



Και είδα κι αυτό...
που νόμιζα πως το' χα χάσει
μέσα στων βέβηλων τη χάση...
Μα.. το' δα...
Γνώριμη εικόνα... κι αν παλιά...
...πόσα χαμόγελα!
Όλα γυρνάνε πίσω!
κι ο χρόνος... και τα νιάτα...
...μα η ομορφιά;
Αλλάζει, ωριμάζει..
γίνεται δάκρυ και χαρά...
αναμονή.. και γεύση...
Ένα χαμόγελο ξανά...
Φερ' το κι ας μην ειν' δικό μου!..
Ας το φορέσω μια φορά...
Και παρ' το συ για πάντα.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Φαέθων" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »

