Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης είπα να δούμε τον τρόπο που ψηφίζουμε ως Δημότες.. Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το μεγαλύτερο ποσοστό ψηφίζει με βάση τις υποχρεώσεις – φιλίες – συγγένεια με τους υποψήφιους και οι υπόλοιποι κομματικά..
Υπάρχει και ένα πολύ μικρό ποσοστό το οποίο ψηφίζει κατά συνείδηση με γνώμονα τον ικανότερο. Δυστυχώς είναι πολύ λίγοι. Εννοείται πως μιλάμε για τις Δημοτικές εκλογές. Πολύ λίγο αλλάζουν τα ποσοστά στις Νομαρχιακές που εκεί το κριτήριο συνήθως είναι πιο κομματικό. Αυτό γίνεται από τότε που εγώ θυμάμαι τον εαυτό μου και όπως φαίνεται θα συνεχίσει για πολλά χρόνια. Όταν το κριτήριο είναι προσωπικό κι όχι κατά συνείδηση, πώς να κρίνεις αντικειμενικά την πορεία της κάθε Δημοτικής αρχής?
Πιθανόν ν αναγνωρίζουμε τα λάθη μας κατόπιν εορτής, αλλά όντας εγκλωβισμένοι στην ατομική μας ψήφο, δεν κρίνουμε πολιτικά αλλά προσωπικά. Και ως εγωιστές δεν μπορούμε πάντα να παραδεχτούμε την αποτυχία της επιλογής μας και να ρίξουμε τα 5 ανοιχτά δάχτυλα προς το μέρος μας. Και τα ρίχνουμε στον απέναντι. Η σε όποιον κατά καιρούς παίρνει πολιτικές αποφάσεις που δε μας αρέσουν. Ή σε όποιον είναι αντίπαλος κομματικά. Εδώ πολλές φορές μαλώνουμε μεταξύ μας στηρίζοντας τις επιλογές που κάναμε και δικαιολογούμε τον εαυτό μας γι αυτό, ενώ τις πιο πολλές φορές το λάθος ήταν.. επαναλαμβανόμενο. Δεν μπορεί 4 χρόνια παρά μια μέρα, να ρίχνουμε τις ευθύνες στον κάθε «ανίκανο» που ΕΜΕΙΣ τοποθετήσαμε στο θρόνο και τη μια και μοναδική μέρα που «βαθμολογούμε» να τους περνάμε στην επόμενη «τετραετία». Εδώ θα πείτε γίνεται το ίδιο με την κάθε κυβέρνηση θα το αλλάξουμε στα τοπικά? Μα αν δε το αλλάξουμε στα τοπικά πως θα αλλάξουμε τα υπόλοιπα?
Οι έλληνες είμαστε και παραδοσιακοί .. Ψηφίζουμε και κατά παράδοση.. Καλός – στραβός εμείς εκεί.. Γιατί δεν «πάει το χέρι μας». Τότε να μη γκρινιάζουμε.. Γιατί όσο το δικό μας χέρι δε πάει στους ικανούς, το χέρι το δικό τους για 4 χρόνια θα πάει παντού. Και στο τέλος και με τα δύο χέρια, μας δίνουν αυτά που αν τα αναφέρω θα πρέπει να γράψω «μπίπ». Έχουμε αυτούς που μας αξίζουν. Διότι δεν είμαστε καλύτεροι. Διότι όταν εμείς ψηφίζουμε ατομικά, αυτοί γιατί να μας δουν συλλογικά? Όταν δεν δίνουμε σοβαρά μαθήματα ώστε οι επόμενοι να ξέρουν τι τους περιμένει αν δεν προσπαθήσουν για τον τόπο, γιατί ν ανησυχήσουν? Δε θα ανησυχήσουν.. Διότι βλέπουν ότι μες τα καφενεία ο κόσμος διαφωνεί στηρίζοντας τις επιλογές του, μέσα στα blog οι διαφωνίες γίνονται ύβρεις σε προσωπικό επίπεδο και αναλωνόμαστε στο ποιος είναι πιο άχρηστος από τον άλλο, διότι κάποιοι ασχολούνται κάθε 4 χρόνια και διότι οι υπόλοιποι τα ρίχνουν στους τοπικούς άρχοντες για τις επιλογές τους… Ξέρουν την ψυχολογία μας. Και κάθε φορά πάλι από την αρχή.
Εμείς είμαστε που δίνουμε ζωή στον Γκόρτζο και στον Μαυρογυαλούρο. Κάθε φορά.. Διότι όλοι μας κοιτάμε τη βολή μας. Είμαστε υπεύθυνοι για το κάθε χάλι που βλέπουμε τριγύρω μας και ακόμα περισσότερο που δε το αλλάζουμε.. Διότι μια φορά στα 4 χρόνια έχουμε την ευκαιρία να το κάνουμε. Και αφού το βλέπουμε όλοι εγωιστικά ας καταλάβουμε ότι κανείς δε θα ενδιαφερθεί περισσότερο για μας, από εμάς. Και ό μόνος τρόπος να βοηθήσουμε τον εαυτό μας, είναι να επιλέγουμε αυτούς που θα είναι για όλους κι όχι για λίγους.
Την επόμενη φορά που ρίξουμε μια μούντζα στον κάθε «Μαυρογυαλούρο», καλού κακού ας βάλουμε μπροστά ένα καθρέφτη. Το φάσκελο θα πάει εκεί που πρέπει.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Το κουτί της Πανδώρας" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
