Όταν η ολιγωρία ενός φορέα αγγίζει τον ευαίσθητο τομέα της εκπαίδευσης, τότε τα όρια έχουν ξεπεραστεί. Καμιά δικαιολογία δεν είναι ικανοποιητική. Αισθάνομαι ντροπή και απογοήτευση, όταν αντί ως δήμος, να κουβεντιάζουμε με ποιο τρόπο θα συμβάλλουμε με συμπληρωματικά κονδύλια, για να καλύψουμε την πολύ μικρή επιχορήγηση των σχολικών δαπανών από το κράτος, δεν έχουν γίνει ακόμη τα αυτονόητα. Να
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Χαμαλίδης Λευτέρης" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
