*Αναδημοσίευση στο
troktikoΌποτε πιάνω αυτό το θέμα, χάνομαι στις σκέψεις μου και δεν καταλήγω πουθενά. Ας δούμε αν με βοηθάει να τις γράφω...
Οι άνθρωποι είναι ζώα , ένα είδος ζώων. Κάθε ζωντανός οργανισμός για να επιβιώσει έχει αναπτύξει κάποιες άμυνες, κάποιες συμπεριφορές και κάποια χαρακτηριστικά. Εμείς με την ανώτερη σκέψη μας και την κοινωνικότητα μας, έχουμε βρεθεί στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας. Μέχρις εδώ όλα καλά, αλλά με ποιο τίμημα;
Οργανωνόμαστε σε κοινωνίες , κατοικούμε σε πόλεις , έχουμε εξημερωθεί σχεδόν ολοκληρωτικά, μα τα ένστικτα μας παραμένουν. Θαμμένα ίσως για τους περισσότερους, αλλά παραμένουν εκεί.
Στις ανθρώπινες κοινωνίες υπήρχαν από πάντα σύνολα κανόνων συμβίωσης που συναντώνται είτε με τη μορφή θρησκειών και ηθικών κανόνων είτε με τη μορφή νόμων, εγκλήματος και τιμωρίας. Θρησκεία και νόμοι λειτουργούν ουσιαστικά ως αλυσίδες χαλιναγώγησης του πρωτόγονου κομματιού του εαυτού μας. Από αυτήν την έλλειψη ελευθερίας προκύπτουν πιστεύω όλα τα ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο σύγχρονος άνθρωπος. Ζει σε ένα σύνολο καταπιέζοντας τη φύση του και λειτουργώντας μέσα σε πλαίσια που δεν έχουν φτιαχτεί στα μέτρα του, αλλά στα μέτρα των πολλών ή στα μέτρα των ισχυρών. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο που μπορεί να μην τον εκφράζει καν, είναι υποχρεωμένος να λειτουργήσει αν θέλει να επιβιώσει. Αυτή η παραφύση διαδικασία και ο φόβος, είτε της κοινωνικής κατακραυγής, είτε της τιμωρίας σε περίπτωση που παρεκκλίνει από τον δρόμο που του έχουν ήδη προδιαγράψει, είναι ουσιαστικά το άγχος ,ένας απροσδιόριστος φόβος και προκαλεί την συντριπτική πλειοψηφία των ψυχολογικών προβλημάτων.
Η ζωή είναι το υπέρτατο αγαθό. Για να την επιμηκύνουμε ουσιαστικά αρχίσαμε να χρησιμοποιούμε το μυαλό μας δημιουργικά και να ανακαλύπτουμε πράματα από τον τροχό μέχρι τους δορυφόρους. Κάπου στο δρόμο όμως χαθήκαμε, αρχίσαμε να δημιουργούμε για να υπηρετούμε και όχι για να μας υπηρετούν οι δημιουργίες μας.
Ο κόσμος νομίζουμε πως είναι χτισμένος πάνω στη νοοτροπία του όσα προσφέρω τόσα παίρνω , τουλάχιστον αυτή είναι η μητρική ένια του καπιταλισμού, δίκαιο το σύστημα αλλά το θέμα είναι πως πάντα κάποιος άλλος κρίνει ποιος προσφέρει τι, και ο,τι στηρίζεται στην «ηθική» των ανθρώπων είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Έτσι απέτυχε και ο κομμουνισμός στα χέρια του Στάλιν και του Μάο, ο φασισμός του Χίτλερ και οι κατά καιρούς διαφορετικές προσεγγίσεις. Και το καπιταλιστικό σύστημα όμως αν και κατανοεί καλύτερα τη φύση του ανθρώπου είναι σε βάθος χρόνου και αυτό καταδικασμένο να αποτύχει για έναν απλό λόγο. Δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος που να έχει τον ίδιο τρόπο σκέψης, συμπεριφοράς , τις ίδιες αντοχές, τα ίδια θέλω τις ίδιες προτεραιότητες … ή για να το πω πιο απλά οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι.
Στο ερώτημα «θα προτιμούσες να ζήσεις λίγο και καλά , ή πολύ και καταπιεσμένος» , διαφορετικοί άνθρωποι θα δώσουν διαφορετικές απαντήσεις. Υποκρισία. Απ τη στιγμή που ζούμε ήρεμα και ως «νοικοκυραίοι» σ’ αυτόν τον κόσμο έχουμε ήδη δώσει όλοι μας την ίδια απάντηση.
Αυτή η ηρεμία, ο νωχελικός τρόπος που αντιμετωπίζουμε την αδικία, η απάρνηση και η καταπίεση των θέλω μας, τα σκουριασμένα αντανακλαστικά μας και γενικά η όλη συμπεριφορά μας, μας έχουν οδηγήσει στο να μας κάνουν κουμάντο χαϊβάνια με κονέ, χαϊβάνια με λεφτά, χαϊβάνια με λέγειν. Μαλλιαροί εκπρόσωποι του θεού που ανακάλυψαν, μας υποδεικνύουν τι είναι σωστό και τι λάθος, παπαρολόγοι πολιτικάντηδες πασχίζουν για το καλό μας, εντεταλμένα κοράκια μας ταΐζουν τις πληροφορίες που επιθυμούν κι εμείς καθόμαστε ακίνητοι στον καναπέ, με ορό βλακείας στις φλέβες και αργοσαπίζουμε. Θα μου πεις κι εσύ τι κάνεις γι’ αυτό; Τίποτα δεν κάνω. Όχι επειδή δεν μπορώ , δεν δικαιούμαι δικαιολογίες, απλά επειδή έχω μάθει να θεωρώ αυτό το βάρος φυσιολογικό και έχω κι εγώ δώσει την απάντηση μου «προτιμώ να ζω πολύ και καταπιεσμένος».
Τι προκύπτει απ’ όλα αυτά; Αλλαγή, επανάσταση, αναρχία. Λόγια του αέρα, μπούρδες, ήμουν και παραμένω γραφικός κομπάρσος και δυστυχώς είμαι πλειοψηφία.
Περισσότερα... »
Ζούμε μια ιστορική εβδομάδα , ένα ιστορικό διήμερο. Από τη μια έχουμε τα χθεσινά μέτρα που εξήγγειλε η κυβέρνηση, που πρόκειται να αλλάξουν σταδιακά τον τρόπο ζωής μας, να μας διδάξουν τι θα πει λιτότητα και να μας κάνουν να αναθεωρήσουμε τι θα πει σοσιαλισμός και κατά πόσο τελικά διαφέρει απ την βαρβαρότητα. Από την άλλη έχουμε τη σημερινή «εξαγγελία» της Τζούλιας για το τι θα πει λίμπιντο. Θέματα που καίνε το καθένα με τον τρόπο του. Για το πόσο σημαντικό είναι πρακτικά το καθένα δεν νομίζω πως χρειάζεται συζήτηση, όμως πολύ θα ήθελα στην δημοσκόπηση της δευτέρας να βάλει ο Γιαννάκης ερώτηση: «Ποιο θέμα σας απασχόλησε περισσότερο τη βδομάδα που μας πέρασε;» Η απάντηση νομίζω πως δεν θα σοκάρει, απλά θα μας αποδείξει ποιοι είμαστε…
.jpg)
Ο πρωθυπουργός της καρδιάς μας... Κάντο όπως ο Ian!
