Oριζοντιο-κάθετη οφθαλμαπάτη
- Οι γραμμές έχουν ίσο μήκος, αλλά η κάθετη φαίνεται μακρύτερη. Αυτό μπορεί να συμβαίνει, επειδή η κάθετη γραμμή φαίνεται να υποχωρεί σε βάθος. Η οφθαλμαπάτη μπορεί να είναι ισχυρότερη σε άτομα εξοικειωμένα με ευθείες γραμμές, που υποχωρούν σε μεγάλη απόσταση. Υποστηρίχθηκε ότι οι άνθρωποι, που ζούν σε περικλεισμένους χώρους, όπως είναι τα δάση, που δεν έχουν συνηθίσει σε μεγάλους ανοικτούς χώρους και που έχουν λίγες ευκαιρίες να δουν τον ορίζοντα ή μεγάλες αποστάσεις, θα ήταν λιγότερο επιρρεπείς στην οριζοντιο-κάθετη οφθαλμαπάτη από αυτούς με μακρά ανεμπόδιστη θέα. Οι Segall, Campbell και Herskovits (1966) βρήκαν ότι οι άνθρωποι, που ζούσαν σε πολύ ανοικτά αγροτικά περιβάλλοντα, έτειναν να πέφτουν πολύ περισσότερο θύματα στην οριζοντιο-κάθετη οφθαλμαπάτη από άλλους. Σε πολύ ανοικτά περιβάλλοντα το ύψος ενός επιπέδου αποτελεί κύρια ένδειξη βάθους. Ο ανθρωπολόγος Colin Turnbull περιέγραψε αυτό που συνέβη στο πρώην Kογκό, όταν ένας πυγμαίος BaMbuti, που ζούσε συνήθως σε ένα πυκνό δάσος Ituri (με μικρά μόνο ξέφωτα), πήγε μαζί του στην πεδιάδα: Και τότε είδε τα μπούφαλο, να μασουλάνε τεμπέλικα μερικά μίλια μακρυά, κάτω. Γύρισε προς εμένα και μου είπε: ‘Τι έντομα είναι αυτά;’ Στην αρχή δεν κατάλαβα καθόλου τι εννοούσε, ώσπου συνειδητοποίησα ότι η δασική όραση είναι τόσο περιορισμένη, που δεν υπάρχει μεγάλη ανάγκη να κάνει κανείς αυτόματη προσαρμογή για την απόσταση, όταν κρίνει το μέγεθος.Εκεί έξω στην πεδιάδα, ο Kenge έβλεπε για πρώτη φορά προφανώς ατέλειωτα μίλια ασυνήθιστων λειβαδιών, με ούτε ένα δέντρο που να αξίζει το όνομά του, για να του δώσει βάση σύγκρισης…. Όταν είπα στον Kenge ότι τα έντομα ήταν μπούφαλοι, ξέσπασε σε γέλια και μου είπε να μην του λέω τόσο ηλίθια ψέμματα. (Turnbull 1963, 217)
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Basilismark323" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
