άλλα θα έρθουν φυσικά , αλλά πάντα το πρώτο βήμα είναι το δυσκολότερο , όπως όλα τα σημαντικά σ΄ αυτή τη ζωή. Οι περισσότεροι δεν θα το κάνουμε ποτέ , σας εύχομαι να ανήκετε στους λίγους εκλεκτούς…
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 10.03.2010
• 15:38

  Οικονομία και παρούσα κατάσταση εν γένει. Part 4...

   »  Dewaterizing efforts...
  Τα μέτρα της περασμένης εβδομάδας, είναι επιεικώς απαράδεκτα για τα προεκλογικά λεγόμενα της κυβέρνησης και τα μέχρι πριν λίγο καιρό δείγματα γραφής της. Είναι κατανοητό πως ήταν υποχρεωτικά μα δεν θα λύσουν σε καμία περίπτωση τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας, κατά τη γνώμη μου απλώς θα τα επιδεινώσουν. Μειώνοντας την αγοραστική δύναμη του κόσμου για άμεσες εισπράξεις, το μόνο που καταφέρνεις να κάνεις είναι να χαστουκίσεις τις αγορές και να τρομάξεις τον κόσμο μειώνοντας μακροχρόνια τα έσοδα του κράτους. Πράγμα που με τη φιλελεύθερη λογική των κεφαλών της Ευρώπης, θα φέρει νέα σκληρά μέτρα, νέο τρόμο στην αγορά και ακόμα μικρότερα έσοδα. Αλλά αν είχανε μυαλό και μνήμη οι άνθρωποι θα μαθαίνανε από τα γεγονότα του ’30…
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 15:37

  Οικονομία και παρούσα κατάσταση εν γένει. Part 3...

   »  Dewaterizing efforts...
  Δεν νομίζω πως υπάρχει έλληνας που να του άρεσε η απάντηση Παπανδρέου  για τα νησιά.Προσωπικά μου φάνηκε μίζερη και λίγη. Ο μόνος λόγος που τον δικαιολογώ είναι ότι βρισκόταν σε συνέντευξη τύπου σε άλλη χώρα, μαζί με τη Μέρκελ και έπρεπε να απαντήσει. Όταν όμως σε άλλη ερώτηση που του τέθηκε από γερμανικό περιοδικό για το αν μπορεί να κάνει κάτι για την τεμπελιά των ελλήνων απάντησε ότι στο DNA του Έλληνα δεν είναι η τεμπελιά όπως και στο DNA των γερμανών δεν είναι ο νεοναζισμός, δημιούργησε προσδοκίες που δεν καλυφθήκαν από την τοποθέτηση του για την πώληση των νησιών…
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 15:36

  Οικονομία και παρούσα κατάσταση εν γένει. Part 2...

   »  Dewaterizing efforts...
  Με εκνευρίζουν τα λάβαρα που σηκώνουν οι κυβερνήσεις
  βρίσκοντας εχθρούς που πρέπει να πολεμηθούν. Δεν μπορώ να ακούω τους σκληρούς καπιταλιστές ευρωπαίους άρχοντες να τα βάζουν με τους «κερδοσκόπους». Ο καπιταλισμός βασίζεται στο όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κέρδος. Άρα τι μας λένε; ότι επειδή κάποιοι εκμεταλλεύονται το σύστημα που εδραιώσανε οι ίδιοι γίναν ξαφνικά οι δαίμονες που πρέπει να κυνηγηθούν; Όχι κύριοι, όταν επιλέγετε ελεύθερες αγορές κεφάλαιο και θησαυρισμό, στην ουσία δημιουργείτε τους κερδοσκόπους. Αυτοί απλώς λειτουργούν πάνω στη δική σας λογική, τους δικούς σας νόμους και μάλιστα είναι άψογοι με τα κριτήρια που θεσπίσατε εσείς…
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 15:35

  Οικονομία και παρούσα κατάσταση εν γένει. Part 1...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  
  Πολύ θα ήθελα οι έλληνες να μποϊκοτάρουν σιωπηλά για ένα χρόνο
  τα γερμανικά προϊόντα. Καμία αγορά Μercedes, BMW, Wolcswagen, Opel, Lidle, Dia και δεν ξέρω εγώ τι άλλο. Να δούμε αν οι τεμπέληδες – φτωχοί συγγενείς αρχίζουν να φαντάζουν στα μάτια των γερμανών κάπως διαφορετικά , γιατί αν δεν μπει τ’ αυγό δεν καταλαβαίνει κανείς την προσφορά σου…
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 04.03.2010
• 18:41

  Μεγάλες στιγμές...

   »  Dewaterizing efforts...
  Ζούμε μια ιστορική εβδομάδα , ένα ιστορικό διήμερο. Από τη μια έχουμε τα χθεσινά μέτρα που εξήγγειλε η κυβέρνηση, που πρόκειται να αλλάξουν σταδιακά τον τρόπο ζωής μας, να μας διδάξουν τι θα πει λιτότητα και να μας κάνουν να αναθεωρήσουμε τι θα πει σοσιαλισμός και κατά πόσο τελικά διαφέρει απ την βαρβαρότητα. Από την άλλη έχουμε τη σημερινή «εξαγγελία» της Τζούλιας για το τι θα πει λίμπιντο. Θέματα που καίνε το καθένα με τον τρόπο του. Για το πόσο σημαντικό είναι πρακτικά το καθένα δεν νομίζω πως χρειάζεται συζήτηση, όμως πολύ θα ήθελα στην δημοσκόπηση της δευτέρας να βάλει ο Γιαννάκης ερώτηση: «Ποιο θέμα σας απασχόλησε περισσότερο τη βδομάδα που μας πέρασε;» Η απάντηση νομίζω πως δεν θα σοκάρει, απλά θα μας αποδείξει ποιοι είμαστε…
  
  Υγ.: Πολύ κοντά δεν πέσανε και οι δυο βόμβες; Ύποπτο. Μου φαίνεται πως υπάρχει συνωμοσία και συμφωνία κάτω απ’ το τραπέζι Παπακωνσταντίνου – Τζούλιας για διαχείριση κρίσης και αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης…ΧΑ!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 03.03.2010
• 10:33

  Ανοχή...

   »  Dewaterizing efforts...
  Πριν τις τελευταίες εκλογές και την εκλογή της νυν κυβέρνησης , πίστεψα πως ο κόσμος έχει σιχαθεί να τον κοροϊδεύουν και είναι αποφασισμένος να ρίχνει στο βούρκο από δω και πέρα όποιον νοιώθει ότι προεκλογικά ήταν άλλος και μετεκλογικά άλλος.
  Έχουμε πέντε μήνες κυβέρνησης πασοκ . Μια κυβέρνηση που ήρθε στο προσκήνιο με το δίλημμα σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα και έφτασε 5 μήνες μετά να χειροκροτείται από τον Μητσοτάκη για τις επιλογές της. Παρ’ όλα αυτά δεν έχει χάσει πόντους στην εκτίμηση του κόσμου και η πλειοψηφία συμφωνεί με τις κινήσεις της όσο διαφορετικές κι αν είναι από το προεκλογικό της πρόγραμμα. Πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται γιατί, αφού ήμουν βέβαιος πως η νοοτροπία του κόσμου έχει αλλάξει –και είμαι ακόμα- , τι είναι αυτό που τους κάνει, να ανέχονται στροφές 180 μοιρών σε πολιτικές επιλογές μιας κυβέρνησης που πρόσφατα εκλέχτηκε ως υπερασπίστρια  των φτωχών και των αδυνάτων και  από το πρώτο κι όλας εξάμηνο παγώνει μισθούς και συντάξεις, κόβει δώρα και κάνει ακόμα και το αφορολόγητο  κάτι σαν bonus που θα πληρώνει στον ρουφιάνο. Η απάντηση που βρίσκω βασίζεται σε 3 βασικούς άξονες. Πρώτον:  Ο Έλληνας έχει παράξενη ψυχολογία, θέλει κατά κανόνα να είναι αφεντικό και ίσως είναι το σημαντικότερο πράμα στο μυαλό του. Δεν μπορεί να δεχτεί ότι κάποιος είναι σε καλύτερη μοίρα απ’ αυτόν, τον ενοχλεί όσο τίποτα. Δεν είναι τυχαίο που σαν λαός βγάλαμε παροιμίες όπως το να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα . Ο Έλληνας λοιπόν μπορεί να βλέπει τον μισθό του να παγώνει και να ροκανίζεται από τον πληθωρισμό, ο συνταξιούχος μπορεί να μην τα βγάζει πέρα και θυμώνει που του παίρνουν την μπουκιά μέσα απ το στόμα ειδικά όταν του υποσχεθήκαν ότι δεν θα την πάρουν, αλλά τον θυμό αυτόν τον μπαλατζαρει η άγρια χαρά που νοιώθει όταν βλέπει ότι κανένας δεν είναι σε καλύτερη μοίρα. Όταν βλέπει τις προστατευόμενες τάξεις των γιατρών, των δικηγόρων, των επιχειρηματιών, να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο και ίσως και χειρότερα αναθαρρεί και βρίσκει μια εσωτερική δικαιοσύνη παρόλο που η κατάσταση του δεν παύει να πηγαίνει προς το χειρότερο.Δεύτερον: Πιστεύει πως αυτά που γίνονται είναι αναγκαία. Ο Καραμανλής τα είχε πει προεκλογικά , τα κανάλια τα λένε καθημερινά και η νυν κυβέρνηση σταδιακά αρχίζει να τα υιοθέτει. Δεν πιστεύω πως δεν ήξεραν τι γινόταν προεκλογικά , για την ακρίβεια είμαι βέβαιος πως γνώριζαν και είμαι βέβαιος πως σχεδίαζαν τρόπους αντιμετώπισης όμοιους με αυτούς  που εφαρμόζουν, είτε ως plan B είτε ακόμα ακόμα ως βασικό σχέδιο. Κατάφεραν όμως να κάνουν τον κόσμο να πιστέψει πως αμφιταλαντεύονται, πως δεν θέλουν αλλά τους αναγκάζουν και αυτό κυρίως τους έπεισε. Υπό νορμάλ συνθήκες θα ήμουν έξω φρενών. Και είμαι ήδη αρκετά  θυμωμένος από την κοροϊδία, αλλά όταν ζυγίζω τις επιλογές, δηλαδή Καραμανλή – Σαμαρά, Παπανδρέου ή πολιτική αστάθεια εν μέσω οικονομικής κρίσης. Καταλήγω πως ακόμα και να γνώριζε ο κόσμος ακριβώς τι θα γινόταν μέχρι σήμερα, θα επέλεγε το ίδιο.Τρίτο, και σημαντικότερο ίσως, είναι ένα πάρα πολύ απλό γεγονός. Οι έλληνες τους εμπιστεύονται. Γιατί; Γιατί από την μέρα που εκλέχθηκαν δεν έχουμε δει σκάνδαλο. Ίσως είναι κάποιο εθνικό ρεκόρ ένα εξάμηνο χωρίς να πρωταγωνιστεί η λαμογιά στις ειδήσεις, δεν ξέρω .Αν προσθέσουμε σ’ αυτό, πως έχουν γίνει ήδη πέντε -όπως τις μετράω- εξεταστικές για προηγούμενα σκάνδαλα συμπεριλαμβανομένων και αυτών των προηγούμενων κυβερνήσεων του πασοκ, βγαίνει ένα πρωτόγνωρο μίγμα που μυρίζει ειλικρίνεια και δικαιοσύνη. Το πόσο σοβαρά εκτελούνται οι εξεταστικές ή το αν θα σκάσει ή όχι καινούριο σκάνδαλο αύριο δεν το γνωρίζω. Με λίγη καλή πίστη όμως ο Έλληνας βλέπει πως η χώρα αλλάζει σελίδα. Πλέον τα αυτονόητα για τον κόσμο σταδιακά αρχίζουν να γίνονται αυτονόητα κι εδώ κι αναθαρρεί.Προσωπικά έχω πεισθεί πως αυτά που κάνουνε  πρέπει να γίνουν , όχι πως θα διορθώσουν την οικονομία ή θα λύσουν κάποιο σημαντικό πρόβλημα. Αλλά με την προϋπόθεση πως θέλουμε να ανήκουμε σε μια νομισματική ένωση είμαστε υποχρεωμένοι να τα κάνουμε, έστω κι αν δεν είναι όψιμα και καλύτερα να γίνουν τώρα και να τα κάνουν αυτοί. Απλά δεν μπορώ να μην θυμώνω πρώτον με τα φούμαρα που μου πούλησαν και έφαγα σαν χάνος προεκλογικά και δεύτερον με την τύχη μου που πρέπει να εφαρμοστούν αυτά τα μέτρα στον δικό μου κύκλο ζωής και στις δικές μου πλάτες …
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 24.02.2010
• 21:37

  Ενημερωση μ' @@...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  Από zougla.gr"Ένταση και μικροεπεισόδια στη Θεσσαλονίκη
  Πρώτη καταχώρηση: Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2010, 20:42Κλειστό παρέμεινε για ώρες το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, με το κτίριο της Διοίκησης να αποτελεί το επίκεντρο των αναταραχών. 
  Ένας μεγάλος αριθμός φοιτητών έμεινε αποκλεισμένος στους χώρους του Πανεπιστημίου, με το κτίριο της Διοίκησης να τελεί υπό κατάληψη τις μεσημεριανές και τις πρώτες απογευματινές ώρες από παρατάξεις οι οποίες ανήκουν στην Αριστερά. 
  Αστυνομικές δυνάμεις περικύκλωσαν το χώρο των εστιών του Αριστοτελείου, ενώ οι καταληψίες, διαμαρτυρόμενοι, επιτέθηκαν με καδρόνια στους αστυνομικούς. 
  Σημειώθηκαν μικρές υλικές ζημιές στην Πρυτανεία. Ο αναβρασμός έπαψε λίγο μετά τις 19.00. 
  Οι αστυνομικοί, ωστόσο, παραμένουν σε καίρια σημεία στις οδούς που «αγκαλιάζουν» το ΑΠΘ, αναμένοντας νυχτερινό κλεφτοπόλεμο από τους φοιτητές που είναι αμπαρωμένοι έως και αυτή τη στιγμή."
  
  
  
  Αυτό το αρθράκι το πέτυχα στη ζούγκλα. Κοινό και συνηθισμένο. Έχω να κάμω κάποιες απλές ερωτήσεις μόνο. Γιατί τελεί υπό κατάληψη; Για ποιο λόγο, πια είναι τα αιτήματα των φοιτητών που την έκλεισαν; Θα σας απασχολούσε, θα ήταν είδηση αν δεν γινόταν επεισόδια; θα το μαθαίναμε ποτέ;  Ποιοι είστε εσείς που κρίνετε πως το μόνο που μας ενδιαφέρει όταν καταλαμβάνεται η διοίκηση ενός από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια της Ελλάδας είναι το αν υπάρχουν επεισόδια; Απλές κουτές και δυστυχώς ρητορικές ερωτήσεις.  Δεν μπορώ να φανταστώ πως ξεχάσατε να το αναφέρετε, μόνο πως δεν σας νοιάζει ή ακόμα χειρότερα πως υποθέτετε ότι δεν μας νοιάζει...Ευχαριστούμε πολύ για την εκτίμηση και τον σεβασμό που μας δείχνετε..
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 16:07

  Dewaterizment part 7...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  
  Κρυβόμαστε , κρυβόμαστε πίσω απ το δάχτυλο μας. Δεν ξέρουμε τι θέλουμε ή μήπως ξέρουμε και φοβόμαστε να το παραδεχτούμε; Κάνουμε έλεγχους, κάνουμε τεστάκια, μικροπράματα για να επιβεβαιώσουμε και να επιβεβαιωθούμε. Όταν επιβεβαιώνουμε αυτό που πιστεύουμε και αποφεύγουμε να παραδεχτούμε, μπαίνουμε σε σκέψεις. Αλλά πάνω απ’ όλα η συνήθεια, πάνω απ’ όλα το βόλεμα , πάνω απ όλα η ευκολία. Όταν επιβεβαιωνόμαστε απ’ την άλλη χαλαρώνουμε, ησυχάζουμε και αδιαφορούμε. Μέχρι να ξανανησυχήσουμε, να μας ξαναδημιουργηθούν αμφιβολίες και άντε πάλι απ’ την αρχή. Στεκόμαστε, στεκόμαστε με την πλάτη στον τοίχο και φοβόμαστε , φοβόμαστε να ζήσουμε. Φοβόμαστε να ρισκάρουμε, φοβόμαστε να ελπίσουμε, φοβόμαστε να τσακιστούμε στα βράχια της άρνησης ή της απογοήτευσης και διαιωνίζουμε. Διαιωνίζουμε ημιτελείς και ρευστές καταστάσεις, διαιωνίζουμε ανασφάλειες, διαιωνίζουμε ανησυχίες ελπίδες, αμφιβολίες κι όλο ξαναβρισκόμαστε εκεί που αρχίσαμε. Αλλά μόνο για να ξανατελειώσουμε , να ξανακάνουμε τις ίδιες επιλογές που μας αφήνουν τις ίδιες αμφιβολίες τα ίδια «αν», τα ίδια «αλλά» και τα ίδια «γιατί». Και κολλάμε και τρεκλίζουμε και φερόμαστε σαν μεθυσμένοι. Μεθυσμένοι από ανασφάλεια κομπάρσοι. Που γυρίζουμε γύρω απ τον πρωταγωνιστή ελπίζοντας να μας προσέξει είτε αυτός, είτε το κοινό . Αν μας προσέξει αυτός ξενερώνουμε που το κοινό αδιαφόρησε, αν μας χειροκροτήσει το κοινό, κολλάμε τα μάτια στον πρωταγωνιστή ελπίζοντας να μας προσέξει. Ανικανοποίητα , μίζερα, μικρά ανθρωπάκια. Αυτό είμαστε. Κι όμως μέσα μας πιστεύουμε πως είμαστε το κέντρο, πως είμαστε βαρύτητα. Πως όλα είτε περιστρέφονται γύρω μας, ή κολλάνε πάνω μας. Όταν δεν συμβαίνει απορούμε, ανησυχούμε , ψάχνουμε το γιατί και προσπαθούμε να το πετύχουμε. Όταν τα καταφέρουμε, μας πειράζει ο συνωστισμός, μας εκνευρίζει η πολυκοσμία, θέλουμε την ησυχία μας, τη μοναξιά μας, το χώρο μας. Μπούρδες. Είμαστε πολύ λίγοι. Σαθροί μέχρι το κόκαλο. Τεμπέληδες, φυγόμαχοι, νάρκισσοι με καμιά αυτογνωσία και καθόλου αυτοσεβασμό. Όταν δεν σέβεσαι αυτό που είσαι, όταν δεν παλεύεις γι’ αυτό που θέλεις, όταν σου αρκούν μικρά φιξάκια γιατί αρνείσαι να απλώσεις το χέρι μέσα στις συμπληγάδες και να πάρεις αυτό που θες, είσαι διάφανος, είσαι καταδικασμένος να ανησυχείς, να φοβάσαι και να κρύβεσαι, να κρύβεσαι πίσω απ το δάχτυλο σου...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 19.02.2010
• 09:37

  Ταμπελάκια...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  *Πρώτη δημοσίευση στο fa.ve...
  Περπατάμε στο δρόμο και ασυναίσθητα χαζεύουμε τον κόσμο που περνάει. Κάποιοι μας φαίνονται συμπαθητικοί  , άλλοι κυριλέδες, ποζεράδες, κάγκουρες, στριφνοί, αλήτες, ψώνια, μάγκες ή δεν ξέρω ‘γω τι άλλο. Λειτουργούμε το ίδιο και ίσως ακόμη πιο έντονα όταν γνωρίζουμε κάποιον καινούριο άνθρωπο.  Γιατί όμως νοιώθουμε την ανάγκη να καρφώνουμε ταμπελάκια και να προκαταβαλλόμαστε  με ανθρώπους που ξέρουμε ελάχιστα ή καθόλου;
  Επηρεαζόμαστε από το ντύσιμο , από το περπάτημα , το βλέμμα,  τον τρόπο ομιλίας και καταλήγουμε, σαν επαγγελματίες ένορκοι, σε ετυμηγορίες. Σε περίπτωση καταδίκης δε, αν είμαστε αρκετά υπομονετικοί μπορεί να παραχωρήσουμε στον ένοχο το δικαίωμα έφεσης, ειδάλλως, το όνομα του θα κοσμεί για πάντα τις μαύρες λίστες μας…Κάποιοι από μας καταφέρνουν να πέφτουν μέσα, στις πρώιμες κρίσεις τους , κάποιοι άλλοι όχι, σε όποιο γκρουπ και να ανήκουμε όμως, δεν αναιρεί πως όταν πρωτοσυναντάμε κάποιον είμαστε απέναντι του θετικά η αρνητικά προκατειλημμένοι και θα πρέπει οι μεν να μας αποδείξουν ότι  δεν είναι η διασταύρωση της σταχτοπούτας με τον Πίτερ παν ή οι δε ότι δεν είναι ελέφαντες, ανάλογα με το πώς τους έχουμε καταχωρίσει στο μυαλό μας. Τώρα θα μου πείτε, είναι καλυτέρα να είμαστε αδιάφοροι απέναντι σε όλους; Ή ακόμα ακόμα είναι δυνατόν; Η απάντηση είναι δεν ξέρω… δεν ανήκω σε άλλο κόσμο ούτε αποτελώ εξαίρεση. Περισσότερο με απασχολεί το γιατί συμπεριφερόμαστε έτσι, παρά το πώς ή  αν πρέπει να το αλλάξουμε.Όσο το γυρνάω στο μυαλό μου καταλήγω πως είναι στη φύση μας σαν ένστικτο επιβίωσης. Όπως o λαγός τινάζεται με το παραμικρό φύσημα του ανέμου από το φόβο του αρπαχτικού, έτσι κι εμείς, ενστικτωδώς  νοιώθουμε την ανάγκη να κρίνουμε άμεσα όποιον μας πλησιάζει για να δούμε αν κινδυνεύουμε ή όχι σε περίπτωση που ανοιχτούμε. Λειτουργούμε δηλαδή σαν φοβισμένα ζώα που ναι μεν θέλουν να εξερευνήσουν , ναι μεν θέλουν να γνωρίσουνε τον κόσμο, αλλά με τον ασφαλέστερο δυνατό, κατά την κρίση τους, τρόπο. Έτσι λοιπόν, όταν βλέπουμε κάτι που είναι διαφορετικό από μας ή από τα πρότυπα μας, συνήθως το απωθούμε σαν μη αρεστό ή επικίνδυνο.Στη φύση τα πράματα είναι λίγο πολύ απλά. Το αρπακτικό τρώει το θήραμα του και τέλος. Ξέρει ο καθένας το ρόλο του, τη θέση του. Με λίγα λόγια αρπακτικό και θήραμα γνωρίζουν ο ένας τον άλλο. Όσον αφορά την ανθρώπινη κοινωνία όμως και τις ανθρώπινες σχέσεις δεν έχουμε αυτή την πολυτέλεια. Ακριβώς επειδή σαν είδος δεν έχουμε φυσικό εχθρό, αναλαμβάνουμε και παίζουμε και τους δυο ρόλους ο ένας για τον άλλο. Έτσι, αυτή η άγνοια, μας αναγκάζει να κρατάμε άμυνες για τους συνανθρώπους μας και να τους κρίνουμε από απόσταση κατ εικόνα και καθ ομοίωση. Αυτή η καχυποψία και τα διαφορετικά για τον καθένα δεδομένα που έχουμε σχηματίσει στο μυαλό μας, μέσα από τα βιώματα μας, για το ποιον θα εμπιστευτούμε και ποιον όχι, είναι αυτά που μας οδηγούν στο να κρίνουμε και πολλές φόρες να κατακρίνουμε, άτομα που ουσιαστικά δεν γνωρίζουμε.
  Καρτελάκια, ταμπελάκια ή φωτεινές επιγραφές, βάζαμε και θα βάζουμε οι περισσότεροι από μας σε όποιον δεν γνωρίζουμε και είναι ικανός να μας τραβήξει την προσοχή. Το αν είναι θετικό ή αρνητικό δεν το γνωρίζω. Είμαι βέβαιος όμως ότι μπορεί να αποβεί και σωτήριο και καταστροφικό. Μακάρι να μπορούσαμε να πούμε «από σήμερα θα εμπιστεύομαι τους πάντες, δεν θα κρατάω καμία πισινή και θα δίνω ίσες ευκαιρίες σε όλους» και μετά να περπατούσαμε πάνω στο συννεφάκι και να βγάζαμε ουράνια τόξα απ την κοιλία μας σαν άλλα αρκουδάκια της αγάπης. Αλλά δυστυχώς ο κόσμος, η κοινωνία , η φύση λειτουργούν άγρια , οπότε καλύτερα να είσαι αρκούδα παρά αρκουδάκι…
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 18.02.2010
• 20:27

  Ευκαιρία...!

   »  Dewaterizing efforts...
  Ο βασικός μισθός στη χώρα μας ανέρχεται στα 740 ευρώ. Δηλαδή μιλάμε για ετήσιο εισόδημα 8800 ευρώ . Μ’ αυτά τα χρήματα (στην καλύτερη) καλείται να ζήσει το 40% των ελλήνων. Σε πεντέμισι χρόνια δουλειάς και χωρίς να ξοδεύει ούτε ευρώ από αυτά που βγάζει μπορεί να συγκεντρώσει το ποσό των 50000 ευρώ.
  Γιατί κολλάω στο συγκεκριμένο νούμερο; Μα είναι απλό… Αφού περάσει αυτά τα χρόνια δουλεύοντας και καταφέρει να κοιμάται σε παγκάκια να τρώει σε συσσίτια και να ντύνεται με τσουβάλια (κοινώς να μην ξοδεύει μια..), θα ανήκει στη λίστα των τυχερών που θα μπορούν να…. Τουμ του ρου ρουμ…. να αγοράσουν κάνα σπίτι; Να ζήσουν αξιοπρεπώς; Όχι! ….. Να πληρώσουν την προκαταβολή και να μπουν στη λίστα αναμονής για να κρατήσουν μετά από αλλά 10 χρόνια δουλειάς (με ίδιο τρόπο ζωής) ήτοι άλλες 90000 ευρώ αυτήν εδώ την τσάντα!!! Ναι κύριοι, γιατί δεν είναι προκλητικό να υπάρχει έστω σε κοινή θέα τσάντα που κοστίζει σε απόλυτα νούμερα 15 χρόνια δουλειάς κάποιου  πτυχιούχου που αμείβεται με τον βασικό και δεν θα αναφέρω τον άνεργο, ούτε τον συμβασιούχο ούτε τον συνταξιούχο…
  Αυτός είναι ο καπιταλισμός μας… ας τον λουστούμε όλοι κι ας συνεχίσουμε να κάνουμε κλικ στο facebook για να ταΐσουμε τους σεισμόπληκτους στην Αιτή… Υγ: Δόξα και τιμή στο site που την πουλάει, για την 14% έκπτωση, που αισίως ρίχνει την τιμή  στα δωδεκάμισι χρόνια δουλειάς… Εύγε απόγονοι του Che!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 14.02.2010
• 07:36

  Οι δύο όψεις του εγώ...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  
  
  * πρώτη δημοσίευση στο fa.ve...
  Ίσως ο πιο ανακριβής χαρακτηρισμός που μπορούμε να δώσουμε σε έναν άνθρωπο είναι το «ειλικρινής». Η ειλικρίνεια είναι προσωρινή ενέργεια, τρόπος συμπεριφοράς που επιλέγουμε σε συγκεκριμένες καταστάσεις και όχι μόνιμη κατάσταση. Κατά κόρον χρησιμοποιούμε τη λέξη αυτή για να περιγράψουμε ανθρώπους που δεν πιστεύουμε ότι μας λεν ψέματα, υπάρχουν άραγε όμως τέτοιοι;
  Μεγαλώνοντας χτίζουμε το χαρακτήρα μας και την κοινωνική μας συμπεριφορά. Αυτό γίνεται μέσα από τη γονική γαλουχία, το σχολείο και τον κοινωνικό μας περίγυρο, τις παρέες μας. Από πολύ μικροί κατανοούμε πως για να κερδίσεις έναν άνθρωπο, πρέπει να του γίνεις αρεστός. Είτε αυτός είναι φίλος, είτε σχέση και επειδή είναι δύσκολο αν όχι αδύνατο να βρεις όχι κάποιον που να ταιριάζει απόλυτα μαζί σου, αλλά άπλα να έχετε αρκετά κοινά σημεία για να επιβιώσετε μαζί, όλοι μας φρενάρουμε τον εγωισμό μας και μετριάζουμε τα θέλω μας με των άλλων. Το αν θα χρησιμοποιήσεις τακάκια , abs, ή δισκόφρενα, είναι θέμα προσωπικό του καθενός για το οποίο μεγάλο ρόλο παίζει το πόσο εγωιστής είσαι και πόσο πραγματικά θέλεις να πλησιάσεις αυτόν τον άνθρωπο.Πολλοί από μας, έχουμε την ικανότητα του χαμαιλέοντα. Να καμουφλάρουμε δηλαδή και να μεταβάλουμε σημαντικά σημεία του χαρακτήρα και της συμπεριφοράς μας ανάλογα με την παρέα που βρισκόμαστε. Μπορεί να ακούγεται κάπως υποκριτικό και άσχημο σαν έννοια, αλλά δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο. Οι άνθρωποι που επιλέγουν να συμπεριφέρονται έτσι, έχουν στη συντριπτική τους πλειοψηφία χαμηλή αυτοπεποίθηση ή πολύ μεγάλη ανάγκη από κοινωνική αναγνώριση και επαφή με άλλους ανθρώπους. Σπάνια οι μοναχικοί τύποι μπορεί να επιδείξουν τέτοια συμπεριφορά και το ερώτημα που γεννιέται είναι «το αυγό έκανε την κότα ή το αντίστροφο;» δηλαδή, οι άνθρωποι αυτοί επέλεξαν να είναι μοναχικοί και να κρατάνε σταθερή την εικόνα τους ή ακριβώς επειδή δεν μεταβάλλονται παραμένουν μόνοι…;Φανταστείτε έναν κόσμο που ο καθένας θα συμπεριφερόταν ακριβώς όπως ένοιωθε σε κάθε στιγμή. Δεν χαμογελούσε σε αστεία που δεν του άρεσαν , δεν έκανε κομπλιμέντα στη γυναίκα του, σφύριζε κάθε φορά που περνούσε κάποια άλλη που του άρεσε, θύμωνε με κάθε μικροπαρεξήγηση , αντιδρούσε σε κάθε τι που τον ενοχλούσε, ευλογούσε τα γένια του ασταμάτητα και και και… μπορώ να συνεχίσω να λέω παραδείγματα για μέρες, αλλά το νόημα είναι απλό. Αν δεν κρύβαμε κομμάτια του εαυτού μας, αν δεν είχαμε έναν προσωπικό κρυφό μικρόκοσμο, μια αποθηκούλα που να μπορούμε μέσα της να συμπεριφερόμαστε όπως πραγματικά θέλουμε, αλλά δίναμε το εγώ μας ανοιχτά στον κόσμο, δεν θα υπήρχε αυτό που λέμε κοινωνία, αυτό που λέμε ανθρώπινες σχέσεις. Θα ζούσαμε μόνοι σαν τα αγρίμια και μάλιστα θα σημαδεύαμε και την περιοχή μας και θα επιτιθόμασταν στους καταπατητές. Πολύ ωραία και ρομαντικά είναι τα λόγια που ακούγονται κατά καιρούς . «Η ειλικρίνεια είναι η βάση μιας υγιούς σχέσης» -μας λέει η τρεις φορές χωρισμένη τηλεψυχολόγος- ή «πρέπει να την αγαπάς γι’ αυτό που είναι». Η ειλικρίνεια είναι μονόδρομος προς τη μοναξιά και κανείς δεν αγαπάει τον άλλον γι’ αυτό που είναι , τον αγαπάει γι ’αυτό που του δείχνει πως είναι, γι΄ αυτό που νομίζει πως είναι. Ο μόνος τρόπος για να δεχτώ αυτές τις ατάκες είναι πως όταν τις λένε κάνουν «εκπτώσεις» στην έννοια της λέξης. Δεν υπάρχει το ιδεατό, δεν γίνεται όσο και να τον αγαπάς τον άλλο να σου φαίνεται ότι λέει αστείο ή να μην σου αρέσει κανένας άλλος ή να μην υπάρχουν στιγμές που τον βαριέσαι. Φαντάζεστε να γυρίσει και να σας πει ο άνθρωπος σας , «σε βαρέθηκα σκάσε, ή φύγε» και μην μου πείτε πως δεν το έχετε σκεφτεί ποτέ...Για να τελειώνω μ’ αυτή την άσκοπη εξήγηση του αυτονόητου, -Α ρε, τι με βάζετε και γράφω…- ως κοινωνικά όντα για να επιβιώσουμε συμβιώνοντας, είναι απαραίτητο να μην είμαστε ποτέ απόλυτα ειλικρινείς. Να έχουμε αυτό που λέμε έναν εαυτό για την πάρτη μας κι έναν –τουλάχιστον- για τον κόσμο. Ή για να το κάνω πιο μελό, σαν άλλα φεγγάρια κι εμείς πρέπει να κρατάμε την σκοτεινή μας πλευρά, όσο γίνεται μακριά από τα βλέμματα του κόσμου…
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 10.02.2010
• 22:04

  Slum "dung" ...

   »  Dewaterizing efforts...
  Και προχωρώντας στο δάσος παρέα με μια κουμούλα κοπριά, κάνουμε μια στάση για να της βρούμε λίγο χώμα να την ανακατέψουμε, για να περνάει και να περνάμε καλύτερα. Όταν επιστρέφουμε όμως με το χώμα, αντιλαμβανόμαστε πως έχει χαθεί… Δυστυχώς, όσο παραπαίουμε  που την χάσαμε μέσα απ τα χέρια μας, αδυνατούμε να προσέξουμε πως ήταν κοπριά και τίποτα παραπάνω. Αν την ξαναβρούμε και την ξαναπάρουμε στα χέρια μας θα το καταλάβουμε και θα ξενερώσουμε εκτός κι αν αποδειχτεί πως έχει μέσα καμιά λίρα. Αλλά θαύματα σπάνια γίνονται και συνήθως σε αντίθεση με τον χρυσό και τη λάμψη του, ότι βρωμάει σαν κοπριά,… είναι. Το μόνο που μπορεί να μας σώσει απ’ αυτό το αέναο βρομερό ταξίδι (πέρα από την ελπίδα της λύρας) είναι ένα καινούριο ερέθισμα. Αν εκεί που ψάχνουμε την εν λόγω κουμούλα δούμε δίπλα μας  κάτι που να μας αρέσει και να μας ταιριάζει αρκετά για να μας κάνει να γυρίσουμε το βλέμμα και να το προσέξουμε, τότε αυτόματα θα μπούμε σε μια διαδικασία σύγκρισης. «Τι θα ήταν καλύτερα να κρατάω στα χέρια μου, αυτό ή την κοπριά;». Με την απάντηση λοιπόν να είναι προφανής και αφού αναρωτηθείς ακόμη και γιατί την έψαχνες, αρπάζεις αυτό το κάτι σου και συνεχίζεις το δρόμο σου σε πιο εύοσμα μονοπάτια. Τώρα αν τελικά η κοπριά είχε λύρα, θα μείνει εκεί και θα σαπίσει χωρίς να το μάθεις ή να το πιστέψεις ποτέ. Στην τελική εσύ την έψαξες, ας την έδειχνε όταν μπορούσε…
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 09.02.2010
• 21:23

  Τριημεράκι? Think again...

   »  Dewaterizing efforts...
  Και η Γ.Σ.Ε.Ε. είπε: Γύρω, γύρω καθαρά και στον ιδιωτικό τομέα… δευτέρα!
  
  
  
  "H Καθαρά Δευτέρα φέτος είναι στις 15-02-2010. Δεν θεωρείται εξαιρέσιμη αργία για τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα και συνεπώς είναι γι’ αυτούς εργάσιμη μέρα. Έτσι κατά την ημέρα αυτή, επιτρέπεται η λειτουργία των ιδιωτικών επιχειρήσεων και η απασχόληση των μισθωτών είναι νόμιμη και δεν δημιουργεί αξίωση για πρόσθετη αμοιβή.
  
  Οι μισθωτοί που θα απασχοληθούν κατά την ημέρα αυτή,  αν μεν είναι ημερομίσθιοι, οφείλεται το συνήθως καταβαλλόμενο ημερομίσθιό τους χωρίς άλλη προσαύξηση (δηλαδή δεν θα λάβουν την προσαύξηση 75%), αν αμείβονται με μηνιαίο μισθό, δεν δικαιούνται να λάβουν καμία άλλη αμοιβή πέρα του κανονικού μηνιαίου μισθού.
  Μπορεί όμως η παραπάνω εορτή α) να έχει χαρακτηρισθεί σαν ημέρα αργίας με συλλογική σύμβαση, επιχειρησιακή συνήθεια, εσωτερικό κανονισμό, με ατομική σύμβαση εργασίας ή τέλος με έθιμο, οπότε οι μισθωτοί δικαιούνται κανονικά το ημερομίσθιο ή το μισθό τους αντίστοιχα χωρίς καμιά πρόσθετη αμοιβή και β) να περιλαμβάνεται σε ΣΣΕ η Δ.Α όρος για την καταβολή προσαύξησης 75%, οπότε σ αυτή τη περίπτωση οι μισθωτοί που υπάγονται σ΄ αυτήν δικαιούνται να λάβουν την παραπάνω αύξηση.
  
  Τέλος τονίζουμε αν την ημέρα αυτή που χαρακτηρίζεται σαν εργάσιμη εορτή, ο μισθωτός που θα απουσιάσει αυθαίρετα από την εργασία του όχι μόνο δεν δικαιούται να λάβει το ημερομίσθιό του αλλά η απουσία του χαρακτηρίζεται αδικαιολόγητη."  
  
  
  
  
  Αυτή είναι η ανακοίνωση της Γ.Σ.Ε.Ε. – Ναι, του οργάνου που προασπίζεται τα δικαιώματα των εργαζομένων στην Ελλάδα – εν έτη 2010, επί σοσιαλιστικής κυβέρνησης. Μέσα στο προσεχές τρίμηνο, αναμένεται εγκύκλιος περί νομιμότητας του μαστιγώματος και του προς παραδειγματισμό αποκεφαλισμού των εργαζομένων εις τον ιδιωτικό τομέα, εάν η εκάστοτε διοίκηση το κρίνει σκόπιμο.Πάντως για να λέμε τα σύκα σύκα, φαίνεται ξεκάθαρα ότι είναι αριστερή η κυβέρνηση, αφού αντί να καταργήσει την πρωτομαγιά – γιορτή των εργαζομένων- όπως κάνανε οι προηγούμενοι, καταργεί την καθαρά δευτέρα – γιορτή που σηματοδοτεί κατά την ελληνορθόδοξη εκκλησία την αρχή της σαρακοστής- δίνοντας έτσι, ένα σαφές στίγμα στήριξης (ΧΑ!) στους εργαζόμενους και διαχωρισμού της εκκλησίας από το κράτος! Τρία ζήτω για τους σοσιαλιστές του 21^ου αιώνα…
  Παρεμπιπτόντως, αυτή την ανακοίνωση μου την στείλανε με link σε mail, δεν ξέρω αν έπαιξε καθόλου στις ειδήσεις και αν έπαιξε ζητώ συγγνώμη, αλλά και τώρα που κοιτάω στα μεγάλα ειδησεογραφικά site δεν υπάρχει πουθενά ούτε αναφορά. Είπαμε υπάρχουν πιο σοβαρά θέματα,  είπαμε θέλουμε να στηρίξουμε την κυβέρνηση λόγω συγκυρίας κρίσης, αλλά και τόσο γαργάρα αυτό το θέμα απ’ τα καρτάλια, πάει πολύ. Σιγά σιγά θα μας μαμήσουνε ενώ κοιτάμε αλλού… 
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 18:56

  Dewaterizment part 6...

   »  Dewaterizing efforts...
  Το είδος μας επιθυμεί να πορεύεται σε ευθείες. Κάνει τα πάντα για να στρώσει τη ζωή του έτσι ώστε να κυλίσει ομαλά προς το μέλλον , με ένα σχέδιο , με μια προοπτική. Μας κουράζουν οι ανηφόρες και οι κατηφόρες και απεχθανόμαστε τις στροφές.
  Μέσα στα χρόνια που μας δίνονται να ζήσουμε, αφιερώνουμε κάποια για να χτίσουμε τα επόμενα, (ένα πράμα σαν τη μετά θάνατο ζωή, τον παράδεισο και την κόλαση δηλαδή…) σχολεία, σχολές, πανεπιστήμια, μεταπτυχιακά, προϋπηρεσίες, δουλειές όλα  για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε και να ανταγωνιστούμε -και υπογραμμίζω το «ανταγωνιστούμε»- τον διπλανό μας. Με αυτό το στρώσιμο λοιπόν που έχει η κοινωνία η ευθεία γίνεται αμέσως ανηφόρα τουλάχιστον στην αρχή. Πολλοί από μας στη μέση της ανηφόρας, ανακαλύπτουν ή υποθέτουν πως ο δρόμος που πήραν ήταν λάθος και το κακό με τη ζωή είναι πως όταν καταλάβεις πως οι επιλογές σου είναι λάθος , ότι πόνταρες σε λάθος άλογο, δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω και να ξαναρχίσεις, γιατί πολύ απλά δεν μπορείς να ξαναζήσεις τα χρόνια που έχουν περάσει. Βρίσκεις λοιπόν μπροστά σου μια επιλογή, να πας εκεί που θα σε βγάλει και να δεις πως θα επιβιώσεις ή να στρίψεις , να αφήσεις πίσω δηλαδή όλο τον δρόμο που έκανες και να πάρεις μια καινούρια ανηφόρα. Καμία από της δυο επιλογές δεν σου εγγυάται τίποτα, απλώς η δεύτερη σου προσφέρει ένα καινούριο ταξίδι που μπορεί να είναι καλύτερο ή χειρότερο απ το πρώτο, όμως δεν παύει να είναι καινούριο και το καινούριο , το διαφορετικό μας εξιτάρει.Άμα απέτυχες την πρώτη φορά να βρεις το δρόμο σου , είναι πολύ πιθανό να αποτύχεις και την δεύτερη. Καθώς αν δεν σε έσπρωξε κανείς εκεί και τον πήρες με τη θέληση σου, έχεις προφανώς πρόβλημα προσανατολισμού. Με αυτήν λοιπόν τη λογική είσαι και θα είσαι καταδικασμένος όχι μόνο να αφήσεις πίσω σου για πάντα το όνειρο της ευθείας , όχι μόνο να ανεβαίνεις συνεχώς διαφορετικές ανηφόρες, αλλά και να στρίβεις διαρκώς μέχρι που σε κάποια φάση θα πιάσεις τον εαυτό σου να κάνει κύκλους γύρω απ το ανικανοποίητο εγώ σου. Οι περισσότεροι από μας το αντιλαμβάνονται σε κάποια φάση και επιλέγουν να χρησιμοποιήσουν το GPS που λέγεται συμβιβασμός, για να βρουν όχι την Ιθάκη που ονειρεύονταν στα ρομαντικά παιδικά τους χρόνια, αλλά  την Κεφαλονιά ή τη Λευκάδα τους. Κάποιοι λίγοι όμως ξεμένουνμε σε μια ατελείωτη κυκλική πορεία και δεν βρίσκουνμε ποτέ στεριά.Καλό ταξίδι…
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 07.02.2010
• 15:24

  Περιμένω...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  Download
  
  Ένα τραγουδάκι που φτιάξαμε με ένα φίλο, σε πολύ πρώιμη έκδοση, για να ματώσουνε λίγο τα αυτιά σας... ( Το θετικό με την οικονομική κρίση είναι πως ακρίβυναν οι ντομάτες... )Μουσική και γκάρισμα: Φώτης Μολυδρής
  Στίχοι: yours truly γραφικός κομπάρσος
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 13:05

  Cold War Vol. 2...

   »  Dewaterizing efforts...
  Και να λοιπόν που ο κόσμος μπαίνει και με τα δυο πόδια σε έναν δεύτερο ψυχρό πόλεμο, με την Ευρώπη να αναλαμβάνει τον ρόλο της Ρωσίας. Η Ρωσία αν και τον έχασε τουλάχιστον το πάλεψε , η Ευρώπη όμως για πολλούς λόγους δεν έχει άλλη ελπίδα πλην του συμβιβασμού.
  Όταν στα απόνερα της κρίσης συγκρούονται δυο οικονομίες, η πιο συμπαγής είναι δεδομένο πως θα κερδίσει. Οι ΗΠΑ και το δολάριο υπερτερούν σαφώς της ONE, κυρίως για τον πολύ απλό λόγο ότι είναι ένα ενιαίο κράτος με ενιαία οικονομική και εξωτερική πολιτική. Αυτό το δεδομένο αφήνει την δεύτερη ουσιαστικά με δυο επιλογές. Θα πρέπει είτε να κόψει τα αδύναμα μέλη της να γίνει συμπαγέστερη και πιο ανταγωνιστική, χάνοντας όμως γεωγραφικά πλεονεκτήματα, αν έχει σκοπό να συνεχίσει τη μάχη με στόχο να την κερδίσει , είτε να παραδοθεί άνευ όρων στην καλύτερα δομημένη αμερικανική οικονομία. Το τι θα κάνει είναι στο χέρι του μπλοκ των ισχυρών και επειδή οι σκληροπυρηνικοί καπιταλιστές δεν χάνουν ποτέ την όρεξη τους για μια καλή μάχη το μέλλον των αδυνάμων οικονομικά χωρών της ONE, στις οποίες ανήκει και η Ελλάδα, διαγράφεται εξαιρετικά δυσοίωνο.Εάν επιλεχθεί η τακτική πονάει χέρι κόψει χέρι – πράγμα που θεωρώ εξαιρετικά απίθανο – ο τρόπος ζωής μας θα αλλάξει άρδην δεν αποκλείεται μάλιστα να αλλάξει μέχρι και το πολίτευμα. Εάν πάλι επιλέξουν να ριχτούν στη μάχη όπως είναι, τότε πολύ απλά το ρόλο της ελληνικής , ισπανικής, πορτογαλικής κυβέρνησης θα αναλάβει ο Αλμούνια η ο όποιος Αλμούνια τουλάχιστον μέχρι να κατατροπωθεί από τους αμερικάνους. Για την Ελλάδα είναι νευραλγικής σημασίας να σταματήσει αυτή η υπόγεια μάχη εδώ και τώρα. Η ΟΝΕ βλέπει τη συγκύρια ως ευκαιρία να γίνει η νούμερο ένα οικονομική δύναμη στον πλανήτη και η Αμερική σαν μια ευκαιρία να εξαλείψει τον ανταγωνισμό. Το τι θα γίνει βρίσκεται στα χέρια των εκπροσώπων της κάθε πλευράς ας ελπίσουμε να μην τραβήξουν πολύ το σχοινί γιατί προβλέπω χρόνια εξαθλίωσης… Δυστυχώς, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ακoλουθούμε εντολές και να περνάμε τις απόψεις μας όταν μας δίνεται ο λόγος. Είναι μια ώρα διπλωματίας για την Ελλάδα καθώς στοχοποιείται ως εύκολο θύμα από τους αμερικάνους μέσω Λονδίνου, για να χτυπήσει το ευρώ και ας κάνουμε το σταυρό μας οι κατάλληλοι άνθρωποι να είναι στις κατάλληλες θέσεις…
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 03.02.2010
• 21:57

  Φτάνει...!

   »  Dewaterizing efforts...
  
  Πραγματικά αν ξανακούσω ακόμη μια λέξη για το χωρισμό της Μενεγάκη θα εκραγώ.. Έλεος πια σαρκοβόρα καρτάλια, χώρισαν δυο άνθρωποι , μείνανε 3 παιδιά στη μέση και πέρα απ το ότι ακούγεται το ένα σενάριο μετά το άλλο ασταμάτητα σε ώρες που βλέπουν παιδιά τηλεόραση, γελάνε και τα μουστάκια τους όταν τα λένε...
  Βέβαια για να μην είμαι άδικος η μεγαλύτερη ευθύνη είναι της κυρίας που πουλάει τον πόνο της με την ουγκιά, αλλά κι αυτή καρτάλι είναι, τι περίμενα…;Καλά έκανα και δεν την άνοιγα… τι το θες; τσάμπα νεύρα… Εν αναμονή λοιπόν της επόμενης γιορτής του ανθρώπινου πόνου γι’ ακόμα ένα λουκούλλειο φαγοπότι… ανθρωποφάγες σμέρνες…
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 30.01.2010
• 11:30

  Χεχ...

   »  Dewaterizing efforts...
  Click here noob...
  
  Χεχ... τόσο αληθινό που καταντάει τραγελαφικό...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 28.01.2010
• 21:29

  Personal Dewaterizment...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  Είναι εγωισμός; είναι φόβος; Είναι αβεβαιότητα; Είναι υποκρισία; Είναι αδυναμία του να αποκαλύψουμε το ποιοι είμαστε και τι έχουμε κάνει; Είναι βόλεμα; Είναι ανεπάρκεια; Είναι ανασφάλεια; Είναι έπαρση;
  
  
  
  Τι είναι αυτό που μας εμποδίζει να απλώσουμε το χέρι και να ζητήσουμε αυτό που μας καίει; Τι είναι αυτό που μας κάνει να ζούμε με υποκατάστατα; Τι είναι αυτό που μας εμποδίζει να το παραδεχτούμε; Γιατί παραμένουμε εκούσια κενοί και κοιτάμε από την κλειδαρότρυπα; Η ανειλικρίνεια στους άλλους είναι κοινή, η ανειλικρίνεια στον εαυτό μας όμως είναι αυτομαστίγωμα.   Όταν βάζουμε στη ζυγαριά την ευκολία της μετριότητας και την δυσκολία του να κερδίσεις αυτό που σε κρατάει ξύπνιο τα βράδια, το που θα γύρει κρίνει το αν θα ζήσεις ευτυχισμένος ή όχι , το αν θα σου μείνουν απωθημένα, το αν θα λες για μια ζωή «τι θα γινόταν αν;». Έχουμε σαν άνθρωποι την τάση να αποφεύγουμε τις μάχες , τις συγκρούσεις, οτιδήποτε μας βγάζει απ τη γαλήνη μας. Βρίσκουμε ακόμα και επιχειρήματα που να μας πείθουν πως αυτό που θέλουμε δεν είναι αρκετά καλό, θα μπορούσε να είναι καλύτερο  ή πως δεν μπορούμε να το έχουμε. Ικανοποιούμαστε με τα σοφά μας λόγια και τις βαθιές μας σκέψεις και νομίζουμε πως πλέον δεν το θέλουμε. Αμ δε! Αν δεν παραδεχτείς τα θέλω σου, η γαλήνη είναι πλαστή. Αν δεν παραδεχτείς ποιος είσαι, θα γυρίσει μια μέρα το είδωλο σου και θα σε χτυπήσει με τόση δύναμη που  θα ευχόσουν να είχες πολεμήσει όταν έπρεπε, να είχες ζητιανέψει. Όσο περιμένουμε, όσο μονολογούμε « αύριο θα το κάνω » ή «αύριο θα το έχω ξεχάσει » το μόνο που καταφέρνουμε είναι να τρέχουμε μακριά απ την αναπόφευκτη μάχη και σε κάθε βήμα να πετάμε τα όπλα μας, μέχρι που όταν θα μας φτάσουν οι επιθυμίες μας, θα είμαστε γυμνοί και ανίκανοι να τις διεκδικήσουμε. Κάθε μέρα που αναβάλουμε τις πράξεις μας, κάθε μέρα που αρκούμαστε στο λίγο, κάθε μέρα που δεν παραδεχόμαστε ότι η απραγμοσύνη μας είναι λάθος, κάθε μέρα που αρνούμαστε να δεχτούμε ποιοι είμαστε και τι θέλουμε, είναι μια μέρα που μας κάνει αναπόφευκτα πιο δυστυχισμένους. Ο χειρότερος εχθρός μας είναι ο μέτριος εαυτός μας, ο ολιγαρκής, ο μίζερος, ο φυγόπονος. Το μεγαλύτερο λάθος η αναβλητικότητα μας, το αύριο. Όσο μεγαλώναμε ακούγαμε την έκφραση « ότι αξίζει πονάει και είναι δύσκολο » την ακούσαμε τόσο πολύ που κατάντησε κλισέ. Τι είναι όμως τα κλισέ; Είναι φράσεις που είναι τόσο πετυχημένες τόσο αληθινές που κολάνε σε τόσες καταστάσεις και ακούγονται τόσο πολύ που ο κόσμος στο τέλος τις απαξιώνει και τις βαριέται. Ότι αξίζει λοιπόν πραγματικά πονάει και πραγματικά είναι δύσκολο. Αύριο θα πω στον εαυτό μου : «Από αύριο θα ζω χωρίς απωθημένα, από αύριο θα παραδεχτώ και θα διεκδικήσω όσα μου γεμίζουν το μυαλό, από αύριο όταν θα την πέφτω το βράδυ δεν θα έχω να σκεφτώ τίποτα, απλά θα κοιμάμαι…». Για σήμερα όμως κουράστηκα, κερνάω τσιγάρο , όποιος θέλει ας μου πει...
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 21:19

  Personal Dewaterizment...

   »  Dewaterizing efforts...
  Είναι εγωισμός; είναι φόβος; Είναι αβεβαιότητα; Είναι υποκρισία; Είναι αδυναμία του να αποκαλύψουμε το ποιοι είμαστε και τι έχουμε κάνει; Είναι βόλεμα; Είναι ανεπάρκεια; Είναι ανασφάλεια; Είναι έπαρση;
  Τι είναι αυτό που μας εμποδίζει να απλώσουμε το χέρι και να ζητήσουμε αυτό που μας καίει; Τι είναι αυτό που μας κάνει να ζούμε με υποκατάστατα; Τι είναι αυτό που μας εμποδίζει να το παραδεχτούμε; Γιατί παραμένουμε εκούσια κενοί και κοιτάμε από την κλειδαρότρυπα; Η ανειλικρίνεια στους άλλους είναι κοινή, η ανειλικρίνεια στον εαυτό μας όμως είναι αυτομαστίγωμα.   Όταν βάζουμε στη ζυγαριά την ευκολία της μετριότητας και την δυσκολία του να κερδίσεις αυτό που σε κρατάει ξύπνιο τα βράδια, το που θα γύρει κρίνει το αν θα ζήσεις ευτυχισμένος ή όχι , το αν θα σου μείνουν απωθημένα, το αν θα λες για μια ζωή «τι θα γινόταν αν;». Έχουμε σαν άνθρωποι την τάση να αποφεύγουμε τις μάχες , τις συγκρούσεις, οτιδήποτε μας βγάζει απ τη γαλήνη μας. Βρίσκουμε ακόμα και επιχειρήματα που να μας πείθουν πως αυτό που θέλουμε δεν είναι αρκετά καλό, θα μπορούσε να είναι καλύτερο  ή πως δεν μπορούμε να το έχουμε. Ικανοποιούμαστε με τα σοφά μας λόγια και τις βαθιές μας σκέψεις και νομίζουμε πως πλέον δεν το θέλουμε. Αμ δε! Αν δεν παραδεχτείς τα θέλω σου, η γαλήνη είναι πλαστή. Αν δεν παραδεχτείς ποιος είσαι, θα γυρίσει μια μέρα το είδωλο σου και θα σε χτυπήσει με τόση δύναμη που  θα ευχόσουν να είχες πολεμήσει όταν έπρεπε, να είχες ζητιανέψει. Όσο περιμένουμε, όσο μονολογούμε « αύριο θα το κάνω » ή «αύριο θα το έχω ξεχάσει » το μόνο που καταφέρνουμε είναι να τρέχουμε μακριά απ την αναπόφευκτη μάχη και σε κάθε βήμα να πετάμε τα όπλα μας, μέχρι που όταν θα μας φτάσουν οι επιθυμίες μας, θα είμαστε γυμνοί και ανίκανοι να τις διεκδικήσουμε. Κάθε μέρα που αναβάλουμε τις πράξεις μας, κάθε μέρα που αρκούμαστε στο λίγο, κάθε μέρα που δεν παραδεχόμαστε ότι η απραγμοσύνη μας είναι λάθος, κάθε μέρα που αρνούμαστε να δεχτούμε ποιοι είμαστε και τι θέλουμε, είναι μια μέρα που μας κάνει αναπόφευκτα πιο δυστυχισμένους. Ο χειρότερος εχθρός μας είναι ο μέτριος εαυτός μας, ο ολιγαρκής, ο μίζερος, ο φυγόπονος. Το μεγαλύτερο λάθος η αναβλητικότητα μας, το αύριο. Όσο μεγαλώναμε ακούγαμε την έκφραση « ότι αξίζει πονάει και είναι δύσκολο » την ακούσαμε τόσο πολύ που κατάντησε κλισέ. Τι είναι όμως τα κλισέ; Είναι φράσεις που είναι τόσο πετυχημένες τόσο αληθινές που κολάνε σε τόσες καταστάσεις και ακούγονται τόσο πολύ που ο κόσμος στο τέλος τις απαξιώνει και τις βαριέται. Ότι αξίζει λοιπόν πραγματικά πονάει και πραγματικά είναι δύσκολο. Αύριο θα πω στον εαυτό μου : «Από αύριο θα ζω χωρίς απωθημένα, από αύριο θα παραδεχτώ και θα διεκδικήσω όσα μου γεμίζουν το μυαλό, από αύριο όταν θα την πέφτω το βράδυ δεν θα έχω να σκεφτώ τίποτα, απλά θα κοιμάμαι…». Για σήμερα όμως κουράστηκα, κερνάω τσιγάρο , όποιος θέλει ας μου πει...
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 27.01.2010
• 20:49

  Θέλω να δω μπλόκο τον Ιούνιο...!

   »  Dewaterizing efforts...
  
  
  Αγαπητοί φίλοι αγρότες, μαγκιά είναι να απεργείς όταν δουλεύεις. Τουλάχιστον αυτό είναι το νόημα της απεργίας, χάνω κάτι εγώ για να σου δείξω ότι δεν με νοιάζει που το χάνω αφού δεν μου αρκεί.
  Όταν στη δουλειά σου είναι νεκρή περίοδος και δεν χάνεις τίποτα, το να κάνεις μπλόκα και να μην δέχεσαι καν διαπραγματεύσεις είναι κάπως περίεργο. Έχετε αιτήματα; Βρείτε τα, συγκεντρώστε τα και διεκδικήστε τα. Με μπλόκα θέλετε; Με μπλόκα. μαζί σας! Πάντως με ξενίζει και θα με ξενίζει που δεν έχω δει ακόμα μπλόκο το καλοκαίρι…
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 09:02

  100 + 15%...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  
  
  Και φτάσαμε λοιπόν στις εκατόν δεκαπέντε μέρες κυβέρνησης πασοκ. Ακόμα και με 15 τοις εκατό έξτρα μερούλες κατάφεραν να περάσουν τα 2 πέμπτα απ’ αυτά που υποσχέθηκαν προεκλογικά και να δρομολογήσουν άλλο ένα πέμπτο.
  Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες καθώς το θέμα το έχουν εξαντλήσει όλοι πολύ πριν μπω στον κόπο να ασχοληθώ. Θα προτιμήσω για τώρα να μείνω αλλού. Στο τι κατάφερε ο Παπανδρέου και μόνο που έθεσε το σαφές χρονοδιάγραμμα των εκατό ημερών…
  Παρακολουθώντας την ειδησεογραφία και τα έντυπα όλον αυτό τον καιρό παρατήρησα κάτι περίεργο και αισιόδοξο. Όλοι τους ασχολούνται με το έργο τις κυβέρνησης. Δεν ασχολούνται με το ποιος είπε τι, δεν ασχολούνται με σκάνδαλα , δεν ασχολούνται με πολιτικές κοκορομαχίες. Ασχολούνται με το τι έγινε και τι δεν έγινε από αυτά που ειπώθηκαν προεκλογικά. Προσπαθήστε να θυμηθείτε πότε ήταν η τελευταία φορά που συνέβη κάτι τέτοιο. Επί Καραμανλή στον πρώτο καιρό ήμασταν απλά χαρούμενοι που δεν είχαμε πασοκ , μετά το δίμηνο ασχολούμασταν όλοι με τους κακούς υπουργούς και με τα σκάνδαλα και με τον τραγικό ήρωα Καραμανλή που ήθελε να τα καταπολεμήσει (δεν μπορούσε όμως , ήταν απλά ένας πτωχός πλην τίμιος αρχηγός κόμματος και πρωθυπουργός). Επί Σημίτη ήμασταν όλοι  τόσο εξτασιασμένοι από την προοπτική του ευρώ και τα εικονικά χρήματα που πλησίαζαν την τσέπη μας μέσω χρηματιστηρίου (σαν το πεντοχίλιαρο με την πετονιά) που δεν ασχολούμασταν με τίποτα άλλο παρά με το πόσο έξυπνοι είμαστε ως έθνος , αφού από τον οικονομολόγο μέχρι τον βοσκό όλοι μπορούσαμε να ξεγελάσουμε τα χαϊβάνια της Σοφοκλέους και να τους τα φάμε. Δεν θα πάω πιο πίσω γιατί δεν έχω προσωπικές μνήμες και δεν μου αρέσει να περιγράφω εκδοχές άλλων.
  Το 2010 λοιπόν μας βρίσκει σε μια κατάσταση που όταν ασχολούμαστε με την κυβέρνηση , ασχολούμαστε με τις πολιτικές της επιλογές και τις πολιτικές της αδυναμίες. Μπορεί οι κινήσεις της για άλλους να είναι σωστές και για άλλους λάθος , θετικές ή αρνητικές, το βέβαιο είναι όμως και αυτό που θέλω να τονίσω, πως όλοι ασχολούνται με το έργο και με την πολιτική αυτή κάθε αυτή. Τίποτα άλλο να μην καταφέρει να κάνει ο Παπανδρέου αν πετύχει να απομακρύνει τον κόσμο απ τη λογική «όλοι μας κλέβουν» και να τον φέρει στη σκέψη «ποια πολιτική με εκφράζει περισσότερο» πριν πάει στις κάλπες, θα έχει καταφέρει να φτάσει την Ελλάδα σε ένα καλύτερο επίπεδο.
  Στην εγκαθίδρυση αυτής της νοοτροπίας βέβαια το λιθαράκι του βάζει και ο Σαμαράς όντας ξεκάθαρος στις θέσεις του και δεκτικός στο να λυθούν τουλάχιστον τα ζητήματα διαφθοράς.
  Αυτά για τις εκατό μέρες από μένα, τώρα το αν κατάφερε να λύσει προβλήματα δεκαετιών σε τρεις μήνες θα μου επιτρέψετε να μου παραμένει αδιάφορο. Θα μου πείτε το υποσχέθηκε. Ναι το έκανε και απέτυχε. Δεν μπορεί κανείς όμως να του καταλογίσει πως δεν προσπάθησε ή δεν προσπαθεί. Με το χέρι στην καρδιά, μπορούμε να το πούμε για άλλον σύγχρονο πρωθυπουργό αυτό;
  
  Υγ.: Δεν ξέρω αν το κάνατε πιτσιρικάδες εσείς, αλλά εγώ όταν ήμουν μόνος και έκανα σουτάκια στη μπασκέτα περιμένοντας τους άλλους να ρθουν, επειδή βαριόμουνα και δεν έβρισκα ενδιαφέρον στο παιχνίδι , έβαζα στοιχήματα με τον εαυτό μου. Αν δεν βάλω πέντε στα πέντε θα κάνω δυο γύρους το γήπεδο. Επειδή ποτέ δεν το είχα το σουτ, ξεποδαριάστηκα στο τρέξιμο, αλλά τουλάχιστον μου έμεινε η ταχύτητα. Στο μυαλό μου κάτι τέτοιο ήταν και η δήλωση για τις εκατό ημέρες. Τις εκλογές ο Παπανδρέου θα τις κέρδιζε είτε το υποσχόταν είτε όχι, με αυτή την δήλωση όμως ανέβασε τον πήχη και έστρεψε τα βλέμματα στο έργο του. Με τρία στα πέντε είναι σίγουρα καλύτερος σουτέρ από μένα, αν αρχίσει τώρα και το τρέξιμο πραγματικά θα έχουμε κερδίσει κάτι…
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 24.01.2010
• 20:45

  Ελεήστε, διαιωνίστε...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  
  
  Όταν ο Λένιν ξεκίνησε την επανάσταση στη Ρωσία και η χώρα βρέθηκε σε κατάσταση πολέμου, ο τσάρος για να βοηθήσει τον κόσμο που βρισκόταν σε εξαθλίωση, έκανε συσσίτια για τους πεινασμένους. Ο Λένιν διέταξε τους ανθρώπους που πολεμούσαν με το μέρος του, όπου έβλεπαν οργανωμένα συσσίτια να τα καταστρέφουν. Ως λόγο έθεσε πως ο άνθρωπος όταν βρίσκεται σε τέτοια κατάσταση είναι διατεθειμένος να πουλήσει
  
  την ελευθερία του για ένα πιάτο φαί. Το αποτέλεσμα ήταν να εκδιωχθούν οι τσάροι και να εγκαθιδρυθεί καινούριο πολίτευμα. Με λίγα λόγια δηλαδή, να αλλάξει ο κόσμος όπως τον γνώριζαν οι ρώσοι μέχρι τότε (για άλλους προς το καλύτερο και για άλλους προς το χειρότερο) και να πεθάνει ένας σημαντικός αριθμός ανθρώπων από ασιτία.
  Βλέποντας το τι συμβαίνει σήμερα, αν και τα χρόνια έχουν περάσει και οι συνθήκες είναι διαφορετικές, το δίλημμα παραμένει ίδιο. Τελικά ποιος είναι περισσότερο φιλάνθρωπος αυτός που βοηθάει τον εξαθλιωμένο να επιβιώσει και να συνεχίσει την άθλια ζωή του, στην οποία ο φιλάνθρωπος – καπιταλιστής θα τον έχει μια ζωή κάτω απ τη σόλα του ή αυτός που επιλέγει συνειδητά να μην τον βοηθήσει, με λίγα λόγια να τον αφήσει να πεθάνει, με σκοπό να κάνει τον κόσμο ένα μέρος όπου δεν θα υπάρχει εξαθλίωση, ανισότητες, και άνθρωποι που για να επιβιώσουν θα χρειάζονται τα τσάγια κυριών και την αγκάλη της κυρίας Βαρδινογιάννη; Η επιλογή είναι προσωπικό θέμα του καθενός εγώ απλά θέτω το ερώτημα λόγω επικαιρότητας. Δεν είναι τυχαία η τραγωδία στην Αιτή, ήταν λογική συνέπεια των συνθηκών διαβίωσης τους. τις οποίες συνθήκες τις βλέπαμε ,τις ξέραμε και τις δημιουργήσαμε όλοι οι πολιτισμένοι – φιλάνθρωποι – παγκοσμιοποιημένοι – καπιταλιστές.
   Σε περίπτωση που κάποιος ενδιαφέρεται εγώ θα την έστελνα τη βοήθεια, γνωρίζοντας πως βοηθώ στη συνέχεια της εξαθλίωσης για τον πολύ απλό λόγο ότι η σημερινή κοινωνία έχει αυτιά και μάτια μόνο για τσάρους και είμαστε άξιοι της μοίρας μας…
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 08.01.2010
• 18:05

  Καρτελάκια...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  Να κι ένα ωραίο απ τον υπουργό προστασίας του πολίτη (ακούγεται ομολογουμένως πιο αριστερό απ’ το υπουργός δημοσίας τάξης δεν βρίσκεις;) ο κος Χρυσοχοΐδης λοιπόν και ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ αφού στύψανε το μυαλό τους βρήκανε μια πρωτοποριακή ιδέα που θα δώσει άλλη έννοια στον όρο προστασία του πολίτη. Ο κάθε αστυνομικός , τούδε και στο εξής, θα φέρει το α.μ. του στον ώμο, σε ειδικό καρτελάκι και τα ΜΑΤ θα το φέρουν εις διπλούν, μια στον ώμο και μια στο κράνος!
  Λύσεις πνοής φίλε μου! Πλέον, όταν θα τρώμε ξύλο, αν δεν καλύπτουμε το πρόσωπό με τα χέρια μας και έχουμε ανοιχτά τα μάτια λόγω ανοσίας στα δακρυγόνα, θα μπορούμε να δούμε το α.μ. του ανθρώπου που μας δέρνει. Και αν η διάσειση δεν είναι  βάρια, μπορεί να το θυμόμαστε την επόμενη για να κάνουμε καταγγελία…
  Για να μην παρεξηγηθώ, σωστή κίνηση είναι, αλλά έχω δυο πολύ βασικές ενστάσεις. Πρώτον, γιατί η συγκεκριμένη κυβέρνηση περίμενε να περάσει ο Δεκέμβρης για να το εφαρμόσει και γιατί χρειάζεται να μπει η Ελλάδα στο 2010 για να φέρουν διακριτικά οι δυνάμεις ασφαλείας;
  Ελάχιστα προβλήματα θα λυθούν με την κίνηση αυτή, αυτό που πρέπει να αλλάξει είναι η νοοτροπία και η εκπαίδευση. Αν δεν σταματήσουν να στρατολογούν χρυσαυγίτες αλβανοφάγους στην ΕΛ.ΑΣ, όσα καρτελάκια κι αν τους βάλεις δεν αλλάζεις τίποτα…
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 18:04

  No comment...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  Η παραπάνω φωτογραφία δεν θα στολιστεί με σχολιασμό, το μόνο που έχω να πω είναι πως πλέον κοσμεί το κομοδίνο μου μέσα σε ασημένια κορνίζα (στη χρυσή έχω τον berlusconi)…
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 18:02

  Αναλαμπή...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  
  
  Οι μάζες λειτουργούν σαν ελέφαντες σε κοινωνίες ποντικών. Είναι ανόητα φοβισμένες και αντιδρούν με βάση τη μνήμη και όχι τη λογική… 
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 21.12.2009
• 12:22

  Τέλος εποχής...?

   »  Dewaterizing efforts...
  
  Ο βασιλιάς απέθανε, άντε να δούμε αν θα πούμε ζήτω για τον επόμενο...
  Οδηγήστε μας, τι τα χουμε τα τιμόνια; μην μας αφήσετε στον αυτόματο μπορεί να σας τρακάρουμε...
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 20.12.2009
• 15:16

  Dewaterizment mini...

   »  Dewaterizing efforts...
  Τελικά δεν ελέγχεις τίποτα, τελικά δεν αξίζει τίποτα. Δεν πα να δίνεις όλο σου του είναι , δεν πα να πετάς πράματα , δεν πα να προσπαθείς, η ανθρώπινη βλακεία και η ανθρώπινη αδυναμία είναι ανίκητες. Αν είσαι ικανός να τις νικήσεις βγαίνεις και μαλάκας. Γιατί πάντα συγκρίνεσαι και κρίνεσαι σύμφωνα με τη πλειοψηφία. Πάντα μετράς όσο σε μετράνε πάντα υπόκεισαι σε κανόνες. Κανόνες που φτιάχνουν άνθρωποι μικρότεροι από σένα για να καλύψουν ανάγκες ακόμη μικρότερων ανθρώπων.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 19.12.2009
• 10:36

  Εξεταστικές...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  
  Δομημένα ομόλογα, Siemens, χρηματιστήριο και Βατοπέδι σε εξεταστικές. Τέσσερα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα που απασχόλησαν τη χώρα τα τελευταία χρόνια  και κλόνισαν συθέμελα την κοινωνία μας, τίθενται μέσα στο μήνα προς διερεύνηση στη βουλή.
  Ποινικά, τα αδικήματα έχουν παραγραφεί. Τυπικά μια τέτοια κίνηση δεν έχει ιδιαίτερο νόημα αφού κανείς δεν πρόκειται να δικαστεί για τις λαμογιές του. Για πολλούς λοιπόν μπορεί να θεωρηθεί ως κίνηση εντυπωσιασμού. Διαφωνώ.
  Ποτέ δεν είναι αργά για να ξεκαθαρίσει τουλάχιστον ηθικά το πολιτικό τοπίο στη χώρα. Ποτέ δεν είναι αργά να μάθει ο λαός ποιος τον εκμεταλλεύτηκε , ποιος τον έκλεψε. Ποτέ δεν είναι αργά για να αναθαρρήσουμε λίγο και να εμπιστευτούμε τους άρχοντες που θα παραμείνουν αλώβητοι απ’ αυτή την ιστορία. Ποτέ δεν είναι αργά για να πάνε τα λαμογια ίσως όχι φυλακή, αλλά τουλάχιστον σπίτι τους. Ποτέ δεν είναι αργά για να μάθουμε επιτέλους ποιοί είναι οι κλέφτες, ποιοι είναι οι καταχραστές και να σταματήσουμε να βάζουμε τους πάντες και τα πάντα στο ίδιο τσουβάλι, μηδενίζοντας ίσως άξιους και ηθικούς ανθρώπους – αφού μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά -  και κατ' επέκταση όλο το πολιτικό σύστημα.
  Αν μου προκαλεί κάτι ενδοιασμούς ως προς την ορθότητα της κίνησης αυτής είναι η χρονική στιγμή που επιλέγουν να την κάνουν και οι βασικοί λόγοι είναι  δύο. Πρώτον, η Ελλάδα περνά δύσκολες στιγμές – λόγω της κατάρρευσης του φιλελευθερισμού – και χρειάζεται όλα τα μυαλά της διαθέσιμα για να καταφέρει να βγει από το τέλμα που βρίσκεται. Και δεύτερο , - που πολύ φοβάμαι ότι ισχύει -  είναι πως για να αντιμετωπιστεί η κρίση, χωρίς να την πληρώσει η έννοια της ελεύθερης αγοράς και κατ’ επέκταση το κεφάλαιο, το ευρωπαϊκό μπλοκ έχει αποφασίσει να ακολουθήσει τον μακρύ δρόμο, τον δρόμο που προστάζει ο νεοφιλελευθερισμός. Κόψιμο πόρων από τις μάζες για στήριξη των επενδύσεων, του κεφαλαίου. Πρακτικά τι σημαίνει αυτό; Πάγωμα μισθών, αύξηση έμμεσων φόρων, αύξηση της χρησιμότητας του εργαζομένου – αύξηση χρόνων εργασίας με μικρότερους πραγματικούς μισθούς και συντάξεις – και γενικά πολλά δυσάρεστα – για τους πολλούς - μέτρα. Πολύ φοβάμαι πως οι εξεταστικές -που κατά κανόνα είναι πιασάρικες- γίνονται για να τραβήξουν τα βλέμματα του κόσμου από τις αποφάσεις που σκοπεύουν να πάρουν. Εύχομαι να πάσχω από την ανίατη ασθένεια της συνομωσιολαγνείας και να μην ισχύουν τα παραπάνω. 'Ιδωμεν.
   Για να επιστρέψουμε στο θέμα τώρα, είτε κρύβονται συνομωσίες από πίσω είτε όχι, οι εξεταστικές θα πρέπει να γίνουν και είναι στο χέρι μας το πόσο θα τραβήξουμε τα μάτια μας από άλλες αποφάσεις που τυχόν θα παρθούν σε εκείνη τη συγκυρία. Αν καταφέρνουν να μας παραπλανούν και να μας οδηγούν κατά βούληση, είμαστε άξιοι της μοίρας μας, αυτό δεν σημαίνει όμως πως οι θετικές κινήσεις δεν θα πρέπει να χειροκροτούνται, αρκεί να γίνουν σωστά και να δώσουν όντως στοιχεία στο φως…
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 16.12.2009
• 23:48

  Thought control...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  *Πρώτη δημοσίευση στο fa.ve
  Η παιδεία αποτελεί ίσως το βασικότερο τομέα ανάπτυξης μιας χώρας. Αλίμονο σ’ αυτούς που δεν επενδύουν στο μέλλον , που δεν επενδύουν στα παιδιά.
  Στη χώρα μας έχουμε μάλλον μπερδέψει την έννοια της παιδείας με αυτή της εκπαίδευσης. Πρακτικά, η διαφορά των δυο λέξεων έγγυται στο κατά πόσο ενθαρρύνεται η κριτική σκέψη και η διαφορετικότητα στη διαδικασία της μάθησης. Θα ήμουν τουλάχιστον επιεικής εάν έλεγα πως στον τομέα αυτό υστερούμε.
  Τα παιδιά , όπως έχουν σήμερα τα πράματα, με το που μπαίνουν στη διαδικασία της μάθησης, στα έξι τους χρόνια, εκπαιδεύονται για να λειτουργούν ως μηχανές , ως ρομποτάκια αποστήθισης και επαγγελματίες εξεταζόμενοι. Αν εξαιρέσουμε το δημοτικό, σε όλες τις άλλες βαθμίδες της εκπαίδευσης οι γνώσεις που απέκτησε ο μαθητής ελέγχονται από τυποποιημένες εξετάσεις που βασίζονται στα «sos» που δίνει ο εκάστοτε καθηγητής. Η νοοτροπία αυτή έχει ως συνέπεια στο μυαλό των παιδιών μα και στο σύνολο της κοινωνίας οι εξετάσεις να γίνονται ο βασικός στόχος και όχι η γνώση αυτή καθεαυτή.
  Η κατάσταση αυτή οφείλεται στην ανεπάρκεια των καθηγητών; Οφείλεται στη αυταρέσκεια τους; Στην ελλιπή τους εκπαίδευση; Στον τρόπο που είναι χτισμένη η παιδεία στην Ελλάδα; Στο βόλεμα όλων μας στη υπάρχουσα νοοτροπία; Μάλλον σε όλα τα παραπάνω μπορούμε να βρούμε τους περισσότερους από τους λόγους που μας οδήγησαν στο να λέμε παιδεία αυτό το έκτρωμα.
  Αν επιθυμούμε σαν χώρα να ξεφύγουμε από το βούρκο στον οποίο κυλιόμαστε, είναι νευραλγικής σημασίας να γίνουν ριζικές τομές στο πεδίο αυτό. Πρέπει με κάθε μέσο να ξεφύγουμε από τη θεοποίηση των εξετάσεων και της βαθμολογίας και να πάμε σε ένα πιο προσωπικό σύστημα με άρτια εκπαιδευμένο καθηγητικό προσωπικό.
  Η διαδικασία μάθησης θα πρέπει να φύγει από τη λογική προετοιμασίας του μαθητή για τις εξετάσεις και να μετατραπεί από διανομή μασημένων γνώσεων και - δυστυχώς- απόψεων, σε διανομή πληροφοριών. Τις πληροφορίες αυτές θα πρέπει να τις επεξεργάζεται ο κάθε μαθητής ξεχωριστά και βγάζει τα δικά του συμπεράσματα , τις προσωπικές του «γνώσεις» οι οποίες και θα παρατηρούνται – παρά θα εξετάζονται- από ερωτήσεις κρίσεως και όχι αποστήθισης, από κατάλληλα εκπαιδευμένο καθηγητικό προσωπικό. Από τα παραπάνω βεβαίως αποκλείονται αυτόματα οι θετικές και απόλυτες επιστήμες.
  Αυτό που πετυχαίνει η υπάρχουσα κατάσταση, είναι να αναπαράγει κλώνους που στην πλειοψηφία τους είναι ανίκανοι να σκεφτούν έξω από το πλαίσιο και να διαμορφώσουν καθαρά προσωπική άποψη. Επηρεάζονται εύκολα από απόψεις άλλων με συνέπεια να κατευθύνονται ακόμη ευκολότερα. Με την εισαγωγή της έννοιας της κριτικής σκέψης στην παιδεία και την απομάκρυνση από τις εξετάσεις και τις βαθμολογίες, αυτό που μπορεί να επιτευχθεί , είναι οι νέοι να μπορούν να διαμορφώνουν προσωπικές απόψεις για σημαντικούς τομείς που σήμερα είτε τους αφήνουν αδιάφορους, είτε -ακόμη χειρότερα- χειραγωγούνται. Ακόμη, μπορούν αυτό τον τρόπο να ξεφύγουν από τη λογική της νίκης του συμφέροντος επί της ιδεολογίας, που ουσιαστικά καλλιεργείται ως νοοτροπία στο σχολείο. Όταν ο μαθητής σήμερα, συναντήσει μια ερώτηση που θα τον φέρει στο δίλλημα να απαντήσει με την προσωπική του άποψη ή με την άποψη του καθηγητή, βαθμοθηρικά θα επιλέξει το δεύτερο, κάνοντας έτσι ιδεολογικές «εκπτώσεις» με κίνητρο το βαθμολογικό «συμφέρον». Όπως όλα , στην κοινωνία που ζούμε, έτσι και αυτή η κίνηση θα έχει ένα αντίτιμο. Οι μαθητές , σε περίπτωση που περάσουμε από την αποστήθιση στην κριτική σκέψη θα αγνοούν, κατά πάσα πιθανότητα, σημαντικότατες πληροφορίες όπως για παράδειγμα ημερομηνίες γέννησης και θανάτου σημαντικών προσώπων, προσωπικές απόψεις καθηγητών, αποστήθιση αρχαίων στίχων και ίσως ανωτάτου επιπέδου μαθηματικές πράξεις, πράγματα που αποτελούν βασικό μέρος των εξετάσεων σήμερα μιας και είναι εφόδια που θα χρειαστεί ο καθένας στη ζωή του πολύ περισσότερο από την ικανότητα να σκέφτεται και να κρίνει.
  Πρέπει ως λαός να θέσουμε προσεκτικότερα τις προτεραιότητες μας. Μέχρι πότε θα αδιαφορούμε για το μέλλον μας; Δεν μπορεί εν έτει 2009 (για λίγο ακόμη) να είναι θέμα συζήτησης το 5% του ΑΕΠ για την παιδεία, ακόμη και το νούμερο αυτό που αποτελεί –ήμαρτον- στόχο την τελευταία δεκαετία είναι πάρα πολύ μικρό. Είναι επίσης απαράδεκτο να βρίσκεται στο πρόγραμμα να αλλάξει το σύστημα στην παιδεία και να πάρει πρωταγωνιστικό ρόλο η κριτική σκέψη στις μαθητικές αίθουσες. Όλα αυτά θα έπρεπε να αποτελούν όχι στόχους, μα πραγματικότητα. Όχι διεκδικήσεις, δεδομένα.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 15.12.2009
• 11:00

  Ομόλογα εθνικής σωτηρίας...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  Από τους λίγους πολιτικούς άνδρες για τους οποίους τρέφω απόλυτη εκτίμηση (ίσως επειδή παραμένει θεωρητικός και δεν κυνηγάει καρέκλες) είναι ο Μίμης Ανδρουλάκης. Έκανε λοιπόν χθες μια πρόταση στον Παπακωνσταντίνου, που με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.
  
  Ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει η χώρα μας είναι το δημόσιο χρέος , ένα χρέος που είναι χτισμένο από το μακροχρόνιο εξωτερικό δανεισμό με ασύμφορα επιτόκια, που έγινε επειδή η χώρα είχε ανάγκη από ρευστό για να καλύψει τα ελλείμματα των προϋπολογισμών της. Επειδή είναι μάλλον ουτοπικό να συζητάμε για πλεονασματικούς προϋπολογισμούς σήμερα και η χώρα χρειάζεται και θα χρειάζεται ρευστό, πράγμα που σημαίνει περαιτέρω δανεισμούς, ο Ανδρουλάκης πρότεινε τη δημιουργία εθνικών ομολόγων. Τι σημαίνει αυτό; Ας το δούμε σαν μια τράπεζα που θα μπορούν οι ιδιώτες να αποταμιεύουν τα χρήματα τους κλειστά με καλύτερα επιτόκια από των τραπεζών μα με πολύ μικρότερα από αυτά με τα οποία δανείζεται η χώρα από το εξωτερικό.
  Η πρόταση αυτή έχει τρία βασικά πλεονεκτήματα. Πρώτον, βοηθάει την αγορά, στηρίζοντας τον κόσμο που θα παίρνει καλύτερα επιτόκια απ’ αυτά που του προσφέρουν οι τράπεζες. Δεύτερον , δίνει στο κράτος ρευστό, με πολύ μικρότερο επιτόκιο απ’ αυτό με το οποίο θα το έπαιρνε από το εξωτερικό, με αποτέλεσμα να περιοριστεί μακροχρόνια το χρέος. Και τέλος, δίνει ένα αρκετά ηχηρό χαστούκι στις τράπεζες, που χάνοντας μερίδιο των αποταμιεύσεων, θα αναγκαστούν να αναπροσαρμόσουν προς το συμφέρον του κόσμου τα επιτόκια τους.
  Βασική παράμετρος για να πετύχει μια τέτοια κίνηση βέβαια, είναι η ανταπόκριση του κόσμου. Για να επιλέξει μια τέτοια πρόταση , ο μέσος άνθρωπος και φυσικά ο μέσος έλληνας χρειάζεται κίνητρο. Ο Μίμης προτείνει μια λύση που ακροβατεί στη λεπτή γραμμή της ηθικής. Λέει πως όποιος αγοράζει τα εν λόγω ομόλογα , για ποσά μέχρι 15.000 ευρώ να απαλλάσσεται από το «πόθεν έσχες». Προσωπικά διαφωνώ, πιστεύω πως έχουμε ήδη σαν κράτος πολύ σοβαρά προβλήματα ηθικής αξιοπιστίας και διαπλοκής για να μας επιτρέπονται τέτοιες «εκπτώσεις». Κατ’ εμέ πως το κίνητρο μπορεί να βρεθεί αλλού. Είναι ελάχιστοι οι πολίτες που δεν αντιλαμβάνονται τα προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζει η χώρα. Αν λοιπόν ενημερωθεί κατάλληλα, ειλικρινά και μαζικά από σύσσωμα τα μέσα ο κόσμος. Κατανοήσει ότι η πρόταση είναι συμφέρουσα γι’ αυτόν από πολλαπλές πλευρές και του πατηθεί η χορδή του πατριωτισμού, γνώμη μου είναι πως θα έχει όλα τα κίνητρα που χρειάζεται για να ανταποκριθεί χωρίς ηθικές «εκπτώσεις».
  Με ξενίζει ο τίτλος που τους δίνει, καθώς πιστεύω πως η εθνική σωτηρία, δεν έχει να κάνει με οικονομικά, μα με βασικά κοινωνικά προβλήματα. Μα όσο ανώμαλα και άρρωστα και να είναι αυτά που ζούμε, όσο κι αν παραπαίει η κοινωνία μας, αυτήν έχουμε και σ’ αυτή ζούμε. Μέχρι να βρεθεί κάτι ριζικά καλύτερο και διαφορετικό, καλό θα είναι να ακούμε ιδέες που μπορούν να βελτιώσουν έστω και λίγο την παρούσα μεταβατική περίοδο που βιώνουμε.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 12.12.2009
• 16:37

  Ακόμη ένα καρτάλι...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  «Σε εξέλιξη βρίσκεται η Σύνοδος των Πρυτάνεων στο Λαύριο, στην οποία παραβρέθηκε η υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου.
  Μεταξύ των θεμάτων που απασχολούν τα μέλη της Συνόδου είναι το πανεπιστημιακό άσυλο, που βρίσκεται για μία ακόμη φορά στο προσκήνιο, μετά τα πρόσφατα γεγονότα.
  
  
  Η κ. Διαμαντοπούλου διευκρίνισε από το το βήμα της Βουλής, απαντώντας σε επίκαιρη ερώτηση του Γ. Καρατζαφέρη, ότι δεν υπάρχει πρόθεση για τροποποίηση του νόμου για το άσυλο.
  Την κατάργηση του ασύλου έχει προτείνει ο αντιπρύτανης του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Λεωνίδας Λουλούδης, λέγοντας ότι «το άσυλο έχει συμβολικό χαρακτήρα και πρέπει να προσδιορίζονται ποιοι χώροι αποτελούν άσυλο και ποιοι όχι».
  Ο αντιπρύτανης του Ιονίου Πανεπιστημίου, Χάρης Ξανθουδάκης, διετύπωσε την άποψη ότι το νομοθετικό πλαίσιο για το άσυλο «αποτελεί τροχοπέδη για τη λειτουργία των πανεπιστημίων, καθώς οδηγεί σε παραβατικές συμπεριφορές, αλλά και σε επέκταση της παραβατικότητας σε σχολεία και στην κοινωνία».
  Έξω από το Τεχνολογικό Πάρκο Λαυρίου συγκεντρώθηκαν φοιτητές.»
  
  Διάβασα αυτό το άρθρο σήμερα στο nooz.gr . Θα ήθελα πολύ να μιλήσω για το άσυλο, αυτό κάθε αυτό, αλλά δεν έχω ούτε το χρόνο ούτε τη διαύγεια να το κάνω τώρα, θα γίνει εν καιρώ. Θα σταθώ στο άρθρο και μόνο.
  Αρχικά, χαίρομαι που η κυρία Διαμαντοπούλου δεν σκοπεύει να καταργήσει το νόμο. Για τους αναφερθέντες πρυτάνεις δεν έχω να πω κάτι , καθώς ο καθένας έχει το δικαίωμα της γνώμης του. Αυτός που με εκνεύρισε όμως είναι ο αρθογράφος. Δηλαδή για να καταλάβω, με ποιο κριτήριο αποφάσισε να εκθέσει τη γνώμη αυτών των δυο πρυτάνεων που όλως τυχαίως συμφωνούν μεταξύ τους πως το άσυλο πρέπει να καταργηθεί; Είναι η γνώμη τους αντιπροσωπευτική του συνόλου της συνόδου ή απλά συμπίπτει με τη δική του; Δεν υπήρχαν δηλαδή διαφορετικές φωνές στη σύνοδο;
  Όταν, πολυαγαπημένα μου καρτάλια, κάνετε παράθεση γεγονότων και όχι προσωπικά ενυπόγραφα άρθρα, τακτικές σαν την παραπάνω αποτελούν στην καλύτερη, χειραγώγηση της κοινής γνώμης. Αλλά είμαι σίγουρος πως το γνωρίζετε πολύ καλύτερα από μένα.Mάλλον όμως, γι’ ακόμη μια φορά, κυνηγάω ανεμόμυλους...
  *Το άρθρο άλλαξε μετά το τέλος της συνεδρίασης, οπότε άκυρο το link...
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 10.12.2009
• 19:57

  Παραγραφή...;

   »  Dewaterizing efforts...
  
  Παίρνω έναυσμα από μια συζήτηση που παρακολούθησα μεταξύ δυο αρκετά μεθυσμένων, πολύ καλών μου φίλων. Τα παιδιά εκεί που τα πίναμε και δίναμε νόημα στην λέξη αμπελο – φιλοσοφία, έπιασαν μεταξύ άλλων το θέμα της παραγραφής των αδικημάτων των βουλευτών μετά το πέρας της τετραετίας, ή καλύτερα μετά το πέρας του χρόνου που θα διαρκέσει η εκάστωτε κυβέρνηση.
  
  Γνώμη τους όπως και γνώμη της πλειοψηφίας , μα και δική μου, είναι πως ο νομός περί ευθύνης υπουργών είναι άδικος και ανήθικος. Οι άνθρωποι που κυβερνούν και διαχειρίζονται το δημόσιο χρήμα, ξέρουν πως ότι κι αν κάνουν , από τις επόμενες εκλογές δεν θα είναι ποινικά δικάσιμο. Όταν οι ηγεσία των κομμάτων είναι ανεκτική στα μέλη της, που στο 99% των περιπτώσεων είναι, καθένας ξέρει πως όσα κι αν κλέψει δεν θα τον στήσουν στο σκαμνί οι συνάδελφοι του, ότι διαστάσεις και να πάρει το θέμα κι όσο κι αν διαρρεύσει. Το μόνο που μπορεί να πάθουν, έτσι όπως έχουν τα πράματα, είναι να μαθευτεί η λαμογιά τους και να την πληρώσουν από τον κόσμο που δεν θα τους εκλέξει (κατά πάσα πιθανότητα) στις επόμενες εκλογές. Τι σημαίνει αυτό; Ως υπουργός κλέβω , κρατάω τα χρήματα, δεν πάω φυλακή, δεν πάω καν δικαστήριο. Η μόνη μου κύρωση θα είναι, ότι υπάρχει μια πιθανότητα να μην μ' αφήσει ο κόσμος να ξανακλέψω. Αναρωτηθείτε για μια στιγμή τι θα κάνατε αν βρισκόσασταν σ’ αυτή τη θέση. Πάλι το 99% από σας, θα το χώνατε το χέρι στο μέλι (και με το δίκιο σας) αφού ουσιαστικά δεν υπάρχουν κυρώσεις…
  Γιατί μπαίνω στον κόπο να πω κάτι τόσο προφανές; Επειδή , όσο άρρωστο κι αν είναι αυτό το σύστημα, αν με ρωτήσεις αν θέλω οι βουλευτές να στέκονται απέναντι στη δικαιοσύνη όπως όλοι οι υπόλοιποι θα σας πω ένα τρανό όχι. Είναι άδικο για το ίδιο αδίκημα ο βουλευτής να τη γλυτώνει κι εγώ να μπαίνω φυλακή; Είναι! Είναι ανήθικο εγώ να είμαι πίσω απ τα σίδερα, κι ο άλλος να αναλαμβάνει την «πολιτική» (μη χέσω) ευθύνη; Είναι! Είναι λάθος να παραγράφονται τα αδικήματα μετά από τη λήξη της βουλευτικής θητείας; Δυστυχώς δεν είναι…
  Σκεφτείτε ένα πολύ απλό ενδεχόμενο – παράδειγμα. Έστω, ότι είσαι εσύ σήμερα πρωθυπουργός με το Χ κόμμα, τελειώνεις την θητεία σου, χάνεις τις εκλογές και αναλαμβάνει το ψ κόμμα. Κάπου εδώ να εξηγήσω πως όταν κάποιος βουλευτής κατηγορείται για κάποιο αδίκημα συνίσταται προανακριτική επιτροπή μέσα στη βουλή και οι βουλευτές ψηφίζουν καταπόσο υπάρχει λόγος να πάει κάποιος στο δικαστήριο. Για να επιστρέψω στο παράδειγμα, εμένα σαν πρωθυπουργό του ψ κόμματος, τι με εμποδίζει να ανακαλύψω ένα αδίκημα που υποτίθεται πως έχεις κάνει, να σε στείλω στην προανακριτική έχοντας την πλειοψηφία στη βουλή ως κυβέρνηση, από κει να σε στείλω στο δικαστήριο το οποίο, αν και είναι ανεξάρτητη αρχή (ΧΑ!) , εγώ καθορίζω του εισαγγελείς και τους προέδρους και διατηρώ υπουργείο δικαιοσύνης (άλλη ανωμαλία, αλλά θα τα πούμε άλλη φορά γι’ αυτό) , και από κει να σε στείλω να σαπίσεις στη φυλακή χωρίς να έχεις κάνει τίποτα. Τι κερδίζω; Μα προφανώς καταστρέφω τους πολιτικούς μου αντίπαλους και παίζω μπάλα μόνος μου…
  Το όλο ζήτημα της παραγραφής είναι μια επιλογή που έγινε. Με δεδομένο πως οι άνθρωποι είναι ανήθικοι, βάλανε στη ζυγαριά από τη μια το ενδεχόμενο να κλέβουν οι κυβερνήσεις και να παραμένουν ατιμώρητες και από την άλλη το ενδεχόμενο να ζήσουμε ένα φασισμό , μια κατάρρευση όλου του πολιτικού συστήματος , μέσω της ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής της χώρας. Ανάμεσα σε δυο ελεεινές, μα απόλυτα ρεαλιστικές καταστάσεις, επέλεξαν την πρώτη. Για μένα καλώς έπραξαν. Για κάποιον άλλο ίσως όχι. Μα σίγουρα το δίλλημα της παραγραφής δεν είναι τόσο απλό όσο το σκεφτόμαστε και μας το πλασάρουν τα «ντέμεκ» εξαγριωμένα καρτάλια.
  Το βασικό πρόβλημα λοιπόν, είναι η ανθρώπινη φύση και πρέπει επιτέλους να αποδεχτούμε πως κάποια πράματα, όσο άσχημα κι αν φαίνονται θα μπορούσαν να είναι πολύ χειρότερα. Θα μου πείτε γιατί να μην είναι καλύτερα, γιατί να επιλέγουμε ανήθικους ανθρώπους να μας κυβερνάνε , αυτή την ερώτηση μπορεί και πρέπει να την κάνει ο καθένας μας στον καθρέφτη. Πρώτον , γιατί τους ψηφίζω; Και δεύτερον, εγώ θα λειτουργούσα διαφορετικά;
  Στο διακύβευμα τώρα. Όσον αφορά τον νόμο περί ευθύνης υπουργών. Πρέπει να αλλάξει χθες! Τόσα μυαλά είναι εκεί πάνω, τόσα χαρτιά έχουν μαζέψει απ τα πανεπιστήμια ας το σκεφτούν και ας βρουν την λιγότερο άσχημη λύση. Όσον αφορά την παραγραφή, επιτρέψτε μου να την θεωρώ εξίσου σημαντική και απαραίτητη με το πανεπιστημιακό άσυλο. Dewaterizer, out.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 08.12.2009
• 19:37

  Are we dancers..?

   »  Dewaterizing efforts...
  
  
  Εδώ και αρκετό καιρό, παίζει και κάνει επιτυχία ένα τραγούδι των «The Killers» με τίτλο “Ηuman”. Ομολογώ , πως όταν το πρωτοάκουσα – ως λάτρης εντελώς διαφορετικής μουσικής - δεν του έδωσα καμία απολύτως σημασία. Με τον καιρό όμως, αναγκάστηκα μέσω τις «χούντας» του ραδιοφώνου (πλάκα κάνω) να το προσέξω. Στην αρχή το δίλημμα του ποιητή ομολογώ πως μου προκάλεσε γέλιο, σταδιακά όμως άρχισα να το βλέπω κάπως διαφορετικά.
  Κεντρικό μήνυμα και ρεφρέν του τραγουδιού είναι το “Are we human, or are we dancers?” κάπως γελοίο ομολογώ ως έκφραση αλλά ας το σκεφτούμε λίγο.
  Η καθημερινότητά μας δεν είναι παρά ένα συνονθύλευμα διαφορετικών χορών. Ουσιαστικά, το μόνο που αλλάζει είναι το ποιος βαράει το νταϊρέ, κι εμείς ως έρρυθμα όντα, δεν έχουμε παρά να υπακούσουμε. Για να το φέρω σε πιο trendy καταστάσεις, ο βασικός Dj μέχρι τα 5 μας είναι οι γονείς μας και χορεύουμε (κατά κανόνα) αποκλειστικά στο δικό τους ρυθμό. Σταδιακά προστίθενται κι άλλοι, οι δάσκαλοι ,οι καθηγητές μας, οι γκόμενες μας , οι αξιωματικοί μας , τα αφεντικά μας, οι γυναίκες μας , τα παιδιά μας. Σε αυτούς τους Dj (που εναλλάσσονται στην πορεία της ζωής μας) έρχονται να προστεθούν και κάποιοι άλλοι που παίζουνε από τη γέννηση ως το θάνατο μας. Οι κυβερνήσεις μας , οι εκπρόσωποι των θρησκειών μας, ο περίγυρος μας. Ο κάθε ένας απ’ αυτούς, παίζει διαφορετική μουσική με διαφορετικό ρυθμό και διαφορετική ένταση, κι όμως, καταφέρνουμε ως όντα να χορεύουμε σε όλους καλά , εναλλάξ μα και ταυτόχρονα.
  Καθίστε σπίτι και ανοίξτε το ραδιόφωνο , την τηλεόραση σε κάποιο μουσικό κανάλι, βάλτε κανα mp3 στον υπολογιστή και προσπαθήστε να χορέψετε σωστά σε όλα μαζί. Είναι ανθρωπίνως αδύνατο. Άρα μήπως το δίλημμα «είμαστε άνθρωποι ή είμαστε χορευτές» αρχίζει να βγάζει κάποιο νόημα;
  Δεν ξέρω αν αυτό ήθελε να πει όντως ο ποιητής ή αν τον βάζω με το στανιό στη σκέψη μου και για να είμαι ειλικρινής λίγο με ενδιαφέρει. Το δισκάκι θα το αγοράσω μόνο και μόνο επειδή με έκανε να σκεφτώ κάτι καινούριο. Απλά θέλω να πω κάτι τελευταίο για να μη το κουράσω άλλο. Δεν είναι κακό το να χορεύεις σε ρυθμούς άλλων, αρκεί να μπορείς, και να σ’ αρέσει η μουσική που παίζουν. Δυστυχώς όμως, οι μουσικές που γουστάρω δεν χορεύονται. Ελπίζω να σας αρέσει η Disco…
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 17:53

  Are we dancers?

   »  Dewaterizing efforts...
  
  
  Εδώ και αρκετό καιρό, παίζει και κάνει επιτυχία ένα τραγούδι των «The Killers» με τίτλο “Ηuman”. Ομολογώ , πως όταν το πρωτοάκουσα – ως λάτρης εντελώς διαφορετικής μουσικής - δεν του έδωσα καμία απολύτως σημασία. Με τον καιρό όμως, αναγκάστηκα μέσω τις «χούντας» του ραδιοφώνου (πλάκα κάνω) να το προσέξω. Στην αρχή το δίλημμα του ποιητή ομολογώ πως μου προκάλεσε γέλιο, με τον καιρό όμως άρχισα να το βλέπω κάπως διαφορετικά.
  
  Κεντρικό μήνυμα και ρεφρέν του τραγουδιού είναι το “Are we human, or are we dancers?” κάπως γελοίο ομολογώ ως έκφραση αλλά ας το σκεφτούμε λίγο. Η καθημερινότητά μας δεν είναι παρά ένα συνονθύλευμα διαφορετικών χορών. Ουσιαστικά, το μόνο που αλλάζει είναι το ποιος βαράει το νταϊρέ, κι εμείς ως έρρυθμα όντα, δεν έχουμε παρά να υπακούσουμε. Για να το φέρω σε πιο trendy καταστάσεις, ο βασικός Dj μέχρι τα 5 μας είναι οι γονείς μας και χορεύουμε (κατά κανόνα) αποκλειστικά στο δικό τους ρυθμό. Σταδιακά προστίθενται κι άλλοι, οι δάσκαλοι ,οι καθηγητές μας, οι γκόμενες μας , οι αξιωματικοί μας , τα αφεντικά μας, οι γυναίκες μας , τα παιδιά μας. Σε αυτούς τους Dj (που εναλλάσσονται στην πορεία της ζωής μας) έρχονται να προστεθούν και κάποιοι άλλοι που παίζουνε από τη γέννηση ως το θάνατο μας. Οι κυβερνήσεις μας , οι εκπρόσωποι των θρησκειών μας, ο περίγυρος μας. Ο κάθε ένας απ’ αυτούς, παίζει διαφορετική μουσική με διαφορετικό ρυθμό και διαφορετική ένταση, κι όμως, καταφέρνουμε ως όντα να χορεύουμε σε όλους καλά , εναλλάξ μα και ταυτόχρονα.
  
  Καθίστε σπίτι και ανοίξτε το ραδιόφωνο , την τηλεόραση σε κάποιο μουσικό κανάλι, βάλτε κανα mp3 στον υπολογιστή και προσπαθήστε να χορέψετε σωστά σε όλα μαζί. Είναι ανθρωπίνως αδύνατο. Άρα μήπως το δίλημμα «είμαστε άνθρωποι ή είμαστε χορευτές» αρχίζει να βγάζει κάποιο νόημα;
  
  Δεν ξέρω αν αυτό ήθελε να πει όντως ο ποιητής ή αν τον βάζω με το στανιό στη σκέψη μου και για να είμαι ειλικρινής λίγο με ενδιαφέρει. Το δισκάκι θα το αγοράσω μόνο και μόνο επειδή με έκανε να σκεφτώ κάτι καινούριο. Απλά θέλω να πω κάτι τελευταίο για να μη το κουράσω άλλο. Δεν είναι κακό το να χορεύεις σε ρυθμούς άλλων, αρκεί να μπορείς, και να σ’ αρέσει η μουσική που παίζουν. Δυστυχώς όμως, οι μουσικές που γουστάρω δεν χορεύονται. Ελπίζω να σας αρέσει η Disco…
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 07.12.2009
• 22:35

  ai sixtir!

   »  Dewaterizing efforts...
  Shmera den exei oyte syntaxh , shmera den exei oyte grammatikh oute orthografia oute eygeneies oute tipota.
  Kothonia : to oti sas dosane glob den shmainei pws prepei na ta xrisimopoieite opou na nai!
  Tsoglania : An den xerete giati ta spate , kai ta kanete poutana gia to xavale, eiste xeiroteroi ap tous mpatsous!
  Kathikia : otan diorganwnete poreies na exete ta arxidia na tis elegxete ki olas.
  Kyries : oi epanastates den foran koukoula kai otan forane kai toys th vgazoun, exoun th skepsh kai ta arxidia na thn yperaspistoun.
  Niwtides : Otan exete tetoio epitheto, exete kai dhmosiothta. An ontws ftiaxnate molotof , sta 30 sas tha eprepe na exete kai th dynamh na tis yperaspisteite kai h sylipsh sas dinei vhma.
  Kartalia : ginetai ths poutanas shmera ki eseis mou sygkrinete to epi poiou arxhgoy eixe kalyterh katastaltikh dynamh h astynomia, xwris na asxoliste kan me to giati ginetai ths poutanas, me to giati akoma kai 15axronoi petane petres sta mat.
  Mpastardia : H shmaia einai symbolo. H ellhnikh shmaia dhlwnei ena kratos. To shma twn anarxikwn einai shma politikokoinwnikhs skepshs . Otan alazete thn ellhnikh shmaia me to symvolo ths anarxias, se ti diaferete apo th xounta re moggoloi? Sto oti den exete tanks???
  Korakia : AFISTE HSIXO TO ASYLO! An kyndineyei niko h eleytherh ekfrash idewn shmera? An kyndhneyh h eleyuerh skech?? Koita gyrw sou anthrwpe mou kyndineyei? Otan oi dromoi einai gematoi me kameres kai mat kai oi thleoraseis gemmates me kartalia san tou logou soy den kyndyneyei?!
  Psoriarides : H koukoula den einai eglima, an einai eglima , na steilete ta mat sta sxoleia twn paidiwn sas to xeimwna na ta sapisoune sto xylo.
  MPASTARDOI : perysi tetoio kairo oloi sas , oloi mas , skotwsame ena paidi sto dromo, sthn psyxra. Ena xrono meta asxoloumaste me tis poreies , to xylo , to asylo , ta @@ toy karampela kai ton kozoni kai xehname giati ginontai ola ayta. Kathe mera ton xanaskotwnoume retalia! Xypnate! Kai oi men kai oi de. Ante mou sto diaolo oloi!
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 05.12.2009
• 16:00

  6/12/09 ...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  
  *Αναδημοσίευση στο Fa.ve
  
  Περίεργη μέρα η αυριανή. Ένας χρόνος απ’ τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, ένας χρόνος απ την περσινή εξέγερση λαού. Ένας ακόμα χρόνος που έφυγε σαν να μην πέρασε μια μέρα για την Ελλάδα.
  
  Το βέβαιο είναι πως αύριο ο κόσμος θα βγει στο δρόμο.
  Το βέβαιο είναι πως θα διαδηλώσει, το βέβαιο είναι πως θα βγάλει οργή. Οργή για την κατάχρηση εξουσίας, οργή για τον άθλιο τρόπο ζωής του, οργή για τη φτώχια του, οργή για την καταπάτηση των δικαιωμάτων του και οργή για την οργή. Ακούω αριστερά και δεξιά κόσμο να λέει πως καταλαβαίνει τους λόγους που ο κόσμος βγαίνει στο δρόμο, πως κατανοεί τις αιτίες που τον κάνουν να εξεγείρεται μα η πλειοψηφία θέλει οι διαδηλώσεις να είναι ειρηνικές, να μην καταστραφούν περιουσίες να μην θρηνήσουμε θύματα. Λογικό; Δεν ξέρω πραγματικά.
  
  Από τη μια σκέφτομαι πως οι άνθρωποι που βλέπουν τον κόπο μιας ολόκληρης ζωής να καταστρέφεται δεν φταίνε σε τίποτα για να πληρώνουν τα λάθη των αφεντάδων που έφτασαν τον κόσμο ως εδώ. Από την άλλη μήπως φταίνε; Από την άλλη με το να τους ψηφίζουν, με το να σκύβουν το κεφάλι σε πρακτικές που οδήγησαν τα πράγματα εδώ, με το να ζουν νωχελικά και νοικοκυρίστικα, με το να φοβούνται ακόμα και τον ίσκιο τους, με το να βολεύονται σ’ αυτή την κοινωνία, με το να τρέφουν κώλο στον καναπέ βλέποντας σταρ, ανοίξανε το δρόμο στους αφεντάδες να εδραιώσουν την παρούσα κατάσταση; Δεν ξέρω. Πραγματικά επιφυλάσσομαι να πάρω θέση. Μεγάλωσα σ’ αυτήν την κοινωνία, σε status quo πάνω από τον πήχη και έχω τη δυνατότητα να σκέφτομαι όπως σκέφτομαι και να ζω όπως ζω, μέσα σ’ αυτά που μου πρόσφερε. Δεν είμαι αχάριστος , αλλά δεν μπορώ και να κλείνω τα μάτια στην αδικία. Δυστυχώς όμως δεν είμαι και ήρωας. Δεν υπάρχει περίπτωση να βγω στο δρόμο και να τα σπάσω προσπαθώντας να αλλάξω τον κόσμο κυρίως γιατί δεν πιστεύω πως θα πετύχω. Αν αύριο όλα όσα γίνουν καταφέρουν να φέρουν μια διαφορετική τάξη πραγμάτων ας μου κάψουν και το αυτοκίνητο και το σπίτι , ή καλύτερα θα βγω και θα τα κάψω μόνος μου. Αν όμως μετά από μια , δυο , πέντε μέρες ξαναγίνουν τα πράματα όπως έχουν τότε θα βρεθώ στη ίδια μαλακισμένη κοινωνία, χωρίς αμάξι και χωρίς σπίτι και θα βρίζω τους αλήτες που τα κάψανε.
  
  Long story short, οι επαναστάσεις για να πετύχουν χρειάζονται μάζες, χρειάζονται πλειοψηφίες αν δεν τις έχουν είναι απλά τυφλή βία με στόχο τους νοικοκυραίους και τσίμπημα κώνωπα στο κωλομέρι του συστήματος. Παρόλ’ αυτά, δεν μπορώ να τους δώσω και άδικο αν τα κάψουν όλα. Σαφής; Ίσως όχι , αλλά τουλάχιστον ειλικρινής…
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 04.12.2009
• 13:56

  Σας απαγορεύω να αρρωστήσετε! Ο φύρερ μίλησε.

   »  Dewaterizing efforts...
  
  Έκλεισε λέει ο πρύτανης την ΑΣΟΕ, λίγες μέρες πριν συμπληρωθεί ένας χρόνος απ’ την δολοφονία του Γρηγορόπουλου, για κρούσματα της νέας γρίπης. Μέχρι εδώ είμαι αρκετά αφελής να το πιστέψω. Αλλά έστησε και κάτι διμοιρίες ματ απ’ έξω, για να εμποδίσουν τους φοιτητές να μπουν στη σχολή! Τόση κάψα ο πρύτανης να μην κολλήσουν τα παιδιά; Μωρέ μπράβο. Και θα πω εγώ , γιατί αν το ενδιαφέρον σου είναι όντως η υγεία των φοιτητών, δεν κλειδώνεις απλά το κτίριο αλλά παρατάσεις τα ματ απ’ έξω; Στην τελική, αν δεν γίνονται τα μαθήματα, θα πάνε για καφέ. Τι; Ααααα είχανε συνέλευση για να αποφασίσουν τις δράσεις τους για τα δεκεμβριανά; Ναι , ναι, όντως πρέπει να προστατευτούν απ’ τη γρίπη με κάθε μέσο. Με ξύλο, δακρυγόνα, κλομπ και τα λοιπά.
  Τώρα φαντάζεστε 1000 άτομα σε ένα αμφιθέατρο να μιλάνε, να φωνάζουν, να σπρώχνονται; Μιλάμε για πανδημικές καταστάσεις! Ξεφτίλες…
  Ο πρύτανης της ΑΣΟΕ σε συνεργασία με το κράτος και την αστυνομία,  βρήκανε μια υπέροχη, εποχιακή (λόγω του ιού) λύση για να ξεφτιλίσουν την έννοια του ασύλου. Δεν επιτρέπει βεβαίως στην αστυνομία να μπει μέσα, αλλά δεν το επιτρέπει και σε κανέναν άλλο. Μέχρι να τελειώσουν τα δεκεμβριανά; Μέχρι κοπάσει ο ιός; (ΧΑ!) ή μέχρι να μπει αρκετή στάχτη στα μάτια μας; Σε τι διαφέρει αυτή η νοοτροπία απ’ αυτή της χούντας μπορώ να μάθω; Με ποιο δικαίωμα επεμβαίνουν δυνάμεις καταστολής για να απαγορεύσουν την είσοδο φοιτητών στο πανεπιστήμιο; Για να τους προστατέψουν απ’ τη γρίπη;! Για το καλό τους!; Αν αυτά τα γεγονότα είναι τριτοτέταρτα θέματα στα δελτία ειδήσεων και περνάνε στο ντούκου, μας βλέπω σε μια δεκαετία να μας απαγορεύουν να βγούμε απ’ τα σπίτια μας για το καλό μας…
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 30.11.2009
• 13:15

  Σαμαράς...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  
  
  Η ΝΔ με την εκλογή του Σαμαρά από την πρώτη (!) Κυριακή  δείχνει ότι πήρε μια (μάλλον αναμενόμενη) απόφαση. Θέλει να ξεφύγει κι αυτή από το «όλοι ίδιοι είναι» που είχε γίνει καραμέλα στα χείλη όλων μας, στην μετά- Σημίτη εποχή. Η επιλογή του Σαμαρά , χωρίς
  να τρέφω καμία εκτίμηση στο πρόσωπό του, είναι αν μη τι άλλο ιδανική για να ξεκαθαρίσει το τοπίο (ιδεολογικά) στην Ελλάδα. Η ΝΔ αποφάσισε χθες πως είναι δεξιό κόμμα και ως τέτοιο θα πορευτεί. Δεν είναι ούτε φασιστικό-λαϊκίστικο (Ψωμιάδης) ούτε κεντρώο-επικοινωνιακό (Μπακογιάννη). Λέω πως η απόφαση ήταν αναμενόμενη, καθώς στις εκλογές αυτές, τις μη υποχρεωτικές, που απαιτείται να είσαι μέλος του κόμματος για να ψηφίσεις, δεν μπορεί παρά να πάει ο σκληρός πυρήνας του κόμματος και μόνον αυτός, και με δεδομένο πως η ΝΔ ήταν από τα γενοφάσια της δεξιό κόμμα, η επιλογή του Σαμαρά ήταν μάλλον μονόδρομος.
  Η προσέλευση του κόσμου υπολογίζεται στις 400.000* , σχεδόν οι μισοί από την αντίστοιχη του πασοκ, αλλά σ’ αυτό πρέπει να συνυπολογίσουμε και την πολύ ηπιότερη προεκλογική περίοδο.
   Δεν ξέρω κατά πόσο θα τους βγει η επιλογή του Σαμαρά εκλογικά, καθώς  στην Ελλάδα η πλειοψηφία του κόσμου είναι αριστεροί, και δεν είναι τυχαίο πως και τις δυο φορές που έγινε κυβέρνηση το κόμμα της ΝΔ (από το τέλος της μεταπολίτευσης και μετά) ήταν την πρώτη λόγω ανυπαρξίας άλλης επιλογής (ο Παπανδρέου έτρεχε στα δικαστήρια για το σκάνδαλο Κοσκωτά) και την δεύτερη όταν κατάφερε ο Σημίτης να μπερδέψει τον κόσμο όσον αφορά την ιδεολογική ταυτότητα του πασοκ και να κάνει μάλλον αόρατες τις διάφορες των δυο κομμάτων.
  Όπως και να χει, η Ελλάδα μετά και από αυτή την ψηφοφορία δείχνει πως περνάει σε μια πιο ώριμη πολιτικά εποχή. Αργά μα σταθερά δείχνουμε πως επηρεαζόμαστε όλο και λιγότερο από τις υποδείξεις των καναλαρχών και κάνουμε περισσότερο προσωπικές επιλογές. Αναφέρομαι και στα δυο κόμματα εξουσίας και στις δυο εσωκομματικές εκλογές. Κοινή τους συνιστώσα ήταν η επιλογή του λιγότερο στηριζόμενου από τα μέσα υποψηφίου. Αυτή η λογική μόνο θετική μπορεί να είναι, καθώς ως λαός, ξαναβρίσκουμε σιγά σιγά την κριτική μας σκέψη.
  Προχωράμε λοιπόν επιτέλους, σε μια περισσότερο ιδεολογική και ρομαντική εποχή στην πολιτική σκηνή της χώρας. Οδηγούμενοι ίσως από την κρίση της εποχής αλλά όταν στο Μραντεφέρ επικοινωνίας – ιδεολογίας κερδίζει η δεύτερη, μόνο θετικά μπορεί να είναι τα αποτελέσματα για το σύνολο, όποιοι κι αν είναι οι λόγοι που μας οδήγησαν εκεί.
  Τα συλλυπητήρια μου στην media friendly Ντόρα και εσωκλείω ένα κουτί υπογλώσσια για τον επίτιμο. Πολύ καλημέρα σας και καλή συνέχεια…
  
  *(άκυρο , ήταν 800.000 ,οι πηγές μου αποδείχτηκαν σκάρτες, αυτά έχει το να μην έχεις τηλεόραση...)
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 27.11.2009
• 20:03

  Σχόλιο πάνω στο Dewaterizment part 4...

   »  Dewaterizing efforts...
  το φονικο κουνελι είπε...
  
  
  Καλησπέρες! Διάβασα με ενδιαφέρον το κείμενο σου, λεω να το γυρίσω λίγο στην αγαπημένη μου αμπελοφιλοσοφία και να το σχολιάσω. :)
  
  Καταρχάς η άποψη σου μου θύμισε λίγο τον
  Ρουσσώ. Δε ξέρω αν και πόσο γνωρίζεις τις θέσεις του. Λίγο πολύ υποστήριζε πως οι άνθρωποι πριν συνταχθούν σε κοινωνίες, πριν γίνουν πολιτισμένοι, ήταν ελεύθεροι στη φύση και άρα ευτυχισμένοι. Ο πολιτισμός διέφθειρε τον άνθρωπο.
  
  Απο την άλλη εκείνο που λες για την καπιταλιστική κοινωνία. Οτι αντιπροσωπεύει περισσότερο την ανθρώπινη φύση παραδόξως μου θυμίζει τον "αντίπαλο" (όσο αφορά τις θεωρίες) του Ρουσσώ, που δεν ήταν άλλος απο τον Χομπς. Ο Χομπς θεωρούσε πως οι άνθρωποι είναι απο τη "φύση τους" σκληροί και ανταγωνιστικοί, και πως πριν συνταχθούν σε κοινωνίες ήταν όλοι εχθροί και αντίπαλοι ο ένας με τον άλλο, μια άγρια φυσική κατάσταση, εντελώς διαφορετική απο την ιδανική που περιέγραφε ο Ρουσσώ.
  
  Για τον μεν έναν ο άνθρωπος απο τη φύση του είναι "καλός" (Ρουσσώ). Για τον δε άλλον είναι "κακός" (Χομπς).
  
  Προσωπικά είμαι υπέρ της άποψης πως τα κύρια χαρακτηριστικά του ανθρώπου διαμορφώνονται απο και μέσα στην κοινωνία που ζει. Υπάρχουν λοιπόν κοινωνίες ανταγωνιστικές, που καλλιεργούν τέτοιους ανθρώπους, υπάρχουν άλλες που οι αξίες της δίνουν έμφαση στην συνεργασία. 
  
  Θα πει κανείς, η δίψα για εξουσία υπάρχει σε τόσα παραδείγματα. Ισχύει. Αλλά όχι απόλυτα. Μια συγκριτκή μελέτη πολιτισμών θα του έδειχνε πως υπάρχει μεγαλύτερη ποικιλία στο ανθρώπινο είδος απ'οτι ενδεχομένως νόμιζε.
  
  Όσο αφορά τα πολύ σωστά που αναφέρεις για τη σύγχρονη νωχελικότητα... Είναι πραγματικά φαινόμενο των καιρών μας. Απάθεια, ακόμα και αν μπροστά στα μάτια σου γίνεται η αδικία. Μια απάθεια που επίσης, κατά τη γνώμη μου, καλλιεργείται ήδη απο την παιδική ηλικία, τις αξίες που δέχεται κάποιος, και φυσικά την κοινωνία μέσα στην οποία ζει.
  
  Αυτά τα ολίγα, ελπίζω να μη κούρασα. :P
  
  
  Γραφικός Κομπάρσος είπε...
  
  
  
  Καθόλου δεν κούρασες φίλε μου, κι ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο να σχολιάσεις.
  
  Ο Ρουσσώ έκανε τεράστιο λάθος αν πίστευε πως οι άνθρωποι είναι από τη φύση τους καλοί, για τον απλούστατο λόγο ότι οι έννοιες του καλού και του κακού είναι δημιουργήματα των κοινωνιών. Ο Χόμπς από την άλλη δεν μπόρεσε να ξεκολλήσει (η δεν τον ενδιέφερε) από τις ήδη οργανωμένες κοινωνίες και να δει τον άνθρωπο ως ζώο και τίποτα άλλο.
  
  Ο διαχωρισμός κατ' εμέ θα έπρεπε να γίνει όχι με όρους καλού και κακού, αλλά με όρους φυσικού και μη. Όλα τα ζώα συμπεριφέρονται όπως τα προστάζει η φύση τους, αγνοώντας τις έννοιες του καλού και του κακού. Για να στο πω πιο απλά όταν το ένα λιοντάρι σκοτώνει το άλλο για να γίνει αρχηγός της αγέλης το θεωρούμε φυσική διαδικασία. Όταν ο ένας άνθρωπος σκοτώνει τον άλλο είναι φόνος. 
  
  Δεν εξιδανικεύω αυτή τη λογική βέβαια, απλώς την αναφέρω για να σου δείξω ότι όλα είναι θέμα οπτικής. Τα πάντα έχουν διαφορετική σημασία ανάλογα με τη σκοπιά που τα βλέπεις. 
  
  Για τα της νωχελικότητας του σήμερα, δεν έχω να πω κάτι απλά χαίρομαι που το βλέπεις κι εσύ, με τον σαρδανάπαλο γίναμε τρεις, πάμε γερά...:P
  Αυτά τα ολίγα, εγώ είμαι σίγουρος πως κούρασα..
  
  Τα παραπάνω φιλοξενήθηκαν στο http://sardanapallus.blogspot.com
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 26.11.2009
• 12:22

  Αναρωτιέμαι…

   »  Dewaterizing efforts...
  Χωρίς σε καμία περίπτωση να είμαι φοβικός , ούτε και να παραμένω απαθής, δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι, ποιο συναίσθημα είναι εντονότερο;
  Η χαρά που παίρνεις όταν προσπαθείς με όλο σου το είναι για κάτι και το πετυχαίνεις, ή η απογοήτευση που  παίρνεις όταν σου γίνεται ξεκάθαρο, πως παρόλο που έδωσες
  τον καλύτερο σου εαυτό απέτυχες;
  Με λίγα λόγια αξίζει να προσπαθείς για κάτι , να πολεμάς για να πετύχεις ένα στόχο, ή μήπως είναι καλύτερα να αφήνεις τα πράματα να κυλήσουν κι ότι έρθει;
  
  Υποκειμενικό είναι το ξέρω, και είναι εύκολο να απαντήσεις (υπεκφεύγοντας) μέσα στα πλαίσια της κοινωνίας που ζούμε, αλλά για σκεφτείτε το λίγο, ποιο συναίσθημα είναι πραγματικά εντονότερο για σας; Πόσο εγωιστές είστε;
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 25.11.2009
• 14:54

  Let the fight beggin!

   »  Dewaterizing efforts...
  
  
  
  Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μη γράψω τίποτα γι’ αυτό το θέμα, αφενός επειδή δεν είμαι αντικειμενικός (και ποιος είναι άλλωστε;) και αφετέρου επειδή θεωρώ πως υπάρχουν πολύ σημαντικότερα πράματα στην επικαιρότητα (με τα οποία παρεμπιπτόντως δεν ασχολούμαι επίσης , τουλάχιστον μέσω Blog… ) για να σέρνονται όλοι και όλα στο ρυθμό της εκλογής προέδρου της ΝΔ. Δεν θα είναι σίγουρα
  η πρώτη υπόσχεση που πατάω…
  Κυρίες και κύριοι , είναι μεγάλη μου τιμή να σας παρουσιάσω τους μονομάχους!
  Στην νεοφιλελεύθερη γωνία , με το βαθύ μπλε σορτσάκι, ο κύριος Σαααααμααααράς. Απόφοιτος του οικονομικού το Χάρβαρντ, υπουργός οικονομίας του Τζαννετάκη (για κάτι μήνες) και υπουργός εξωτερικών του εφιάλτη. Σαν γαλόνια στην μακρόχρονη πολιτική του καριέρα έχει: ….. … …… …. …. Α, ναι! Την διαφωνία του με τον επίτιμο πάνω στην ονομασία των Σκοπίων ως Μακεδονία με εθνικό προσδιορισμό (σκεφτόντουσαν το Σλαβομακεδονία. Σκεφτείτε που βρισκόμαστε σήμερα.) με αποτέλεσμα την αποπομπή του από το υπουργείο και στη συνέχεια την παραίτηση του από την κυβέρνηση ( με συνέπεια να τη ρίξει) . Επίσης, ως γαλόνι θα πρέπει να θεωρηθεί και η ίδρυση του κολοσσιαίου κόμματος της αγωνιστικής δεξιάς με το όνομα πολιτική άνοιξη.
  Στην φιλελεύθερη γωνία, με το σιέλ κολλάν, η κυρία Ντοοοόρααα – δεν θέλω να θυμούνται ότι με λένε Μητσοτάκη– Μπακογιαααααάννηηη!  Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Μόναχο. Διετέλεσε υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ στην κυβέρνηση του μπαμπά, (ναι στην κυβέρνηση που πούλησε τη μισή Ελλάδα επειδή δεν πρόλαβε να πουλήσει και την άλλη μισή) , δήμαρχος Αθηναίων και υπουργός εξωτερικών της κυβέρνησης Καραμανλή.  Πολιτικά της επιτεύγματα : …. … … ….. ….. …. … ….. … και ο εκπληκτικός χριστουγεννιάτικος στολισμός της πόλης των Αθηνών!
  Διαιτητής και κυματοθραύστης , ντυμένος στα μαύρα, με τη χαρακτηριστική μάσκα , το μαστίγιο και ένα μικρόφωνο στο χέρι ο κύριος Ψωωωωωμιιιιάδης.  Πρωταθλητής στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου στα 400 μέτρα . Μόνιμος νομάρχης Θεσσαλονίκης. Γαλόνια: Το γοητευτικό γκρίζο μαλλί του , η καταπληκτική φωνή και σκηνική παρουσία, το σκουτεράκι του και βεβαίως η ικανότητα του, να εμφανίζεται σε 4 με 6 τηλεπαράθυρα ταυτόχρονα.
  Η μάχη θα δοθεί στο ρινγκ που έφτιαξε ο Παπανδρέου και χλεύαζε η πλειοψηφία των στελεχών της ΝΔ. Για να δούμε αν οι θεατές θα είναι το ίδιο ενθουσιώδεις...
  Τηλεφωνήστε τώρα στο 0900000000 για να ψηφίσετε τον νικητή της αναμέτρησης. Η απόφαση είναι δική σας, το αποτέλεσμα της όμως θα το σβερκωθούμε αργά η γρήγορα όλοι…
  
  Υγ:  Προβλέπω ο επόμενος πρωθυπουργός που θα βγάλει η δεξιά στην Ελλάδα να είναι ένας εκ’ των Καρατζαφέρη , Σπηλιωτόπουλο , Μεϊμαράκη. Τι; δεν είναι στο ρινγκ; Ίδωμεν…
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 23.11.2009
• 19:37

  Ολανδικά καφενεδάκια για την οικονομική κρίση...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  Η οικονομία της χώρας αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα, η κυβέρνηση αναγνωρίζει πως δεν έχει το αλάθητο του Πάπα και η κα Κατσέλη μας λέει πως θα μελετηθούν οι απόψεις που θα κατατεθούν από πολίτες για την έξοδο από την κρίση και την επανεκκίνηση της οικονομίας. Ας καταθέσω κι εγώ μια άποψη, όχι οικονομική, μάλλον κοινωνική,
  με κίνδυνο να παρεξηγηθώ από την πολυαγαπημένη φάρα των υπερμαχων της ηθικής τάξης, αλλά δεν βαριέσαι, πρώτη φορά θα’ ναι ή τελευταία;
  Τεράστιο μέρος των εσόδων της χώρας προέρχεται από την φορολογία των ποτών και των τσιγάρων. Με λίγα λόγια των αγαθών που ξέρουμε και ξέρουνε πως μας χαλάνε, μας επιτρέπουν να τα αγοράσουμε και για να μας προστατέψουν (XA!) τα υπερφορολογούν. Ας δούμε λίγο τα πράματα λογικά. Το τσιγάρο είναι βασικός παράγοντας σωρείας προβλημάτων υγείας και μπορεί να μη σε σκοτώνει ακαριαία μα σίγουρα σου κόβει χρόνια. Είναι εξαιρετικά εθιστικό και πολύ, πραγματικά πολύ κερδοφόρο, τόσο για τις καπνοβιομηχανίες, όσο και για τις κυβερνήσεις. Το αλκοόλ από την άλλη επίσης δημιουργεί προβλήματα υγείας. Πιο ειδικά και λιγότερα από το τσιγάρο , μα πιο άμεσα και ίσως πιο σοβαρά. Επίσης σε αντίθεση με το τσιγάρο , σου αλλάζει τη συμπεριφορά , με λίγα λόγια λειτουργεί ως (νόμιμο) ναρκωτικό. Είναι λιγότερο εθιστικό , μα εξίσου κερδοφόρο για κυβερνήσεις και ποτοβιομηχανίες. Κάπου εδώ θα αναρωτηθώ, το χασίς είναι λιγότερο εθιστικο απ το τσιγάρο, λιγότερο επιβλαβές για την υγεία και αλλάζει την συμπεριφορά του ανθρώπου πολύ ηπιότερα απ το ποτό και μάλιστα χωρίς να προκαλεί τάσεις βιαιότητας. Γιατί λοιπόν παραμένει παράνομο; Η απάντηση είναι μάλλον σύνθετη και χρίζει μεγάλης συζήτησης αλλά μπορώ να σκεφτώ στο γόνατο, δυο βασικούς λόγους. Πρώτον, κανείς δεν θέλει μια κοινωνία χαλαρή και αντιπαραγωγική και δεύτερον και σημαντικότερο, το χασίς μπορεί να το καλλιεργήσει ο καθένας στην αυλή του σπιτιού του, οπότε δεν μπορεί κανείς να βγάλει κέρδος απ την νομιμοποίηση του. Μια καλή λύση λοιπόν κυρία Κατσέλη θα ήταν να δημιουργήσετε φυτείες κρατικά ελεγχόμενες και να το κάνετε Ολλανδία, μπας και δείτε ανάκαμψη. Μήπως ήταν πιο μάγκες ή περισσότερο ανήθικοι, οι κλωτσοσκουφαίοι της ΝΔ που βαλαν στον προϋπολογισμό την πορνεία; Επειδή λοιπόν, αν ήσασταν όντως «ηθικοί» (με τα πρότυπα πάντα της κοινής γνώμης) δεν θα υπερφορολογούσατε, μα θα απαγορεύατε καπνό και οινόπνευμα (θεός φυλάξει μη!) όχι μόνο εσείς μα και οι ανά τον κόσμο κυβερνήσεις. Αφήστε λοιπόν τις φτηνές βιτρίνες που κουτσοχτίζετε και σκεφτείτε σιγά σιγά να αφήνετε τα βαπόρια να περνάνε απ την Κορινθία…
  Λοιπόν, χιούμορ κάνουμε και μάλιστα πάνω στις εκφρασμένες ήδη απόψεις του πρωθυπουργού. Και στην τελική, δεν άκουσα το Άμστερνταμ να ασχολείται με την οικονομική κρίση…
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 19.11.2009
• 15:50

  Αηδία...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  Τρεις στους τέσσερεις νέους έως 25 χρονών διαφωνούν με την ιδέα του εορτασμού του πολυτεχνείου γιατί θεωρούν λέει πως προωθεί την αναρχία...
  
  ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ ΚΑΡΤΑΛΙΑ! καταφέρατε να ευνουχίσετε μια ολόκληρη γενιά.
  Εύγε! δημιουργήσατε κι άλλους νοικοκυραίους...
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 17.11.2009
• 10:47

  36 χρόνια μετά...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  Εθνική γιορτή σήμερα, επέτειος της εξέγερσης του πολυτεχνείου. Περίεργο πράμα να την περνάς στο στρατό, αλλά το προσπερνώ.
  Μια γενιά που μεγάλωσε στη μάχη της μοναρχίας με τη δημοκρατία και έζησε την ελπίδα της νίκης της δεύτερης μόνο μέχρι να του την γκρεμίσουν ο αποστάτης και τα ελληνικά στρατά, αποφάσισε πάνω στην ωριμότητα της νιότης της πως τα σημαντικότερα πράματα στη ζωή
  περικλείονται στο τρίπτυχο ψωμί παιδεία ελευθερία. Μεγάλη απόφαση, ωραία λόγια, ακόμα καλύτερα τραγούδια, εξέγερση λαού και νίκη, ανατροπή , δημοκρατία ( σχεδόν, γιατί ανάθεμα αν ήταν η μεταπολίτευση δημοκρατία, αλλά επίσης το προσπερνώ).
  Ίσως όχι άμεσα , μα σίγουρα σταδιακά η γενιά αυτή , η λεγόμενη γενιά του πολυτεχνείου, πήρε τον κόσμο στα χέρια της, ή για να γίνω λίγο πιο συγκεκριμένος, πήρε την Ελλάδα στα χέρια της και την αναμόρφωσε. Εδραίωσε την δωρεάν παιδεία και υγεία, καθόρισε τα εργατικά δικαιώματα (για να τα πάρει πίσω 20 χρόνια μετά), έκαμψε σταδιακά τις ανισότητες στην κοινωνία, ελάττωσε επίσης σταδιακά τη μισαλλοδοξία και το ρατσισμό στις μάζες, έφερε ισότητα και δικαιοσύνη (πάντα συγκριτικά με το παρελθόν) και γενικά έφερε την Ελλάδα στο επίπεδο μιας σύγχρονης και συμπαγούς δημοκρατίας. Μέχρι εδώ όλα καλά, δυστυχώς όμως στο δρόμο (ναι τον ίδιο δρόμο που είχε την δική του ιστορία) χρόνο με το χρόνο αρχίσανε να χάνουν την ταυτότητα τους , άρχισαν να ξεχνάνε τα πιστεύω τους , να βρίσκονται όλο και περισσότερο απέναντι στις αρχές που είχαν ως νέοι. Με λίγα λόγια να απορροφώνται από το σύστημα που δημιούργησαν με της καλύτερες (πιστεύω) των προθέσεων, με αποτέλεσμα, να τους ενδιαφέρουν οι καρέκλες της εξουσίας, το προσωπικό όφελος και η δόξα, περισσότερο ίσως και από τους ανθρώπους του καθεστώτος που (δόξα το θεό) ανατρέψανε.
  Η γενιά αυτή, ήξερε από πάντα και βροντοφώναζε πως θα αλλάξει τον κόσμο. Και τον άλλαξε άρδην. Έδωσε και πήρε. Του έδωσε ελευθερία έκφρασης της γνώμης του μα του πήρε την διάθεση να την διαμορφώσει. Του έδωσε την δυνατότητα να βγει στο δρόμο και να διαδηλώσει μα τον καθήλωσε στον καναπέ. Του έδωσε την επιλογή να ψηφίσει μα του περιόρισε τις επιλογές. Και για να μη γίνομαι κουραστικός , υποσχέθηκε ψωμί παιδεία και ελευθερία και αφού κράτησε το ψωμί για τον εαυτό της, έκανε την παιδεία τόσο εξουθενωτική που σκότωσε την ελεύθερη σκέψη στερώντας έτσι από τα παιδιά της την ελευθερία.
  Η γενιά αυτή λοιπόν όπως και πολλές άλλες πριν απ αυτήν (και πιθανόν πολλές από τις επόμενες) έχει το σύνδρομο του Κρόνου. Πεινάει διαρκώς και τρώει τα παιδιά της.
  Για να τελειώνω μ’ αυτό το θέμα, γιατί με απογοητεύει και με τρομάζει περισσότερο από κάθε άλλο. Ένα τεράστιο ευχαριστώ στην γενιά των πατεράδων μας, που πολέμησαν ένα ορατό τέρας και το νικήσανε, προσφέροντας μας βασικά αγαθά που ούτε θα ονειρευόμασταν. Και ένα εξίσου μεγάλο αϊ σιχτίρ γιατί ξεπουληθήκανε και δημιούργησαν ένα εξίσου τρομερό τέρας μα το κάναν αόρατο έτσι ώστε οποιαδήποτε προσπάθεια μάχης και αντίδρασης να αντιμετωπίζεται ως δονκιχωτισμός , με γέλια ή με glob…
  
  Υ.Γ: (Πατέρα , με τα ίδια προσόντα, εγώ βγάζω 600 ευρω κι εσύ χιλιάρικα. Μπράβο σου, κέρδισες. Εσύ εξουσιάζεις κι εγώ υπηρετώ.)
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 13.11.2009
• 20:58

  Το μανιφέστο του σουρωμένου εαυτού μου…(ή Dewaterizment part 5...)

   »  Dewaterizing efforts...
  
  Χαβαλέ έχει το είδος μας , προχωράμε σε σκέψεις παράλληλων συμπάντων και όμως δεν βγάζουμε άκρη στα πιο απλά πράματα, η φαντασία μας μπερδεύεται με τη λογική μας και κάνει τράμπες. Πολύ θα ήθελα να ζω στο μυαλό σου για 10 λεπτά. Ποιος άνθρωπος δεν το έχει σκεφτεί και πόσο δύστυχης θα ήταν αυτός που θα το κατάφερνε? Μεγάλες κουβέντες
  βαθιά θέματα. Έλεος βαρέθηκα. Πόσο ακόμα θα συνεχίζουμε να ζούμε αυτή τη σαπίλα, αυτό τον εξευτελισμό , αυτή τη γιορτή του πρέπει και τη νίκη του απέναντι στα θέλω. Ποια θέλω; Άνθρωποι είμαστε, τα θέλω του τώρα είναι διαφορετικά απ τα θέλω του δέκα λεπτά αργότερα. Βαρέθηκα. Ειλικρινά δεν την παλεύω. Προσποιούμαστε εαυτούς και συμπεριφορές όχι απλά καθημερινά αλλά κάθε λεπτό, κάθε δευτερόλεπτο. Γιατί δεν μπορούμε να είμαστε ειλικρινείς? Γιατί πολύ απλά γνωρίζουμε το παρελθόν και σκεφτόμαστε το μέλλον . Πόσο πιο ευτυχείς θα ήμασταν αν σκεφτόμασταν μόνο το παρόν και ζούσαμε σ' αυτό και μόνο γι’ αυτό. Αλλά πόσο δυστυχείς θα κάναμε τους γύρω μας . Βαθιά θέματα μεγάλες σκέψεις. Κουράζομαι , θα πιω ακόμα ένα ποτό , θα γίνουν όλα ευκολότερα, μέχρι να ξενερώσω και να ξανακοιτάξω τον κόσμο στα μάτια. Πόσο καταλαβαίνω θεέ μου τους εξαρτημένους. Θεέ μου; Πλάκα έχω , πλάκα έχουμε. Επικαλούμαι τον θεό όταν νοιώθω αδύναμος και βρίζω αυτούς που πιστεύουν (ίσως από ζήλια) όταν είμαι καλά. Περίεργο; Όχι. Γι’ αυτό δημιουργήθηκε. Δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε τα προβλήματα μας μόνοι μας. Δεν έχουμε την δυνατότητα να αποδεχτούμε ήρεμα τις καταστάσεις στις οποίες δεν έχουμε έλεγχο. Ή για να το θέσω καλύτερα δεν μπορώ! Μου γράφεις δεν θα ρθεις για διακοπές. Ζηλεύω. Δεν το ελέγχω. Ζηλεύω όχι το μικρό σου το γατί , ζηλεύω τους ανθρώπους που τα βρίσκουν με τον εαυτό τους, ζηλεύω τους ανθρώπους που δεν έχουν στιγμές αδυναμίας , ζηλεύω τους ανθρώπους που δεν έχουν τη δυνατότητα να σκεφτούν πέρα από ένα σημείο. Δεν έχουν ανασφάλειες, δεν φοβούνται. Γαμώ τη μόρφωση μας γαμώ την ελεύθερη σκέψη μας. Γαμώ γενικά . Δεν την παλεύω έχω κουραστεί να νιαουρίζω μοναχός. Δεν γεμίζω απ αυτά δεν γεμίζω από σας , δεν με γεμίζετε.. τι θα πει δεν με γεμίζετε? Δεν καλύπτετε τις ανασφάλειες μου, δεν καλύπτετε τα θέλω μου . Ώρες ώρες σας λατρεύω, ώρες ώρες σας μισώ. Γιατί? Γιατί έτσι. Γιατί θέλω να είμαι και μαζί και μόνος. Περίεργο? Μπα. Απλά δεν το έχετε αποδεχτεί ακόμα. Κουράζομαι. Βαριέμαι. Δεν αντέχω. Δεν σας αντέχω. Σας φοβάμαι. Ναι αυτό είναι σας φοβάμαι. Με τρομάζετε, με τρομάζει η απλότητα σας, με τρομάζει η απάθεια σας, με τρομάζει η ριχάδα σας. Χρειάζομαι λοβοτομή ή χρειάζομαι ουσίες; Δεν ξέρω, πάντως κάτι χρειάζομαι και δεν το βρίσκω, δεν το είχα ποτέ. Δεν θα το βρω ποτέ. Πολύ απαισιοδοξία.. βρε λες να το βρω; Ποιος ξέρει αν ψάξω κι άλλο μπορεί… άλλη μια μέρα στον κόσμο , άλλη μια μέρα στην παραγωγή άλλη μια μέρα ευλογίας και θαυμασμού των ηλιθίων, άλλο ένα ποτό , άλλο ένα βαλσάμικο τσιγάρο. Λεφτά, τακτοποίηση, η μανά μου να κλαίει από χαρά κι εγώ να κλαίω πίσω απ το χαμόγελο μου, πίσω από τη γοητεία μου, πίσω απ τα ανούσια φιλία που ανταλλάσσω, πίσω απ τον ιδρώτα, πίσω απ το γέλιο με τους φίλους. Φίλοι ΧΑ! Δεν υπάρχει αυτή η λέξη γεννιόμαστε μόνοι, μεγαλώνουμε μόνοι, ζούμε μόνοι και θα πεθάνουμε μόνοι. Η αδυναμία μας μεταφράζεται στους φίλους μας. Όσο πιο αδύναμοι είμαστε τόσο μεγαλύτερος είναι ο κύκλος μας. Εκνευρίζομαι. Πραγματικά. Δεν μπορώ θα μου την παίξει!! Πως αντέχεται πραγματικά?! Δείξε μου έναν ευτυχισμένο άνθρωπο να σου δείξω έναν ψεύτη! Δείξε μου έναν πλούσιο άνθρωπο να σου δείξω έναν κλεφτή , δείξε μου μια γυναίκα να σου δείξω μια ηθοποιό. Τόση μιζέρια τόσο ψέμα τόση ανειλικρίνεια τόση πουτανιά τόση σαπίλα. Πως επιβιώνουμε θα μου πείτε? Θα σας πω εγώ. Αύριο θα φτιάξουν τα πράματα αρκεί να το θέλεις αρκεί να το προσπαθήσεις αρκεί να το επιδιώξεις. Αρχίδια. Κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας . ζούμε σε μια παραφύση κοινωνία και λειτουργούμε παραφύση. Μια ζωή δυστυχισμένοι θα είμαστε και θα παρηγορούμε τον εαυτό μας με την ελπίδα του αύριο. Τα αρχίδια μας θα πάρουμε και αύριο και μεθαυρίο . Όσο πιο εύκολα και γρήγορα συμβιβαστείς μ’ αυτό τόσο πιο ευτυχισμένος θα είσαι. Όλη μου η ζωή συνένοχη και πως γουστάρω. Έχω πει τόσα ψέματα στη ζωή μου έχω κάνει τόσα λάθη και τόσες μαλακίες έχω ένα εκατομμύριο πράματα να μετανιώνω . Γιατί? Γιατί δεν γεννιόμαστε με τις εμπειρίες που αποκομίζουμε στη ζωή, γιατί να πρέπει να χάνουμε ευκαιρίες, γιατί πρέπει να γινόμαστε δυστυχισμένοι για να μάθουμε πώς να λειτουργούμε; Γιατί όταν πλέον ξέρουμε πώς να φερθούμε δεν νοιώθουμε το ίδιο? Τι ανώμαλα ζώα που είμαστε παναγιά μου! (παναγία! ΧΑ!) Δεν την παλεύω αυτά τα απογεύματα με τον καφέ και το τσιγάρο πραγματικά δεν την παλεύω…
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 12.11.2009
• 00:17

  Πατρίς θρησκεία αλητεία...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  Μετά από ένα ευχάριστο διάλειμμα και για τους δυο μας, θα συνεχίσω να σου τα κάνω μπαλόνια. Ναι σε σένα μιλάω που δεν έχεις να κάνεις τίποτα καλύτερο και έρχεσαι εδώ και διαβάζεις. Και ναι μην το ψάχνεις ένας είσαι , get a job αδερφέ… Αν δεν σε έπεισα και είσαι ακόμα εδώ, πέρασες το τεστ , είσαι αρκετά μαζόχας για να διαβάσεις και τα υπόλοιπα.
  Ας αρχίσουμε με μια σύντομη ιστορική αναδρομή.
  Το 1822 με το σύνταγμα της Επιδαύρου κατοχυρώθηκε το δικαίωμα της ανεξιθρησκίας. Η πρώτη μεταπολιτευτικά δημοκρατική κυβέρνηση της χώρας, το 1975 έβαλε και την ελευθερία της λατρείας στην συνάρτηση. Θεωρώντας πάντα πως έχουμε κάνει μίλια μπροστά σαν χώρα από τότε, που βρισκόμαστε στον τομέα αυτό εν έτει 2009;
  Αρχικά συμφωνούμε όλοι πως όντως ο καθένας έχει το δικαίωμα να πιστεύει ότι θέλει. Τα θετικά δυστυχώς όμως τελειώνουν εδώ. Η χώρα μας είναι από τις ελάχιστες στον κόσμο που έχουν τόσο αυστηρά εθνική θρησκεία. Όταν λέω αυστηρά εννοώ πως στο εθνικό της σύμβολο έχει το σταυρό, στο κοντάρι που κρατάει το εθνικό σύμβολο έχει ακόμα ένα, στα σχολεία μας τα παιδιά μαθαίνουν από το δημοτικό τα πάντα για το χριστιανισμό και μέχρι το λύκειο τα πηγαίνουν εκδρομές στην εκκλησία, τα μωρά βαφτίζονται χριστιανοί από την κούνια, η εκκλησία κατέχει το 10% της δημόσιας γης και δεν φορολογείται, ο αρχιεπίσκοπος της ορθόδοξης εκκλησίας έχει λόγο στα πολιτικά δρώμενα της χώρας και για να μην κουράζω ορθοδοξία και ελληνισμός πάνε πακέτο.
  Θα μου πεις εσένα τι σε χαλάει; Και απαντώ. Σαν άνθρωποι είμαστε στην πλειοψηφία μας σωβινιστές - πράγμα που είναι φυσικό επακόλουθο της πλούσιας ιστορίας μας , αλλά δεν έχει κανένα ρόλο επί του παρόντος – και λειτουργούμε ως τέτοιοι. Έχουμε την τάση να απομονώνουμε και να γκετοποιούμε τους μη έλληνες ως ξένα σώματα. Μέχρις εδώ δεν διαφέρουμε και τόσο από τους περισσότερους λαούς του κόσμου, όχι πως είναι σωστό, απλά δεν είναι περίεργο. Αυτό που είναι περίεργο όμως είναι ότι συγχέουμε τους έλληνες με τους χριστιανούς και θεωρούμε πως οποιοσδήποτε μη χριστιανός δεν είναι έλληνας άσχετα αν έχει γεννηθεί στη χώρα μας έχει μεγαλώσει εδώ και είναι έλληνας πολίτης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι μουσουλμάνοι της Ξάνθης και της Κομοτηνής , τα πομακοχώρια όπως και οι δεύτερης και τρίτης γενιάς μετανάστες που ζουν εδώ.
  Έχω βαρεθεί να ακούω πως οι μετανάστες στην Ελλάδα δεν νοιώθουν έλληνες άρα έχουμε δίκιο να τους συμπεριφερόμαστε ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Πρώτον δεν μας ακούμπησε σαν έθνος ο θεός και μας έκανε ανώτερους απ’ τους άλλους (μάλλον η Κίρκη μας ακούμπησε με το ραβδί της…), δεύτερον όταν απομονώνεις κάποιους ανθρώπους , τους συμπεριφέρεσαι διαφορετικά (πολύ ευγενική λέξη) και τους στερείς βασικά ανθρώπινα δικαιώματα με την δικαιολογία πως σε άλλες χώρες κάνουνε χειρότερα, είναι φυσικό επακόλουθο να μην νοιώθουν έλληνες και να μη νοιώσουν ποτέ αν δεν τους αφομοιώσεις ως ίσους στην κοινωνία. Στην τελική, μου είναι αδιάφορο ποια χώρα νοιώθουν περισσότερο ως πατρίδα τους, αυτό που πρέπει όλοι να καταλάβουμε είναι πως επειδή έτυχε να γεννηθούμε σε μια σχετικά πλούσια χώρα, δεν μας κάνει καλύτερους από κανένα λαό του κόσμου, ούτε την επιλογή που κάναμε για το ποιον θεό γουστάρουμε, καλύτερη από του τούρκου, του αλβανού, ή του νιγηριανού.
  Πρέπει για χίλιους λόγους να φύγουμε επιτέλους από το δόγμα πατρίς θρησκεία οικογένεια αλλά για να μείνουμε στο θέμα , ίσως ο κυριότερος λόγος που πρέπει να υπάρξει σαφής διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους είναι πως δημιουργεί στο μυαλό μας έναν ακόμα διαχωρισμό ανάμεσα σε εμάς και στους ανθρώπους που ζουν στη χώρα μας και δεν κατάγονται από την ορχεοσακούλα του Σωκράτη και του Αριστοτέλη…
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 10.11.2009
• 15:40

  Ρημάξτε τα...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  
  Είχαμε χθες την επέτειο μιας απ τις σημαντικότερες μέρες της παγκόσμιας σύγχρονης ιστορίας. Ας ευχηθούμε να πέσουν όλα τα τείχη που μας χωρίζουν από τους συνανθρώπους μας και όλες οι ρατσιστικές, εθνικιστικές και φασιστικές φωνές να γίνουν μια ανάμνηση, ένα παράδειγμα προς αποφυγή, πάνω στο οποίο να μπορέσουμε να ζωγραφίσουμε έναν καλύτερο κόσμο για όλους
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 04.11.2009
• 01:09

  Και στααζ τέλος...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  Και τώρα που πέρασε η μπόρα, ας πούμε δυο πράματα για τα stage ή στάαζ όπως τα λένε τώρα τελευταία - μετά από την επίπληξη του τιτάνα Σαρκοζί - τα δελτία.
  Ας αρχίσουμε από τον λόγο που βγήκαν. Όταν τελειώνεις μια σχολή , παίρνεις ένα χαρτί που πιστοποιεί της γνώσεις σου πάνω σε κάποιο αντικείμενο. Η αλήθεια όμως είναι, πως πρακτικά δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις αυτές τις γνώσεις γιατί πολύ απλά ελάχιστη σχέση έχουν με αυτό που καλείσαι να κάνεις στη δουλειά σου. Στις σχολές
  που έχουν υποχρεωτική πρακτική εξάσκηση για να πάρεις το πτυχίο , το πρόβλημα αυτό μετριάζεται, για τους αποφοίτους των υπολοίπων η απάντηση που έδωσαν οι διάνοιες της Ε.Ε. είναι τα stage. Αν βέβαια τους αποδώσουμε ειλικρινείς προθέσεις (χαχα καλό ε;).
  Πρακτικά τώρα , τι συνέβαινε όντως στην αγορά. Ας το δούμε με παράδειγμα και σε προσωπικό επίπεδο για τον ιδιωτικό τομέα. Αν είχες μια επιχείρηση και σου έδιναν την επιλογή να προσλάβεις κάποιον με εξαμηνιαία σύμβαση για 400 ευρώ ανασφάλιστα και την δυνατότητα να την ανανεώνεις επ’ άπειρον με τους ίδιους όρους ή κάποιον με το βασικό μισθό και παραπάνω, συν τα έξοδα ασφάλισης, ποιον θα προσλάμβανες; Ρητορική η ερώτηση βεβαίως. Για τον δημόσιο τομέα τα πράματα είναι ακόμα χειρότερα. Οποιοδήποτε πολιτικό πρόσωπο, είχε τη δυνατότητα να προσλάβει οποιονδήποτε επέλεγε αυτός σε θέσεις δημόσιου, με εξαμηνιαίες ανανεώσιμες συμβάσεις χωρίς να λογοδοτεί πουθενά.
  Τι σημαίνουν όλα αυτά; Στο μεν δημόσιο , αγοραπωλησία ψήφων για μια θέση στα stage με την φρούδα ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα υπάρξει μονιμοποίηση. Στον δε ιδιωτικό, σκλαβοπάζαρο νέων εργαζομένων που μη έχοντας άλλη επιλογή δέχονταν να δουλεύουν νόμιμα ανασφάλιστα , για 400 ευρώ.
  Τι πρόσφεραν τα stage; Θησαυρισμό των επιχειρηματιών , καταποντισμό των μισθών , εξαθλίωση των νέων εργαζομένων, τεχνητή μείωση της ανεργίας (καθώς οι απασχολούμενοι στα stage μετρούσαν ως εργαζόμενοι) και προϋπηρεσία χωρίς αντίκρισμα αφού ελάχιστοι ήταν εκείνοι που έψαχναν υπάλληλους για πραγματική απασχόληση.
  Στην κοινή γνώμη εκτός από την άποψη που αναφέρω βεβαίως, υπάρχει και αυτή που λέει πως απ’ το να μην βρίσκω δουλειά πουθενά και να μη βγάζω μια, τα 400 ευρω είναι κάτι. Όχι κύριοι. Πρώτα πρώτα, δεν υπάρχει άνθρωπος που να μπορεί να επιβιώσει με αυτά τα χρήματα, οπότε δεν μπορεί να θεωρηθεί ως εργασία και δεύτερον και σημαντικότερο, το να πουλάς την εργασία σου σ’ αυτή την τιμή ρίχνει τους μισθούς και δημιουργεί δεδικασμένο στον νου των επιχειρηματιών για να σε εκμεταλλεύονται επ’ άπειρον.
  Έκανε καλά η κυβέρνηση που τα κατήργησε; Δύσκολη απάντηση, αλλά θα πω όχι (μπας και γίνω ήρωας σαν το Μεταξά). Η λογική των stage είναι και σωστή και χρήσιμη. Η αντιμετώπιση της κυβέρνησης – πονάει χέρι, κόψει χέρι - υπέδειξε παραδοχή αδυναμίας, και ανικανότητα ελέγχου της κατάστασης. Με μερικά μέτρα για περιορισμό της εκμετάλλευσης θα μπορούσαν να λειτουργήσουν θετικά προς το σύνολο. Αρχικά, όσον αφορά το δημόσιο θα έπρεπε να μπορούν να ελέγξουν τα στελέχη τους ή αν δεν μπορούν, να μεταθέσουν την διαδικασία προσλήψεων σε ανεξάρτητη αρχή. Στον ιδιωτικό τομέα θα πρέπει να θέσουν ένα πολύ μικρό ποσοστό απασχολούμενων με stage προς τους κανονικά απασχολούμενους. Και βέβαια και στους δυο τομείς θα έπρεπε να απαγορευτεί η δυνατότητα ανανέωσης της σύμβασης.
  Εν πάση περιπτώσει , επειδή γνωρίζουμε ποιοι είμαστε και ξέρουμε πως όπου μπαίνει το κέρδος στη μέση, η ηθική σφυρίζει αδιάφορα, καλά κάνανε και τα καταργήσανε. Όσον αφορά, τους προεκλογικά προσληφθέντες με stage στο δημόσιο, που απελύθησαν, και μόνο που έχουν στόμα και διαμαρτύρονται (γιατί τις θέσεις αυτές, στην πλειοψηφία τους, της πήραν με το έτσι θέλω και λόγο βύσματος, εις βάρος αξιότερων) είναι ανάξιοι λόγου και αναφοράς . Και αν κάποιοι τις άξιζαν και αδικήθηκαν δυστυχώς ισχύει το μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Αλλά αυτά έχουν οι τακτικές πονάει χέρι, κόψει χέρι…
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 03.11.2009
• 11:05

  Απόσυρση τέλος...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  Τεράστιο μέρος του προϋπολογισμού των ιδρυτικών μελών της ΟΝΕ προέρχεται από την αυτοκινητοβιομηχανία. Με την οικονομική κρίση και κυρίως με τον τρόμο που προκάλεσε η ανακοίνωση της, η κερδοφορία της βαριάς βιομηχανίας και συγκεκριμένα της αυτοκινητοβιομηχανίας άρχισε να κατρακυλά, δημιουργώντας μεγάλα προβλήματα στις συγκεκριμένες χώρες. Ως λύση μεταξύ άλλων, προκρίνανε και το μέτρο της απόσυρσης
  των παλαιών αυτοκίνητων, με αντάλλαγμα δυσανάλογα μεγάλες, κρατικά χορηγούμενες επιδοτήσεις για αγορά νέων αυτοκινήτων σε όλες τις χώρες της ευροζώνης. Σκοπός της κίνησης αυτής ήταν να προσφέρουν κίνητρο στον κόσμο να αγοράσει καινούρια αυτοκίνητα, έτσι ώστε να αναθερμανθεί η εν λόγω αγορά. Ας έρθουμε όμως στα της Ελλάδας. Ποια ήταν τα ουσιαστικά κέρδη που θα είχε η χώρα μας απ’ αυτήν την κίνηση; Απάντηση. Θα ωφελούνταν οι έμποροι αυτοκινήτων και όσοι είχαν τη δυνατότητα ή την επιθυμία να αγοράσουν καινούριο αυτοκίνητο. Τι θα στοίχιζε η κίνηση αυτή; Το κράτος θα αγόραζε παλιοσίδερα σε πολλαπλάσια τιμή από την πραγματική, σε περίοδο που τα ταμεία είναι άδεια, για να τονώσει την γερμανική (κυρίως) αυτοκινητοβιομηχανία. Είναι περιττό βέβαια να πω πως τις επιδοτήσεις αυτές θα τις πληρώναμε από την τσέπη μας όλοι με την μορφή φόρων. Το αν ήταν σωστή ή λάθος , θετική ή αρνητική η κίνηση αυτή της κυβέρνησης θα το κρίνει ο καθένας από τη σκοπιά του. Αυτό που θέλω να τονίσω πάντως είναι, πως όταν δεν έχεις να φας, δεν αγοράζεις χρυσά μαχαιροπίρουνα για να βγάλει το μεροκάματο ο χρυσοχόος…
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 31.10.2009
• 13:54

  Dewaterizment part 4...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  *Αναδημοσίευση στο troktiko
  
  Όποτε πιάνω αυτό το θέμα, χάνομαι στις σκέψεις μου και δεν καταλήγω πουθενά. Ας δούμε αν με βοηθάει να τις γράφω...
  Οι άνθρωποι είναι ζώα , ένα είδος ζώων. Κάθε ζωντανός οργανισμός για να επιβιώσει έχει αναπτύξει κάποιες άμυνες, κάποιες συμπεριφορές και κάποια χαρακτηριστικά. Εμείς με την ανώτερη σκέψη μας και την κοινωνικότητα μας, έχουμε βρεθεί στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας. Μέχρις εδώ όλα καλά, αλλά με ποιο τίμημα;
  
  Οργανωνόμαστε σε κοινωνίες , κατοικούμε σε πόλεις , έχουμε εξημερωθεί σχεδόν ολοκληρωτικά, μα τα ένστικτα μας παραμένουν. Θαμμένα ίσως για τους περισσότερους, αλλά παραμένουν εκεί.
  Στις ανθρώπινες κοινωνίες υπήρχαν από πάντα σύνολα κανόνων συμβίωσης που συναντώνται είτε με τη μορφή θρησκειών και ηθικών κανόνων είτε με τη μορφή νόμων, εγκλήματος και τιμωρίας. Θρησκεία και νόμοι λειτουργούν ουσιαστικά ως αλυσίδες χαλιναγώγησης του πρωτόγονου κομματιού του εαυτού μας. Από αυτήν την έλλειψη ελευθερίας προκύπτουν πιστεύω όλα τα ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο σύγχρονος άνθρωπος. Ζει σε ένα σύνολο καταπιέζοντας τη φύση του και λειτουργώντας μέσα σε πλαίσια που δεν έχουν φτιαχτεί στα μέτρα του, αλλά στα μέτρα των πολλών ή στα μέτρα των ισχυρών. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο που μπορεί να μην τον εκφράζει καν, είναι υποχρεωμένος να λειτουργήσει αν θέλει να επιβιώσει. Αυτή η παραφύση διαδικασία και ο φόβος, είτε της κοινωνικής κατακραυγής, είτε της τιμωρίας σε περίπτωση που παρεκκλίνει από τον δρόμο που του έχουν ήδη προδιαγράψει, είναι ουσιαστικά το άγχος ,ένας απροσδιόριστος φόβος και προκαλεί την συντριπτική πλειοψηφία των ψυχολογικών προβλημάτων.
  Η ζωή είναι το υπέρτατο αγαθό. Για να την επιμηκύνουμε ουσιαστικά αρχίσαμε να χρησιμοποιούμε το μυαλό μας δημιουργικά και να ανακαλύπτουμε πράματα από τον τροχό μέχρι τους δορυφόρους. Κάπου στο δρόμο όμως χαθήκαμε, αρχίσαμε να δημιουργούμε για να υπηρετούμε και όχι για να μας υπηρετούν οι δημιουργίες μας.
  Ο κόσμος νομίζουμε πως είναι χτισμένος πάνω στη νοοτροπία του όσα προσφέρω τόσα παίρνω , τουλάχιστον αυτή είναι η μητρική ένια του καπιταλισμού, δίκαιο το σύστημα αλλά το θέμα είναι πως πάντα κάποιος άλλος κρίνει ποιος προσφέρει τι, και ο,τι στηρίζεται στην «ηθική» των ανθρώπων είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Έτσι απέτυχε και ο κομμουνισμός στα χέρια του Στάλιν και του Μάο, ο φασισμός του Χίτλερ και οι κατά καιρούς διαφορετικές προσεγγίσεις. Και το καπιταλιστικό σύστημα όμως αν και κατανοεί καλύτερα τη φύση του ανθρώπου είναι σε βάθος χρόνου και αυτό καταδικασμένο να αποτύχει για έναν απλό λόγο. Δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος που να έχει τον ίδιο τρόπο σκέψης, συμπεριφοράς , τις ίδιες αντοχές, τα ίδια θέλω τις ίδιες προτεραιότητες … ή για να το πω πιο απλά οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι.
  Στο ερώτημα «θα προτιμούσες να ζήσεις λίγο και καλά , ή πολύ και καταπιεσμένος» , διαφορετικοί άνθρωποι θα δώσουν διαφορετικές απαντήσεις. Υποκρισία. Απ τη στιγμή που ζούμε ήρεμα και ως «νοικοκυραίοι» σ’ αυτόν τον κόσμο έχουμε ήδη δώσει όλοι μας την ίδια απάντηση.
  Αυτή η ηρεμία, ο νωχελικός τρόπος που αντιμετωπίζουμε την αδικία, η απάρνηση και η καταπίεση των θέλω μας, τα σκουριασμένα αντανακλαστικά μας και γενικά η όλη συμπεριφορά μας, μας έχουν οδηγήσει στο να μας κάνουν κουμάντο χαϊβάνια με κονέ, χαϊβάνια με λεφτά, χαϊβάνια με λέγειν. Μαλλιαροί εκπρόσωποι του θεού που ανακάλυψαν, μας υποδεικνύουν τι είναι σωστό και τι λάθος, παπαρολόγοι πολιτικάντηδες πασχίζουν για το καλό μας, εντεταλμένα κοράκια μας ταΐζουν τις πληροφορίες που επιθυμούν κι εμείς καθόμαστε ακίνητοι στον καναπέ, με ορό βλακείας στις φλέβες και αργοσαπίζουμε. Θα μου πεις κι εσύ τι κάνεις γι’ αυτό; Τίποτα δεν κάνω. Όχι επειδή δεν μπορώ , δεν δικαιούμαι δικαιολογίες, απλά επειδή έχω μάθει να θεωρώ αυτό το βάρος φυσιολογικό και έχω κι εγώ δώσει την απάντηση μου «προτιμώ να ζω πολύ και καταπιεσμένος».
  Τι προκύπτει απ’ όλα αυτά; Αλλαγή, επανάσταση, αναρχία. Λόγια του αέρα, μπούρδες, ήμουν και παραμένω γραφικός κομπάρσος και δυστυχώς είμαι πλειοψηφία.
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 30.10.2009
• 14:43

  Μαρι(ον)έττα...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  «Λυπάμαι πολύ που υπάρχουν κάποιοι αδίστακτοι με βαθύ μίσος που σκέπτονται μηδενιστικά», είπε στον flash 96 η Μαριέττα Γιαννάκου για την σημερινή βομβιστική επίθεση που έγινε στο σπίτι της.
  
  
  Χωρίς να δικαιολογώ σε καμία περίπτωση οποιαδήποτε ενέργεια θέτει σε κίνδυνο τη σωματική ακεραιότητα οποιουδήποτε, η κυρία Γιαννάκου θα πρέπει να σταθεί μπροστά στον καθρέφτη και να διερωτηθεί γιατί επέλεξαν αυτήν και τι προκάλεσε αυτό το μίσος. Πρώην υπουργός παιδείας, επέλεξε με αμφισβητούμενες επιλογές, ύφος χιλίων καρδιναλίων, ασύγκριτα
  αδιάλλακτη στάση και εριστικό λόγο να αντιμετωπίσει το μέλλον αυτού του τόπου. Η πολιτική και οι πρακτικές της καταδικάστηκαν από το λαό που την άφησε εκτός βουλής (όπου και θα έπρεπε να μείνει) το 2007. Την επόμενη χρονιά αντιμετώπισε το γνωστό πρόβλημα με την υγειά της και εισέπραξε τη συμπάθεια της πλειοψηφίας, που της έδωσε προσωπική και όχι πολιτική άφεση αμαρτιών. Δυστυχώς όμως, αντί να κατανοήσει το προφανές, ότι δηλαδή η άποψη του κόσμου για την πολιτικό Μαριέττα Γιαννάκου δεν μπορεί να άλλαξε μέσα σε ενάμιση χρόνο, επέλεξε συνειδητά να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης και λύπησης από τον Καραμανλή και το επιτελείο επικοινωνιολόγων που μας κυβερνούσαν τα τελευταία 5 χρόνια, δεχόμενη την πρώτη θέση στο ψηφοδέλτιο της ΝΔ για τις ευρωεκλογές του 2009. Με τον τρόπο αυτό η εν λόγω κυρία, επανήλθε στην επικαιρότητα και στην πολιτική ζωή της χώρας, έχοντας μαλακώσει λίγο το λόγο της, μα παραμένοντας κατά τα αλλά απαράλλακτη και ίσως πιο αδίστακτη από ποτέ, αφού δέχτηκε να εκμεταλλευτεί τη λύπηση που προκαλεί στον κόσμο η κατάσταση της για να παραμείνει στο προσκήνιο. Άνθρωποι, που τόσο πολύ αγαπούν τις καρέκλες και τη φήμη , που έχουν στο παρελθόν βλάψει και έχουν ελάχιστα να προσφέρουν, τείνουν να προκαλούν ακραία συναισθήματα. Αφού λοιπόν πρώτα καταδικάσει –σωστά- την ενέργεια που έγινε εναντίον της, (δεν θα την πω τρομοκρατική, καθώς ένα γκαζάκι στην είσοδο μιας πολυκατοικίας που σκάει μετά από δυο προειδοποιητικά τηλεφωνήματα, δεν μου κάνει για τρομοκρατική ενέργεια) θα πρέπει να αναλογιστεί και η ίδια, τι προκάλεσε αυτούς τους αδίστακτους με βαθύ μίσος μηδενιστές να βάλουν το γκαζάκι στο σπίτι της και όχι στο δικό μου…
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 28.10.2009
• 11:01

  ΖΗΤΩ!!

   »  Dewaterizing efforts...
  
  Πολύ μ’ αρέσει η σημερινή εθνική επέτειος. Βγάζουμε μαθητές και στρατό στους δρόμους να παρελάσουν περήφανα για το όχι που είπε ο ένας δικτάτορας στον άλλο. Αυτός είναι όμως ο λόγος που η 28^η Οκτωβρίου είναι εθνική γιορτή ή το γεγονός ότι μας είπε ο Τσόρτσιλ ήρωες δίνοντας μας έτσι , ως έθνος, ένα μπλε χαπάκι; Όπως και να έχει, ως Έλληνες οφείλουμε να φουσκώσουμε από υπερηφάνεια, να βγούμε στο δρόμο και να χειροκροτήσουμε με στόμφο τον στρατό που πληρώνουμε αδρά απ΄ το υστέρημα μας και τα παιδιά που το σχολείο τους δίδαξε πόσο σημαντικό ήταν το όχι του μεγάλου ηγέτη - δικτάτορα Μεταξά. Παράλληλα μ’ αυτά βέβαια καλούμαστε να επιδοθούμε και σε κοινωνικό σχολιασμό πάνω στο τι φοράει ο γείτονας καθώς και στο με πόσο πάθος , συγκέντρωση και συγκίνηση παρακολουθούν οι επίσημοι τον φόρο τιμής που αποτίουμε στο Μεταξά. Πάμε λοιπόν όλοι μαζί με πάθος… ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ!
  
  Υγ.: Εάν υπάρχει ένας λόγος αυτή η μέρα να είναι ξεχωριστή , είναι για να τιμήσουμε χωρίς φανφάρες και επηρμένα λογύδρια τους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους για να μην περάσει και να μην εξαπλωθεί ο φασισμός του Χίτλερ. Είτε αυτοί ήταν έλληνες είτε τούρκοι είτε ουσμπέκοι ή κοσοβάροι.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 26.10.2009
• 13:44

  Επεμβαίνουν τα ΜΜΕ στα κόμματα; Μπααα δε νομίζω...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  
  Τι συμβαίνει με τους υποψηφίους προέδρους της ΝΔ; Αν δεν κάνω λάθος έχουν μαζέψει υπογραφές και έχουν θέσει επίσημα υποψηφιότητα οι Μπακογιάννη, Σαμαράς,
  Αβραμόπουλος και Ψωμιάδης. Τους μετράω και τους ξαναμετράω στα δάχτυλα και είμαι σχεδόν βέβαιος ότι είναι τέσσερις. Επίσης , νομίζω πως σε εκλογικές διαδικασίες, είναι αν όχι νομικά κατοχυρωμένο– επειδή δεν αφορά το σύνολο της χώρας, αλλά το εσωτερικό της ΝΔ – τουλάχιστον ηθικά επιβεβλημένο όλοι οι υποψήφιοι να παίρνουν ίσο μερίδιο προβολής στα ΜΜΕ , ειδάλλως έχουμε προφανή χειραγώγηση των ψηφοφόρων. Γιατί λοιπόν στην συντριπτική πλειοψηφία του τύπου και των δελτίων αναφέρονται μόνο οι τρεις πρώτοι; Για να μην παρεξηγηθώ, θεωρώ ανατριχιαστικό το ενδεχόμενο να γίνει το πρόσωπο μιας παράταξης που εκφράζει το 35% των Ελλήνων ο Ψωμιάδης, αλλά απ’ τη στιγμή που έχει θέσει επίσημα υποψηφιότητα είναι προκλητικό να έχει τόσο άνιση αντιμετώπιση. Το χειρότερο όλων είναι ότι το αντιλαμβανόμαστε όλοι , το θεωρούμε ανούσιο και το προσπερνάμε και όταν τολμήσει κάποιος να πει πως τα ΜΜΕ επεμβαίνουν στα κόμματα, γίνεται αυτόματα εχθρός της ελεύθερης δημοσιογραφίας και κυνηγός ανεμομύλων...
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 25.10.2009
• 10:12

  Αν είσαι παπαγαλάκι τουλάχιστον να είσαι ταλαντούχο…

   »  Dewaterizing efforts...
  Καθημερινά απολαμβάνουμε στα πάνελ παπαγαλάκια διαφόρων παρατάξεων , ιδεολογιών και αποχρώσεων. Δεν υπάρχει πρωτοτυπία, δεν υπάρχει φαντασία. Είμαι της άποψης πως μπορείς να κανείς ότι θέλεις αλλά σ’ αυτό που κάνεις οφείλεις να προσπαθείς να είσαι ο καλύτερος. Ας παραδειγματισθούν λοιπόν από το παρακάτω βίντεο οι κατά τα άλλα συμπαθείς νοικιάριδες των τηλεπαραθύρων…
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 24.10.2009
• 11:37

  Πρωτοφανής αποδοχή και αισιοδοξία...

   »  Dewaterizing efforts...
  

  Εντάξει, αυτά τα νούμερα δεν υπάρχουν. Η κυβέρνηση του Παπανδρέου από τις πρώτες κι όλας μέρες κάνοντας πράγματα που θα έπρεπε να έχουν γίνει χρόνια πριν (και που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα) και τηρώντας μέχρι στιγμής στο ακέραιο τις προεκλογικές της υποσχέσεις – βλέπε διαπραγμάτευση για το λιμάνι, επιστροφή αστυνομικών στα τμήματα τους από προσωπικές φρουρές επισήμων, κατάργηση των stage στο δημόσιο, διαπραγμάτευση για αλλαγή του συμφώνου σταθερότητας στην ευροζώνη, απόλυση προεκλογικά διορισμένων στο δημόσιο, καθιέρωση ετήσιου διαγωνισμού ΑΣΕΠ, κτλ.- χωρίς να χαϊδεύει αυτιά αλλά όντας αν μη τι άλλο δίκαιη έχει δημιουργήσει ένα πρωτόγνωρο κλίμα αισιοδοξίας στους έλληνες. Είναι πρωτοφανές, μια κυβέρνηση του Πασοκ να συγκεντρώνει 100% θετικές γνώμες στους ψηφοφόρους της και πολύ πιο περίεργο να έχει 55% θετικές γνώμες από ψηφοφόρους της ΝΔ (73% στο σύνολο των ψηφοφόρων). Ας ελπίσουμε να μη μας απογοητεύσουν…

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 23.10.2009
• 11:13

  Βάλε κι εσύ ένα χεράκι…

   »  Dewaterizing efforts...
  Έπειτα από θερμές παρακλήσεις πολιτών, απεγνωσμένες κραυγές δημοσίων υπαλλήλων και αιτήσεις στελεχών της κυβέρνησης η Amazon σε συνεργασία με την boxer games δημιούργησαν ένα εργαλείο με σκοπό να βελτιώσει τη ζωή του μέσου έλληνα. Το παρόν αντικείμενο θα αποσταλεί ταχυδρομικά και κατά σειρά προτεραιότητας , πόρτα πόρτα απ το Ορμένιο έως το Γαϊδουρονήσι με έξοδα του κράτους. Μοναδικός σκοπός της παρούσας κίνησης θα είναι η βελτίωση της καθημερινότητας των ελλήνων. Μια σαφής απάντηση της νέας κυβέρνησης σε όσους είπαν πως προεκλογικά έταζαν απογείωση της ποιότητας ζωής χωρίς αντίκρισμα. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ τείνει χείρα βοηθείας...
  
  Κοινωνικές παροχές στα μέτρα του Έλληνα...

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 21.10.2009
• 11:22

  Ποιοτικές Επιλογές...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  

  Ακόμα και τα μεγαλύτερα ταλέντα κάνουν επιλογές που μετανιώνουν…

  
  

  Στο παραπάνω βίντεο βλέπουμε το ιερό τέρας της παγκόσμιας ροκ σκηνής Μιχάλη Ρακιτζή σε μια ντροπιαστική συνεργασία με έναν άφωνο κλόουν ονόματι Ian Gillan. Ας προσέξουν λοιπόν λιγάκι τα παιδιά εκεί στη Ν.Δ. τις επιλογές τους τώρα που τους δίνεται η ευκαιρία, μην κάνουν καμιά πατάτα , γιατί ότι γράφει δεν ξεγράφει και βλέπω τον Παναγιώτη αρχηγό…

  Ο πρωθυπουργός της καρδιάς μας... Κάντο όπως ο Ian!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 18.10.2009
• 22:17

  Δύο και κάτι λόγια για την παιδεία...

   »  Dewaterizing efforts...
  
  

  Δεν νομίζω πως υπάρχει Έλληνας που να θεωρεί πως η παιδεία στη χώρα μας είναι σε ικανοποιητικό επίπεδο. Ανεπαρκής εκπαίδευση και έλεγχος εκπαιδευτικών, απαρχαιωμένες μέθοδοι, απαράδεκτες υποδομές και πάνω απ’όλα οπισθοδρομικές νοοτροπίες συνθέτουν το παζλ μιας υπό κατάρρευση δημόσιας παιδείας. Με δεδομένο πως το μέλλον μιας χώρας είναι τα παιδιά της, η κατάσταση αυτή πρέπει να αντιμετωπισθεί άμεσα.

  Η αλήθεια είναι πως έχουν επιχειρηθεί ουκ ολίγες προσπάθειες ,αρκετές εκ των οποίων ήταν θετικές, για να αντιμετωπισθούν κάποια βασικά προβλήματα μα όλες –καλώς ή κακώς- προσέκρουσαν στο τοίχος των αντιδράσεων μαθητών , φοιτητών και εκπαιδευτικών και όχι απαραίτητα μ’αυτή τη σειρά. Οι αντιδράσεις αυτές κατ’εμε είναι απόλυτα λογικές και δικαιολογημένες είτε οι μεταρρυθμίσεις ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση , είτε όχι και εξηγούμαι. Κάποιος που έχει το προνόμιο να ασκεί εξουσία πρέπει να έχει τουλάχιστον τη διορατικότητα να καταλάβει πως το χούι δεν κόβεται. Δεν είναι δυνατόν να επιχειρήσεις αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα και να ξεκινήσεις από τα πανεπιστήμια. Είναι αδύνατον άνθρωποι που έχουν υποστεί –πιστεύω πως αυτή είναι η κατάλληλη λέξη- δώδεκα χρόνια αυτό το σύστημα και περιμένουν να αντιμετωπίσουν συγκεκριμένα πράματα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση να δεχτούν αλλαγές που κάνουν τη ζωή τους δυσκολότερη ειδικά αφού υπέστησαν το μαρτύριο των πανελληνίων. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως τα πράγματα πρέπει να μείνουν όπως έχουν. Χρειάζονται μεταρρυθμίσεις στις ρίζες των προβλημάτων που να ξεκινούν από τις ρίζες της εκπαίδευσης.

  Σε πρώτη φάση και άμεσα θα πρέπει να ενισχυθούν οι υποδομές των σχολείων και των πανεπιστήμιων είτε αυτό αφορά κτιριακές υποδομές, είτε εξοπλισμούς , είτε αναβάθμιση των συγγραμμάτων και των βιβλιοθηκών. Ταυτόχρονα θα πρέπει να καταστεί σαφές πως τα παιδιά που θα εισαχθούν την παρούσα χρονιά στο εκπαιδευτικό σύστημα στην πρώτη δημοτικού θα βρουν μπροστά τους ένα τελείως διαφορετικό σύστημα , έτσι ώστε οι αντιδράσεις να περιοριστούν σ’αυτές των εκπαιδευτικών , μιας και μου φαίνεται μάλλον αδύνατον να βγουν στο δρόμο παιδιά δημοτικού επειδή έχουν βολευτεί στην παρούσα κατάσταση. Στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση οι μαθητές θα πρέπει να παίρνουν τις γενικές γνώσεις που απαιτούνται για να επιβιώσουν καταρχάς στην κοινωνία και αφετέρου στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Πρέπει επίσης να αρχίσει από εκεί η εξοικείωση τους με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές καθώς και να διορθωθούν ή να καταργηθούν μαθήματα που είτε προσηλυτίζουν (βλέπε θρησκευτικά) είτε δημιουργούν ρατσιστικά αισθήματα και προκαταλήψεις απέναντι σε ολόκληρους λαούς (βλέπε ιστορία) πάνω σε ανώριμα και αδούλευτα μυαλά.

  Στο γυμνάσιο, θα πρέπει οι μαθητές να παίρνουν πιο εξειδικευμένες γνώσεις πάνω στα αντικείμενα που διδάχτηκαν στο δημοτικό καθώς και να εξοικειώνονται πλήρως με την τεχνολογία. Βασικό είναι σε αυτό το σημείο της εκπαιδευτικής τους διαδρομής να εισαχθεί ένα μάθημα επαγγελματικού προσανατολισμού που να τους ενημερώνει με πραγματικά και διαρκώς ανανεωμένα στοιχεία για την κατάσταση που επικρατεί στην αγορά εργασίας. Αυτή η κίνηση θα συνεισφέρει στο να χτυπηθεί αυτή η νοοτροπία της ελληνίδας μάνας που θέλει σώνει και καλά να δει το παιδί της επιστήμονα για να την πει στη γειτόνισσα, με αποτέλεσμα να έχουμε υπερβάλλουσα προσφορά εργασίας σε διάφορους τομείς της αγοράς και σε άλλους να μην υπάρχει ψυχή που έχει ως συνέπεια να αυξάνεται η ανεργία, να μειώνονται συνεχώς σε δημοφιλείς τομείς οι μισθοί και να δημιουργούνται έτσι ακόμα μεγαλύτερες ανισότητες στην κοινωνία.

  Το ενιαίο λύκειο θα πρέπει να αποκτήσει πραγματικά ενιαίο χαρακτήρα. Θα πρέπει να καταργηθούν καταρχάς τα ΤΕΕ, καθώς στην κοινωνία έχει επικρατήσει ο διαχωρισμός των μαθητών σε καλούς (ενιαίο) και κακούς(ΤΕΕ) πράγμα απόλυτα ρατσιστικό που ενισχύει την φωνή της μάνας μου και την πείνα της να με δει επιστήμονα. Θα πρέπει μέσα απ’ το λύκειο οι εκπαιδευόμενοι να στρέφονται προς τις κλίσεις τους. Κατ’ αρχάς βασικό είναι να καταργηθεί η απαράδεκτη διαδικασία των πανελληνίων -θεωρώ άσκοπο καν να εξηγήσω τους λόγους καθώς είναι τόσο πολλοί και προφανείς που χρειάζονται ξεχωριστό κείμενο για να αναλυθούν πλήρως- και οι επιλογή των σπουδαστών να γίνεται από ανεξάρτητα πλέον ιδρύματα στον τριτοβάθμιο τομέα εκπαίδευσης. Στην πρώτη λυκείου θα πρέπει να διδάσκονται τα βασικά μαθήματα που απαιτούνται για να μην θεωρείται κανείς αναλφάβητος ή να στερείται των βασικών γνώσεων στην κοινωνία σε ανώτερο επίπεδο από το γυμνάσιο προφανώς και μόνον αυτά. Είναι νευραλγικής σημασίας ο φόρτος των μαθημάτων να μην είναι τέτοιος που να στερεί από τους νέους την δυνατότητα να διευρύνουν τους ορίζοντες τους εκεί που επιλέγουν και να καλλιεργούν την δική τους προσωπικότητα. Στα βασικά αυτά μαθήματα θα πρέπει να προστεθεί και ο επαγγελματικός προσανατολισμός καθώς και η πληροφορική. Μια παρένθεση εδώ για να πω πως μετά το τέλος του σχολείου οι γνώσεις στην πληροφορική των μαθητών θα πρέπει να είναι πιστοποιημένη τουλάχιστον εντός των συνόρων. Στην δευτέρα και στην τρίτη λυκείου οι μαθητές θα πρέπει να παίρνουν το δρόμο τους. Η εκπαίδευση θα έχει τα βασικά μαθήματα και θα δίνει έναν μεγάλο αριθμό μαθημάτων επιλογής ανεξάρτητων μεταξύ τους χωρίς δέσμες ή πεδία. Οι εκπαιδευόμενοι θα καλούνται να επιλέξουν όσα εκ των μαθημάτων επιθυμούν από κανένα έως όλα. Στόχος αυτού θα είναι να πάρουν την βοήθεια που χρειάζονται για να εισαχθούν στα τριτοβάθμια ιδρύματα της επιλογής τους και προφανώς δεν θα υπάρχουν ούτε σχολικές ούτε πανελλήνιες εξετάσεις σ’αυτά και καλό θα ήταν να μην υπάρχει καν τελική βαθμολογία . Με λίγα λόγια τα μαθήματα αυτά θα λειτουργούν ως δημόσια δωρεάν φροντιστήρια για την εισαγωγή των νέων στις σχολές που επιθυμούν. Μέσα στα μαθήματα επιλογής θα πρέπει να είναι εκτός των προφανών και μαθήματα όπως μουσικής , ζωγραφικής , συγγραφής και γενικά μαθήματα που αφορούν τις τέχνες έτσι ώστε να μη χάνονται στην γενικότητα τυχόν ταλέντα. Παράλληλα, γι’ αυτούς που επιλέγουν τεχνικά επαγγέλματα θα πρέπει σε βάθος χρόνου να κατασκευαστούν ειδικά εργαστήρια στα σχολεία που να καλύπτουν τις ανάγκες μάθησης των συγκεκριμένων επαγγελμάτων και μέχρι τότε θα μπορούν να χρησιμοποιούνται μισθωμένα ειδικά εργαστήρια που υπάρχουν στα ΙΕΚ των εκάστοτε περιοχών.

  Τέλος, τα πανεπιστήμια θα πρέπει να γίνουν πλήρως αυτόνομα και να επιχορηγούνται ανάλογα με το επίπεδο της δουλειάς που γίνεται. Είναι βασικό να διατηρήσουν τον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα τους αλλά οι επιχορηγήσεις που θα παίρνουν καθώς και οι μισθοί του καθηγητικού προσωπικού θα πρέπει να είναι ανάλογες της έρευνας και του επιπέδου γνώσεων που προσφέρουν, πράγμα που θα δώσει επιπλέον κίνητρο για ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας τους έναντι των ιδιωτικών. Πέραν αυτού θα πρέπει να έρθουν στα μαθητικά πρότυπα των μεγάλων πανεπιστήμιων του εξωτερικού πράγμα που σημαίνει μικρότερα τμήματα ποιο προσιτοί καθηγητές απάλειψη της διαπλοκής μεταξύ φοιτητικών κινημάτων και καθηγητών καθώς και να δοθεί ένα τέλος στην αιώνια φοίτηση εκτός βεβαίως περιπτώσεων που για σοβαρούς λόγους είτε αυτοί είναι οικονομικοί είτε προσωπικοί χρειάζονται περισσότερο από τον προκαθορισμένο χρόνο για να τελειώσουν τις σπουδές τους.

  Σε όλα τα παραπάνω θα πρέπει να προστεθεί ένα μικρό σε αριθμό σώμα ανθρώπων απολύτου εμπιστοσύνης και εξαιρετικών συστάσεων που θα ασκεί έλεγχο και θα αξιολογεί το καθηγητικό προσωπικό σε όλους τους τομείς της εκπαίδευσης, από τις αναφορές του οποίου θα πρέπει να ανταμείβονται είτε με αυξήσεις είτε με εφάπαξ bonus αυτοί που κάνουν σωστά τη δουλειά τους και όντως προσφέρουν και να καθηλώνονται μισθολογικά ή ακόμα και να απομακρύνονται από εκπαιδευτικές θέσεις (δεν μιλάω για άρση μονιμότητας , μα κάποιοι άνθρωποι που δεν κάνουν για εκπαιδευτικοί θα πρέπει να απασχολούνται αλλού) αυτοί που δεν λειτουργούν σωστά. Το παραπάνω συγκρούεται εν μέρη με τα γενικότερα πιστεύω μου, αλλά πρέπει να καταλάβουμε όλοι πως οι άνθρωποι που τους εμπιστευόμαστε το μέλλον των παιδιών μας δεν μπορούν να έχουν την νοοτροπία δημοσίου υπαλλήλου.

  Κατανοώ πως όλα τα παραπάνω προσκρούουν σε δυο βασικά εμπόδια. Πρώτον για να εφαρμοστούν απαιτούνται τουλάχιστον δώδεκα χρόνια , ενώ ο μέγιστος χρόνος ζωής μιας κυβέρνησης είναι τέσσερα και δεύτερον είναι πολύ απαιτητικά σε πόρους. Και για τα δυο όμως μπορεί να βρεθεί λύση αν υπάρχει διάθεση. Καταρχήν θα πρέπει να καταλάβουν τα κόμματα και κυρίως τα κόμματα εξουσίας πως το μέλλον των παιδιών τους δεν μπορεί να γίνει θυσία στον βωμό των κομματικών συμφερόντων και να υπάρξει διακομματική συνεννόηση και υπογραφή συμφώνου που να απαγορεύει την αλλαγή του συμφωνημένου προγράμματος από οποιαδήποτε κυβέρνηση αναλάβει την εξουσία. Όσον αφορά τους πόρους αυτό είναι μάλλον απλούστερο. Πρέπει σαν λαός να ορίσουμε της προτεραιότητες μας καλύτερα καθώς ότι κι αν χτίσουμε το ξεκινάμε από τα θεμέλια , και αν δεν είναι τα θεμέλια της κοινωνίας μας τα παιδιά μας τότε τι είναι; Είναι βασικό λοιπόν να κοπούν πόροι από άλλους τομείς της οικονομίας είτε αυτό λέγεται άμυνα είτε εξοπλισμοί είτε δεν ξέρω εγώ τι άλλο και να περάσει η παιδεία όχι μόνο στα λόγια μα και στα νούμερα στην πρώτη γραμμή τουλάχιστον μέχρι γίνουν πράξη οι απαραίτητες υποδομές και να μπει το σύστημα στις ράγες του. Έχουμε κάνει θυσίες και έχουμε ζήσει λιτότητες για να στηρίξουμε τραπεζικά συστήματα και αποτυχημένες οικονομικές πολιτικές δεν νομίζω πως θα ήταν πολλοί αυτοί που θα αντιδρούσαν στο να ζήσουν ακόμη μια για να προσφέρουν στα παιδιά τους ένα καλύτερο μέλλον.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 16.10.2009
• 16:13

  Ποιος ο ρόλος των βουλευτών στην Ελλάδα;

   »  Dewaterizing efforts...
  
  Ο τρόπος που λειτουργεί η βουλή και γενικότερα η νομοθετική εξουσία στην Ελλάδα νοσεί. Ας το δούμε λίγο αναλυτικά. Στις εκλογές καλούμαστε να αποφασίσουμε για δυο πράματα, πρώτον για το ποιος θα είναι ο ανώτατος (ουσιαστικά) άρχοντας της χώρας μας και δεύτερον για το ποια άτομα συγκεκριμένα θα απαρτίζουν τη βουλή. Δυο πράματα αλληλένδετα που αντιμετωπίζονται (κακώς) ως ένα. Ρόλος του πρωθυπουργού είναι να τοποθετεί τα άτομα που κρίνει σε συγκεκριμένους ρόλους ,να ασκεί έλεγχο στις επιλογές τους και να παίρνει τις τελικές αποφάσεις για το ποιες προτάσεις θα προκριθούν ως νομοσχέδια στη βουλή. Ο ρόλος των βουλευτών αν μη τι άλλο είναι να ψηφίζουν ή να καταψηφίζουν αυτά τα νομοσχέδια κατά συνείδηση. Πως είναι λοιπόν δυνατόν να υπάρχει τέτοια ομοιογένεια στις ψήφους των κομμάτων; Και ποιος άραγε είναι ο λόγος να ψηφίζουμε βουλευτές αφού ότι και να γίνει θα ψηφίσουν σύμφωνα με τη γραμμή του κόμματος; Αυτός ο κανόνας βέβαια όπως και όλοι άλλωστε έχει εξαιρέσεις, αλλά δυστυχώς, αυτές οι εξαιρέσεις προκρίνονται άμεσα από τους κομματικούς κύκλους και από τα ΜΜΕ ως αντιφρονούντες που θα πρέπει να διαγραφούν ή να βγουν στην άκρη. Με λίγα λόγια τι μου προσφέρει εμένα η επιλογή που έκανα σε ένα πρόσωπο για να με εκπροσωπήσει ,αφού οι επιλογές του, (αν θέλει να κρατήσει το κεφάλι του στους ώμους) είναι κατευθυνόμενες ή προκαθορισμένες; Καθώς αδυνατώ να πιστέψω πως (με σημερινά νούμερα) σε όλα τα νομοσχέδια που κατατίθενται συμφωνούν οι 160 και διαφωνούν οι 140. Αν θέλετε πραγματικά προεδρική δημοκρατία, καταργείστε τα κόμματα κλείστε τα πολιτικά και τα βουλευτικά γραφεία και αλλαξτε στην τελική το πολιτικό σύστημα στη χώρα. Αν βρίσκετε πως το σύστημα είναι ορθό απαγκιστρωθείτε επιτέλους από την ομοιογένεια των κομμάτων και από τις γραμμές και επιτρέψτε στους βουλευτές να σκέφτονται να λειτουργούν και να πράττουν ως ξεχωριστές μονάδες μέσα σε ένα σύνολο και όχι ως κατευθυνόμενα ανθρωπάκια. Είναι ντροπή, οι άνθρωποι που επέλεξε άμεσα ο λαός να τον εκπροσωπήσουν, να είναι τόσο ανούσια υποχείρια σε ένα απόλυτα συγκεντρωτικό σύστημα. Είναι προσβολή για τη νοημοσύνη του κόσμου και την αξιοπρέπεια των βουλευτών. Εύχομαι η νέα κυβέρνηση να δώσει βάρος στους διακριτούς ρόλους μέσα στη βουλή και να καταφέρει να το περάσει σαν καινοτομία και στα υπόλοιπα κόμματα γιατί ο κόσμος έχει χορτάσει κατευθυντήριες γραμμές και εκπροσώπους χωρίς προσωπικότητα.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 14:58

  Ντορα Μ(ου) - Λ(ου)...

   »  Dewaterizing efforts...
  Να και κάτι που με έκανε και γέλασα, ειπωμένο από τα χειλάκια της Ντορούλας…
  
  
  
  
  Ναι, ακούμε την υπουργό της πλέον θατσερικής κυβέρνησης που γνώρισε η Ελλάδα την περίοδο '90 – '93 ,  Ντόρας Μπακογιάννη, να λέει πως ουδέποτε υπήρξε νεοφιλελεύθερη και να αφήνει να αιωρούνται οι βαθιές αριστερές της πεποιθήσεις. Μην το ακούσει ο μπαμπάς μόνο κοπελάρα μου γιατί είναι μεγάλος άνθρωπος και ποιος τρέχει για υπογλώσσια… Είπαμε να ακούμε πίπες, αλλά να έχουν κι ένα όριο.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 13.10.2009
• 18:28

  Top 3 εμφανίσεις από πολυεκλεγμένους και επανεκλεγμένους άρχοντες της χώρας μας..

   »  Dewaterizing efforts...

  Τρίτος και καταϊδρωμένος ο κύριος Βασίλης Μιχαλολιάκος ιδρυτικό στέλεχος της "σεμνής και ταπεινής" ΝΔ, πρώην πρόεδρος της ΟΝΕΔ, υφυπουργός άμυνας της προηγούμενης κυβέρνησης και νυν εκλεγμένος από το λαό βουλευτής Πειραιά... Απαντώντας σε ερώτηση για πιθανή συνεργασία της ΝΔ με άλλο κόμμα.

  Νούμερο 2 θα βάλω τον επί δυο τετραετίες εκλεγμένο από τον δημοκρατικό λαό της Α’ Αθήνας με το κόμμα του ΛΑ.Ο.Σ, βουλευτή, γιο και άνθρωπο κύριο Θάνο Πλεύρη.

  Και βέβαια στην κεφαλή θα κάτσει ο κύριος Καρατζαφέρης, αρχηγός του «2004: 2,19% - 2007: 3,80% - 2009: 5,63% - 2013: βρείτε την αριθμητική πρόοδο» ΛΑ.Ο.Σ , συνεχιστή του Berlusconi, θαυμαστή του Sarkozy, μεγαλύτερης ντροπής της Ελλάδας και δεύτερης μεγαλύτερης ντροπής της Θεσσαλονίκης (νομίζω ο Ψωμιάδης κρατάει τα ινία εκεί..).

  
  

  
  

  Γιατί έτσι σας αρέσει και έτσι μας αξίζει…

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 12.10.2009
• 22:58

  Dewaterizment?! part 3...

   »  Dewaterizing efforts...

  Είναι εντυπωσιακό το πώς μπορεί να κολλήσει το μυαλό σου και να γιγαντώσει πράγματα και καταστάσεις. Να σε βυθίσει, να σε ξεκουρδίσει και να σε μεταβάλει. Οι άνθρωποι στο σύνολο τους είναι πλάσματα του βολέματος και της συνήθειας. Κάποιοι βολεύονται ευκολότερα, κάποιοι δυσκολότερα και ελάχιστοι εκεί που πρέπει. Δεν θα ασχοληθώ καθόλου με την τελευταία περίπτωση, καθώς αφενός είναι ελάχιστοι και αφετέρου τους μισώ και να παν να μαμηθούνε. Όσον αφορά λοιπόν τους κοινούς θνητούς άπαξ και βολευτούνε δύσκολα ξεκολλάνε. Όσο λοιπόν είμαστε κολλημένοι εκεί και απολαμβάνουμε τη σαπίλα, τις παρωπίδες και τις ωτοασπίδες μας , δίπλα μας περνάνε ευκαιρίες άλλες φορές περπατώντας , άλλες στις μύτες και άλλες με τυμπανοκρουσίες. Κάποιες είναι φούσκες, κάποιες υψηλού ρίσκου, κάποιες καλές και κάποιες ιδανικές. Σε καταστάσεις νηνεμίας είναι από δύσκολο έως αδύνατο να γυρίσουμε το κεφάλι και να κοιτάξουμε, στις φουρτούνες όμως τα πράματα αλλάζουν, οι ωτοασπίδες χαλαρώνουν, οι παρωπίδες πέφτουν και βρισκόμαστε σε έναν περίεργο καινούριο κόσμο. Κάπου εδώ να αναφέρω πως υπάρχουν και άνθρωποι με γενετήσια προβλήματα όρασης και ακοής που χρειάζεται να τους φορέσεις με το στανιό γυαλιά και ακουστικά βαρηκοΐας για να καταλάβουν που βρίσκονται. αλλά γι’αυτούς θα τα πούμε αργότερα. Οι υγιείς λοιπόν κοινοί θνητοί κοιτώντας γύρω τους βρίσκονται μπροστά σε απανωτά διλήμματα καθώς αντιλαμβανόμενοι το περιβάλλον τους κοιτούν τις εναλλακτικές τους και μετράνε τις επιλογές τους. Το αν θα επιλέξουν να αποσχιστούν από το βόλεμα τους είναι θέμα γενναιότητας. Δεν λέω ωραίο πράμα το θάρρος, όλοι θαυμάζουμε τον ήρωα, αλλά πεθαίνει πάντα πρώτος. Θα μου πείτε ζει πιο έντονα, συμφωνώ και το αφήνω στην κρίση του καθενός. Όσον αφορά την συμπαθή φυλή των τυφλόκωφων , αυτοί χάνουν την χαρά της επιλογής μιας και δεν το κουνάνε ρούπι αν δεν τους βάλουν να κολυμπήσουν με το ζόρι. Γι’αυτούς η επιλογή είναι καθαρά θέμα τύχης μιας και αρπάζονται απ’ότι περάσει εκείνη τη στιγμή από μπροστά τους, μα σ' αυτόν τον κόσμο από τις μεγαλύτερες βλακείες που έχουν ακουστεί, είναι πως η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς. Η τύχη κύριοι , ευνοούσε ευνοεί και θα ευνοεί πάντα τους μαλάκες. (True story!). Εν πάση περιπτώσει για να μην συνεχίσω να μπουρδολογώ επ' άπειρον, την ζωή μας την φτιάχνουν οι επιλογές μας στις συγκυρίες που μας ταρακουνάνε. Χρειάζεται αποφασιστικότητα (που λέει κι ο τέως καταλληλότερος), χρειάζεται διαύγεια, χρειάζεται ικανότητα να προσπερνάμε τα κόμπλεξ και τις φοβίες μας, χρειάζεται δύναμη για να ξεπερνάμε τα προβλήματα μας μα κυρίως χρειάζεται τύχη. Η ευτυχία είναι συγκυρία, είναι λαχείο. Όσο περισσότερα προτερήματα έχεις τόσο πιο πολλά λαχεία έχεις στα χέρια σου, μα στο τέλος τα νούμερα κάθονται στον πιο κωλόφαρδο. Όπως και να έχει όμως οι κοινοί θνητοί συνήθως επιβιώνουν και τουλάχιστον για στιγμές καταφέρνουν να είναι ευτυχισμένοι. Οι πιο ευτυχείς απ’ όλους όμως είναι κουφότυφλοι που από σπόντα βολεύονται καλύτερα και το πιο γερό χαστούκι το τρώνε αυτοί που εκ των υστέρων καταλαβαίνουν πως με τις επιλογές τους φύγανε από εκεί που εύχονται να φτάσουν. Όπως και να χει ο καιρός θα δείξει τι θα γίνει και που θα κάτσει η μπίλια αλλά έτσι όπως είναι το παιχνίδι , In the end, it doesn’t even matter…

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 09.10.2009
• 13:14

  Dewaterizment part 2...

   »  Dewaterizing efforts...

  Χαμογελαστοί ηλίθιοι, μετριόφρονες μέτριοι, κατευθυνόμενοι κομπάρσοι, δημοκράτες έλληνες. Νομίζετε πως είστε ελεύθεροι ,νομίζετε πως είστε κύριοι του εαυτού σας. Πλανάστε πλάνη οικτρά. Στη δημοκρατία που μόνοι σας χτίσατε σας κυβερνάει η ελλιπής σας ενημέρωση, τα ρουσφέτια και η αδιαφορία σας. Ανάθεμα αν καταλαβαίνετε τι σας λένε μα αν το λένε όλοι, αν το λένε όμορφα κι επικοινωνιακά, είναι σωστό. Καθημερινά σας κλέβουν την ελευθερία και την αξιοπρέπεια σας και δεν παίρνετε χαμπάρι. Συμφωνείτε όλοι πως όλα πάνε απ το κακό στο χειρότερο , συμφωνείτε πως κάθε μέρα που περνάει γίνεστε φτωχότεροι μα δεν σας νοιάζει όσο υπάρχει άρτος και θεάματα. Τα τηλεπαράθυρα έχουνε πάρει τον ρόλο της αρένας τα πολιτικά ζώα τον ρόλο των μονομάχων -που όσο πιο φανταχτεροί είναι τόσο πιο πολύ προμοτάρονται- , οι δημοσιογράφοι έχουν το ρόλο των θηρίων και οι καναλάρχες αυτόν του Καίσαρα και βέβαια να μην ξεχνάμε και τους μεσημεριανούς γελοίους που κάνουνε τους τσαρλατάνους που βγαίνουν στα διαλείμματα μετά από κάθε σφαγή για να ελαφρύνουν το κλίμα και να προετοιμάσουν το κοινό για την επόμενη. Υπάρχει βέβαια και η σύγκλητος διεφθαρμένη και καθοδηγούμενη, που είναι εκεί για να δώσει άλλοθι στον Καίσαρα ,για να δώσει έναν αέρα ελευθερίας. Η φωνή του λαού…Γνωστή η συνταγή … δυο δόσεις «κατανοώ τα προβλήματα σας» ,δυο δόσεις χιούμορ 3 δόσεις δημαγωγία μια δόση φτύσιμο στον Καίσαρα και μια δόση χοροί και πανηγύρια και έτοιμο το γλυκό. «Ναι αυτός μας καταλαβαίνει» «ναι δεν είμαστε μόνοι μας» και αφού εκτελέσει την αποστολή της παίρνει το μισθό από τον Καίσαρα. Κύριοι αυτοί που σας χαϊδεύουν τα αυτιά και σας απαλλάσσουν από τις τεράστιες ευθύνες σας δεν μπορεί να θέλουν το καλό σας . Κάπως έτσι την πατήσανε κι ο Χάνσελ με την Γκρέτελ μόνο που η ζωή δεν είναι παραμύθι και αν παχύνετε θα σας φάνε. Πάντως για να είμαστε ειλικρινείς δεν μας αξίζει και τίποτα καλύτερο. Στην πορεία του κόσμου πάντα η αδιαφορία οδηγούσε σε υποδούλωση, όσο πιο πολύ κατάφερναν οι εκάστοτε άρχοντες να κρατάνε τις μάζες αδιάφορες απέναντι τους τόσο πιο πολύ επιβίωναν. Μετά από 2500 χιλιάδες χρόνια οι αναρτήσεις της αυτοκρατορίας έχουν γίνει πολύ ανθεκτικές και απορροφάνε τους περισσότερους κραδασμούς -δεν θα πω όλους όχι γιατί θα είναι ψέμα αλλά γιατί απλά παραμένω ρομαντικός-, αλλά με το να μην προσπαθούμε καν να τους προκαλέσουμε γινόμαστε άξιοι της μοίρας μας.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Έβρος, 06.10.2009
• 11:37

  Dewaterizment part 1...

   »  Dewaterizing efforts...

  Σας φαντάζομαι ήδη, αστεία ανθρωπάκια, καθισμένους κυκλικά τα απογεύματα να συζητάτε για τις δουλίτσες σας πίνοντας καφέ και να αναρωτιέστε τι πήγε στραβά στις ζωούλες σας και πότε περάσατε τα 30. Μπλεγμένοι στον ιστό που σας περικύκλωσε, χαζεύετε τις ζωές των άλλων που προμοτάρονται απ το σύστημα και σας ταΐζονται καθημερινά μέσα απ τα μέσα. Παρακολουθείτε με δήθεν υπεροψία και γελάτε μα κατα βάθος ζηλεύετε , οδηγείστε και εν τέλει κλωνοποιήστε. Ομογενή κοπάδια που κάνετε αγώνα δρόμου για το ποιος θα φτάσει πρώτος στο μπαλτά, και αν κάποιος είναι γλυκός και τον υιοθετήσει ο χασάπης τον κάνετε χρυσή γελάδα και τον προσκυνάτε νυχθημερόν. Αηδιαστικοί μίζεροι και λίγοι , υποταγμένοι τόσο που και οι ποιο καθαρές σκέψεις σας λειτουργούν μέσα στο πλαίσιο που σας χτίσανε. Αλλά δεν πειράζει , η τσάντα είναι luis vouiton το τραπεζάκι Βαράγκι και τα φλιτζάνια από κινέζικη πορσελάνη. Αν δε είναι και τα κάγκελα gucci το πρόβλημα σας λύθηκε , ….προσωρινά. Γιατί θα ξυπνήσετε μια μέρα και δεν θα σας γεμίζει καμία μάρκα δεν θα σας ενδιαφέρει κανένα είδωλο μα μόνο το πώς καταλήξατε να είστε μόνοι , περιτριγυρισμένοι από δεκάδες κλώνους που ανοιγοκλείνουν τα στόματα τους αδιάκοπα χωρίς να λένε τίποτα, χωρίς να προσφέρουν τίποτα , χωρίς να σας αγγίζουν. Άθλια σκουριασμένα γρανάζια, γυρνάτε διαρκώς γύρω απ τον άξονα σας μην γνωρίζοντας τι ακριβώς κάνετε μα νοιώθοντας σημαντικοί , αληθινοί και μοναδικοί, κι ο χειρίστης της μηχανής σας βλέπει , σας ακούει και γελάει, σας γρασάρει σας φροντίζει για να γυρνάτε καλύτερα και αν στροβιλίζεστε καλά σας ανεβάζει ψηλότερα και σας δείχνει καμαρώνοντας στα υπόλοιπα , και χαίρεστε που έχετε κάποιον να σας προσέχει, κάποιον που να ανταμείβει τον κόπο σας. Φτιάχνεστε και γουστάρετε τον εαυτό σας , απομακρύνετε ο.τι σας βγάζει από το στόχο σας, θέλετε το μυαλό σας καθαρό, θέλετε γαλήνη ηρεμία και συμπαράσταση για να μπορέσετε να μεγαλουργήσετε προσφέροντας δέκα , είκοσι παραπάνω στροφές ανά λεπτό. Αλίμονο καλή επιτυχία και καλή σταδιοδρομία σας εύχομαι , βίον ανθόσπαρτο και να γίνετε χριστοί και άριστοι πολίτες. Αυτά για τώρα , το διάλειμμα τελείωσε, πάω κι εγώ με τη σειρά μου να στροβιλιστώ λίγο ακόμα.

  
  
  Περισσότερα... »