Evros Blogs » Νικολαΐδης Νίκος » August 14, 2010

Feeds

67920 άρθρα από 96 πηγές

Aa - Zz (50257)

• A-pistefto (16440)
• Abyssial thinking and theories
• Alexandroupoli online (2660)
• Alexandroupoli.net: Τα Νέα της Αλεξανδρούπολης (760)
• AlexpolisNews (12)
• Ardas vegetables (44)
• Asamoah Gyan Peichamperis Blog (13)
• Basilismark323 (32)
• Dewaterizing efforts... (96)
• E-rgasies (4067)
• Everything for Swimming
• Evros-Line Blog (4679)
• Freaky Greek Style
• Gatzoli (4154)
• Gold (11)
• Info Evros (25)
• Ixnilatis (214)
• Μia fora kai enan kairo (4)
• living a mad world (853)
• Louis's Blog
• Mikres epithimies (1958)
• Moscho's Blog (561)
• Moschos Blogger
• No to Burgas-Alexandroupolis (433)
• Odyssia (48)
• Orestiada music (60)
• saμothρ@ξ (7)
• Samothraki Island (26)
• Sklantzithres (3553)
• Sofias Homepage (102)
• Sokker Zone Hellas
• spyros1000 (656)
• The Daily Soul
• Thraki Νέα (1828)
• Tomadakis (6934)
• whiteprophecy (30)

Αα - Ωω (17663)

• 2ο Γενικό Λύκειο (63)
• Έκφραση - Expression-gr.blogspot.com (396)
• Απόστολος Νικολαϊδης
• Απόψεις (79)
• Ασπίδα Θουρίου (145)
• Αγγελίες Ακινήτων (7958)
• Αθλητικός Όμιλος Ορεστιάδας (240)
• Αλαφρύς και σκέτος... (10)
• Αλεξανδρου-πολίτης (6)
• Αληκτω (32)
• Ανεπίσημος ιστότοπος του Δήμου Αλεξανδρούπολης (56)
• Β' Διεθνές Συνέδριο Ελληνικού Πολιτισμού
• Γιάννης Παπαδόπουλος (365)
• ΔΕΛΤΑ ΕΒΡΟΥ (98)
• Δημ. Ραδιόφωνο Ορεστιάδας FM 101.5 (2)
• Διόνυσος Θεατρικό Εργαστήρι Νέας Ορεστιάδας (75)
• Διδυμοτείχου Ανάβασις (75)
• Διδυμοτείχου Ενεργοί Πολίτες (2)
• Εβρος Power (656)
• Ενωτική κίνηση πολιτών Δήμου Τυχερού (175)
• Εναντιοδρομία (125)
• ΘΡΑΚΗ Η ΓΗ ΤΩΝ ΘΕΩΝ (26)
• ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΑ ΝΟΜΟΥ ΕΒΡΟΥ 105.2&105.8 R.D.S.FM (280)
• Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Σουφλίου (6)
• Καταδύσεις στην Αλεξανδρούπολη (29)
• Κεντρική ραδιοφωνία νομού Έβρου (1438)
• Κιβωτός Ιδεών
• Κουφόβουνο (308)
• Λαογραφικό Μουσείο Σουφλίου (67)
• Λιγαπόλα (390)
• Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη (1)
• Μανδραγόρας (51)
• Μεταξάδες (92)
• Μελισσάκια και Αντώνης Κεκιδάκης (6)
• Μιχαηλίδης Πέτρος (1)
• Μια Εικόνα Χίλιες Λέξεις (1)
• Νταήδες στα σχολεία (4)
• Νέοι Επιστήμονες για την Ευρωπαϊκή Ιδέα στη Θράκη (9)
• Νικολαΐδης Νίκος (835)
• Ορεστιαδίτες (12)
• Ορειβατικός Σύλλογος Σαμοθράκης "Φεγγάρι" (1)
• Οικολόγοι Πράσινοι Έβρου (76)
• Προφητείες (6)
• Πτήση Νοητή
• Πασχάλης Χριστοδούλου (18)
• Πολιτεία Θράκης
• Ραδιοφωνικός Σταθμός Φυλακτού (29)
• Συμφωνίες και Ασυμφωνίες ... (8)
• Σαμοθράκη Εν Δράσει (67)
• Σαν Τον Άνεμο (1)
• Σουφλί , τόπος να ζεις ! (2155)
• Τσομπανίδης Χρήστος (20)
• Τυπογράφος (9)
• ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΣ (25)
• Το κουτί της Πανδώρας (37)
• Φάνης Μαλκίδης (158)
• Φαέθων (18)
• Χαράλαμπος Αλατζιάς (458)
• Χαμαλίδης Λευτέρης (323)
• O πέντε (141)

Νικολαΐδης Νίκος (4)

• Έβρος, 15.08.2010
• 

  Χρόνια πολλά!

  Posted: August 14, 2010, 12:54am EDT

  Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες!
  
  
  
  
  Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Νικολαΐδης Νίκος" »
  
  

            |      

  
  
  Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
  
  
• 

  Η ύφεση απειλεί το μνημόνιο, ή το μνημόνιο φέρνει ύφεση;

  Posted: August 14, 2010, 12:27am EDT

  Το σίγουρο είναι ένα: Τα φοροεισπρακτικά μέτρα όχι μόνο αποδείχθηκαν αντιαναπτυξιακά, όχι μόνο πάγωσαν την κατανάλωση αλλά δεν πέτυχαν καν το σκοπό τους: Να φέρουν έσοδα...
  
  Παράλληλα το ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 3,5% έναντι πτώσης 2,3% το α΄ τρίμηνο του έτους, ενώ η ανεργία εκτινάχθηκε σε 12% από 8,5% έναν χρόνο πριν.
  Να υπενθυμίσουμε σε αυτό το σημείο πως μέσα στους εργαζόμενους συμπεριλαμβάνονται και όσοι ”απασχολούνται” μέσα από part-time job, ή κάποιας μορφής μερική απασχόληση ή ακόμα προγράμματα stage.
  Με άλλα λόγια το ποσοστό είναι πολύ υψηλότερο, ενώ μια σειρά από μεγάλες επιχειρήσεις περιμένουν να καθίσει για τα καλά ο “Νόμος Λοβέρδου”, ώστε να περιορίσουν στο μισό τις αποζημιώσεις των απολύσεων.
  
  Ταυτόχρονα, η οικοδομική δραστηριότητα συνέχισε να υποχωρεί (22% πτώση τον Μάιο) και η βιομηχανική παραγωγή υποχώρησε περαιτέρω κατά 4,5% τον Ιούνιο.
  Αρνητικά είναι τα μηνύματα που έρχονται από τις τουριστικές περιοχές όσον αφορά τα έσοδα, τα οποία καταγράφουν κάμψη της τάξεως του 15%.
  Την ίδια στιγμή πληθαίνουν τα λουκέτα στις εμπορικές γειτονιές των μεγάλων πόλεων, εξέλιξη που αντανακλά τη μείωση της κατανάλωσης, η οποία συνέχισε να υποχωρεί ακόμη και κατά την περίοδο των εκπτώσεων που διανύουμε.
  
  Το 2011 θα έρθει νωρίτερα μιας και επισπεύδονται τα μέτρα προκειμένου να κλείσουν την απόκλιση 3δις. ευρώ του ελλείμματος του προϋπολογισμού.
  
  Τα μέτρα του μνημονίου βουλιάζουν το καράβι της κυβέρνησης… και ο Μεγάλος Τιμονιέρης ψάχνει τα κανό της διαφυγής.
  ΠΗΓΗ [www.antinews.gr]
  
  
  
  Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Νικολαΐδης Νίκος" »
  
  

            |      

  
  
  Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
  
  
• Έβρος, 14.08.2010
• 

  Ο μύθος του Δημοσίου ως του μεγάλου ασθενούς

  Posted: August 14, 2010, 7:06pm EDT

  Γράφει ο Τάκης Φωτόπουλος
  
  Ενώ η κοινοβουλευτική χούντα του ΠΑΣΟΚ στο θέμα του δήθεν «μονόδρομου» ακολουθεί κατά γράμμα τον μεγάλο δάσκαλο της προπαγάνδας Γκέμπελς, που διακήρυσσε ότι όσο μεγαλύτερο το ψέμα και όσο περισσότερο επαναλαμβάνεται τόσο πιο πιστευτό γίνεται, ο μύθος του δημοσίου τομέα ως του «μεγάλου ασθενούς» επανήλθε στην επικαιρότητα με αφορμή την εντεινόμενη σφαγή σε αυτόν.
  
  Ο μύθος όμως αυτός δεν προέκυψε μόνο από τη σημερινή κρίση, αλλά καλλιεργείται από χρόνια τόσο στην Ελλάδα όσο και σε διεθνές επίπεδο, από νεοφιλελεύθερους και σοσιαλφιλελεύθερους, ως τμήμα της ιδεολογίας της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που εκφράζει το ανώτερο στάδιο της αγοραιοποίησης της καπιταλιστικής οικονομίας.
  
  Δηλαδή, το στάδιο όπου οι κοινωνικοί έλεγχοι πάνω στις αγορές ελαχιστοποιούνται (αν δεν καταργούνται ολοσχερώς), με δήθεν στόχο τη μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα και παραγωγικότητα, αλλά πραγματικό στόχο τη μεγιστοποίηση του ιδιωτικού κέρδους, ιδιαίτερα των πολυεθνικών που οδήγησαν στη σημερινή παγκοσμιοποίηση και τώρα ελέγχουν την παγκόσμια παραγωγή και το εμπόριο.
  
  Η επέκταση των πολυεθνικών αναγκαστικά περνούσε μέσα από την ιδιωτικοποίηση κάθε οικονομικής δραστηριότητας, πράγμα που συνεπαγόταν τη δραστική συρρίκνωση του δημοσίου τομέα, καθώς και από την «απελευθέρωση» των αγορών (κεφαλαίου, εργασίας, αγαθών και εμπορευμάτων -τις γνωστές «4 ελευθερίες» της Ε.Ε.[1]) που σήμερα, χάρη στην τρόικα, ολοκληρώνεται και στη χώρα μας.
  
  Φυσικά, ο δημόσιος τομέας δεν εξυπηρετούσε πάντα το γενικό συμφέρον, ιδιαίτερα όταν οι εθνικοποιημένες επιχειρήσεις άρχισαν να λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, προσθέτοντας έτσι στο βασικό πρόβλημα που χαρακτηρίζει τον δημόσιο τομέα (γραφειοκρατία και έλλειψη αυτοδιαχείρισης από τους εργαζομένους και τους πολίτες γενικότερα) το κύριο πρόβλημα από το οποίο πάσχει ο ιδιωτικός τομέας (εξυπηρέτηση του ατομικού συμφέροντος σε βάρος του γενικού).
  
  Στην Ελλάδα, μάλιστα, όπως και σε κάθε χώρα στην περιφέρεια και ημιπεριφέρεια, ο δημόσιος τομέας φορτώθηκε και με επιπλέον προβλήματα που απέρρεαν από τον βαθμό οικονομικής και πολιτιστικής ανάπτυξης της χώρας (εκτεταμένη διαφθορά, «φακελάκια» κ.λπ.).
  Όμως, ενώ η επέκταση του δημοσίου τομέα στις μητροπολιτικές χώρες, όπου ο ιδιωτικός τομέας ήταν καπιταλιστικά αναπτυγμένος και οικονομικά αποτελεσματικός, οφειλόταν κυρίως στις πολιτικές των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων με στόχο την καλύτερη εξυπηρέτηση του γενικού συμφέροντος και την προστασία της κοινωνίας από την αγορά, στις περιφερειακές χώρες, όπως η Ελλάδα, η επέκταση του δημοσίου τομέα -πολιτική που ακολούθησαν μεταπολεμικά όλα τα κόμματα εξουσίας- είχε άλλο βασικά στόχο: την αναπλήρωση ενός μη ανταγωνιστικού και αποτυχημένου ιδιωτικού τομέα που ήταν ανίκανος να απορροφήσει το πλεονάζον εργατικό δυναμικό.
  
  'Ετσι, όταν η πηγή της μετανάστευσης (που έπαιζε τον ρόλο απορρόφησης της ανεργίας τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες) στέρεψε στη δεκαετία του '70, ενώ η ένταξή μας στην Ε.Ε. τη δεκαετία του '80 σήμανε την αποδιάρθρωση της παραγωγικής μας δομής -εφόσον ούτε η δασμοβίωτη ελαφρά βιομηχανία μας ούτε η μη ανταγωνιστική γεωργία μας μπορούσαν να επιβιώσουν στις ανοικτές και απελευθερωμένες αγορές της Ε.Ε.- το ΠΑΣΟΚ, που μόλις είχε έλθει στην εξουσία, μη έχοντας καμιά διάθεση να συγκρουστεί με τις ξένες ελίτ και την ντόπια μεταπρατική ελίτ, δεν είχε άλλη επιλογή από την επέκταση του δημοσίου τομέα.
  
  Ο ευρύτερος δημόσιος τομέας που απορροφούσε το 41% του ΑΕΠ το 1979, λίγο πριν από την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, έφτασε ν' απορροφά το 65% του εθνικού εισοδήματος το 1989! Αντίστοιχα, ο αριθμός των απασχολουμένων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, ως συνέπεια του γεγονότος ότι ο ετήσιος ρυθμός αύξησης των δημοσίων υπαλλήλων (2,9%) ήταν διπλάσιος εκείνου της αύξησης της απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα,[2] διπλασιάστηκε στη μεταπολίτευση και από περίπου 344.000 το 1974 έφτασε τις 693.000 το 1989, αντιπροσωπεύοντας σχεδόν το 20% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού.
  
  Σήμερα, μετά την πρόσφατη απογραφή, ο συνολικός αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων έφτασε τους 768.000, αντιπροσωπεύοντας δηλαδή σημαντικά μικρότερο ποσοστό του σημερινού ενεργού πληθυσμού σε σχέση με τότε - μόλις το 15%![3]
  
  Το ποσοστό, μάλιστα, των δημοσίων υπαλλήλων στην παρούσα δεκαετία -παρά τη μυθολογία των απατεώνων της κοινοβουλευτικής χούντας- ήταν και είναι σχετικά μικρό, όπως έδειξε σχετικά πρόσφατη συγκριτική έρευνα,[4] σύμφωνα με την οποία το 2002 ήταν μόλις 11,4% του εργατικού δυναμικού, όταν ο μέσος όρος στην Ε.Ε. των «17» ήταν πάνω από 16%, με τις σκανδιναβικές χώρες και τη Γαλλία να παρουσιάζουν ποσοστά μεταξύ 20% και 30%.
  Όπως τονίζει η ίδια μελέτη, τα ποσοστά αυτά δεν ήταν συμπτωματικά αλλά αντιπροσώπευαν μακροπρόθεσμες τάσεις που επιβεβαιώνονταν και από τα ποσοστά των δημοσίων δαπανών στο ΑΕΠ.
  
  Η σημερινή επομένως αύξηση του ποσοστού των δημοσίων υπαλλήλων στο 15%, που παρουσιάστηκε ως έγκλημα από τους απατεώνες της ΠΑΣΟΚικής χούντας, στην πραγματικότητα σημαίνει απλώς ότι τώρα φτάσαμε τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
  
  Δεν ήταν, επομένως, η αναποτελεσματικότητα του δημοσίου τομέα -παρ' όλο που αυτή είναι αναμφισβήτητη- «το αίτιο που οδήγησε σε διαδικασίες οι οποίες παρεμπόδισαν τον ανταγωνισμό και τελικά διέστρεψαν την ανάπτυξη της χώρας», όπως υποστήριζε εδώ και σχεδόν 20 χρόνια ο σοσιαλφιλελεύθερος αδελφός του πρωθυπουργού[5] και σημερινός άτυπος συμβουλάτοράς του, ο οποίος, μαζί με τον νεοδιορισθέντα και γνωστό όργανο της υπερεθνικής ελίτ Παντόα Σκιόπα, και τον ίδιο τον αρχηγό της «χούντας», αποτελούν την «ελληνική» τρόικα που διαχειρίζεται το προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ -την οποία εκπροσωπεί στη χώρα η τρόικα των ΔΝΤ, Ε.Ε. και ΕΚΤ.[6]
  Αντίθετα, το τελικό αίτιο της αποτυχίας της ελληνικής ανάπτυξης είναι το γεγονός που παίρνει δεδομένο η νεο/σοσιαλφιλελεύθερη προσέγγιση: δηλαδή η αυξανόμενη «απελευθέρωση» των αγορών.
  
  Και αυτό, διότι το μοντέλο εξωστρεφούς «ανάπτυξης», στο οποίο οδήγησε η απελευθέρωση αυτή, δεν στηριζόταν στις δυνάμεις της ίδιας της χώρας αλλά στην εξωτερική αγορά και το ξένο κεφάλαιο και, αναπόφευκτα, κατέληξε σε ένα στρεβλό επενδυτικό πρότυπο που δεν επέτρεπε τη δημιουργία ενός ισχυρού μεταποιητικού τομέα, καθώς και σε ένα καταναλωτικό πρότυπο που είχε ελάχιστη σχέση με το εγχώριο παραγωγικό πρότυπο.
  
  Στη διαδικασία αυτή, το κράτος δεν έπαιξε ποτέ ένα σημαντικό άμεσο ρόλο για την αναδιάρθρωση της παραγωγικής δομής και περιορίστηκε πάντα σε έναν έμμεσο ρόλο ενίσχυσης της ποσοτικής διαδικασίας αύξησης του εθνικού εισοδήματος, που συνεπαγόταν απλώς την επέκταση της υπάρχουσας παραγωγικής δομής, σε συνδυασμό με κάποια βελτίωση της υποδομής (μεταφορές, επικοινωνίες, ενέργεια κ.λπ.), αφήνοντας ουσιαστικά την αναπτυξιακή διαδικασία στις δυνάμεις της αγοράς και περιορίζοντας τον δημόσιο τομέα στο ρόλο μιας δικλίδας ασφάλειας στο πρόβλημα της απασχόλησης που δημιουργούσε ο ανεπαρκής ιδιωτικός τομέας.
  
  Παρ' όλα αυτά, οι ντόπιες και ξένες ελίτ επιβάλλουν σήμερα όχι μόνο κτηνώδεις περικοπές στα εισοδήματα όλων των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα, που καμιά άλλη χώρα της Ευρωζώνης δεν επέβαλε, αλλά και πετσοκόβουν τον αριθμό των θέσεων στον τομέα αυτό, γεγονός που, με δεδομένη την οριακή απορροφητικότητα εργασίας στον ιδιωτικό τομέα, σημαίνει παραπέρα αύξηση της μαζικής ανεργίας των νέων στο μέλλον.
  
  Και όχι μόνο! Σημαίνει, επίσης, τη συνεχή καταβαράθρωση κοινωνικών υπηρεσιών, όπως η εκπαίδευση και η υγεία, έτσι ώστε στο προσεχές μέλλον μόνο η μειονότητα που έχει τη δυνατότητα να προσφεύγει στον ιδιωτικό τομέα θα μπορεί να ικανοποιεί τις σχετικές βασικές ανάγκες, ενώ η πλειοψηφία θα συνθλίβεται κάτω από τις τριτοκοσμικές συνθήκες που θα προσφέρει ένας εξαθλιωμένος δημόσιος τομέας, κατά το αμερικανικό πρότυπο που επιβάλλουν οι δύο τρόικες...
  
  1. Γι' αυτό και το ιστορικό αίτημα της αντισυστημικής Αριστεράς ήταν πάντα η έξοδος από την Ε.Ε. και όχι η «αποδέσμευση» με την έννοια της συλλογικής αποδέσμευσης των ευρωπαϊκών λαών από αυτή (πράγμα που αποκλείει τη μονομερή ελληνική έξοδο) ή την έννοια της αντικαπιταλιστικής αποδέσμευσης (πράγμα που παραπέμπει το θέμα στις ελληνικές καλένδες) - γεγονός που σημαίνει ότι η χρήση του όρου «αποδέσμευση», εάν δεν διαφοροποιείται σαφώς από τις παραπάνω έννοιες, παίζει αποπροσανατολιστικό ρόλο.
  
  2. OECD, Economic Surveys, 1986-87, σελ. 43
  
  3. World Bank, World Development Indicators 2010, Table 2.2
  
  4. βλ. Heinz Handler κ.ά. The size and performance of public sector activities in Europe (2005)
  
  5. Ν. Papandreou, «Finance and industry: the case of Greece», International Review of Applied Economics, vol. 5/1 (1991)
  
  6. βλ. Τάκη Φωτόπουλου Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ - Η ανάγκη για άμεση έξοδο από την Ε.Ε. και για μια αυτοδύναμη Οικονομία (υπό έκδοση, Γόρδιος, Σεπτέμβρης, 2010)
  ΠΗΓΗ [www.inclusivedemocrasy.org]
  Ελευθεροτυπία 13/8/10
  
  
  
  Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Νικολαΐδης Νίκος" »
  
  

            |      

  
  
  Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
  
  
• 

  Το Μνημόνιο, η χύτρα και το «σημείο βρασμού»

  Posted: August 14, 2010, 12:02pm EDT

  Γράφει ο Σταύρος Λυγερός
  
  Με κηδεμόνα την τρόικα και με όπλο το εκβιαστικό δίλημμα «Μνημόνιο ή πτώχευση», η κυβέρνηση Παπανδρέου λειτουργεί σαν οδοστρωτήρας. Και μάλιστα μέχρι στιγμής με μεγάλη επιτυχία.
  Η διάλυση της απεργίας των φορτηγατζήδων είναι ο τελευταίος κρίκος της αλυσίδας, που ενίσχυσε την εντύπωση ότι η αντίσταση στην κυβερνητική επιλογή είναι ατελέσφορη και ως εκ τούτου μάταιη.
  Κυριαρχεί η πεποίθηση πως λόγω των ειδικών συνθηκών η κυβέρνηση δεν έχει περιθώριο υποχώρησης.
  
  Επιπροσθέτως, λόγω και της προπαγάνδας των ΜΜΕ, η οποιαδήποτε απεργία αντιμετωπίζεται από την κοινή γνώμη εχθρικά, με αποτέλεσμα να ασκείται στους απεργούς όχι μόνο η ασφυκτική πίεση της κυβέρνησης, αλλά και μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας.
  Στην πραγματικότητα, η απεργία έχει ηθικοπολιτικά κηρυχθεί αντικοινωνική ενέργεια, με πρακτικό αποτέλεσμα οι επαγγελματικές ομάδες να μην διαθέτουν πια καμία δυνατότητα άμυνας έναντι της κυβερνητικής πολιτικής.
  
  Παρότι η κυβέρνηση έλαβε πρωτοφανή και επώδυνα μέτρα, έστω και με γκρίνιες, οι βουλευτές στοιχήθηκαν πίσω από τον πρωθυπουργό.
  Το ΠΑΣΟΚ ουσιαστικά έχει διαβεί τον Ρουβίκωνα.
  Μπορεί η διαδικασία ιδεολογικοπολιτικής μετάλλαξης να είχε αρχίσει προ αρκετών ετών, αλλά τώρα διαρρηγνύονται οι δεσμοί του με τις κοινωνικές δυνάμεις, οι οποίες παραδοσιακά αποτελούσαν την προνομιακή εκλογική πελατεία του.
  
  Στην πραγματικότητα, έχει πάψει να λειτουργεί ως αυτόνομος πολιτικός οργανισμός.
  Τραυματισμένο ηθικά και με βαρύτατες ευθύνες (όπως και η Ν.Δ.) για την κατάντια της χώρας, δεν μπορεί να θέσει όρια στις επιλογές του αρχηγού του.
  Η έννοια πολιτικό κόμμα τείνει να υποκατασταθεί στην πράξη από τον αρχηγό - «βασιλιά» και τους συνεργάτες - «αυλικούς» του. Γι' αυτό και το ΠΑΣΟΚ μετατράπηκε τόσο εύκολα σε «κόμμα του Μνημονίου».
  
  Αυτή η ιδεολογικοπολιτική μεταλλαγή δεν θα είναι χωρίς συνέπειες.
  Προς το παρόν, όμως, οι δημοσκοπήσεις το δείχνουν πρώτο κόμμα και ο Γιώργος Παπανδρέου έχει ένα αποφασιστικό επιχείρημα.
  Δεν φαίνεται να κατανοεί, όμως, ότι η κατάσταση στην κοινωνία είναι ρευστή. Η ηθική απαξίωση και οικονομική κατάρρευση του προηγούμενου μοντέλου ανάπτυξης συγκρατεί προς το παρόν τις αντιδράσεις και διευκολύνει την εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής.
  Για πόσο ακόμα, όμως, θα αποδίδει ο εκβιασμός «Μνημόνιο ή πτώχευση»;
  
  Οι πολίτες φοβούνται και προσπαθούν να επιβιώσουν στο νέο δυσμενές περιβάλλον.
  Εάν, όμως, η ανεργία και η καταστροφή μικρομεσαίων επιχειρήσεων υπερβούν ένα όριο, εάν δηλαδή συγκεντρωθεί η κρίσιμη μάζα απόγνωσης, θα μεταλλαχθεί σε οργή.
  Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι μια ασήμαντη αφορμή μπορεί να πυροδοτήσει κοινωνική έκρηξη.
  Οι ενδιάμεσες λύσεις έχουν φύγει από το τραπέζι.
  Η κατάσταση μοιάζει με ερμητικά κλεισμένη μεταλλική χύτρα, που έχει τοποθετηθεί στη φωτιά, κι αναμετριέται με την εγκλωβισμένη δύναμη του ατμού. Πόσο θα αντέξει;
  
  Εάν το Μνημόνιο ήταν μόνο μία συνταγή δημοσιονομικής εξυγίανσης, τα πράγματα θα ήταν ευκολότερα.
  Στην πραγματικότητα, όμως, είναι πρόγραμμα βίαιου μετασχηματισμού της ελληνικής οικονομίας-κοινωνίας, με βάση τις κυρίαρχες νεοφιλελεύθερες προδιαγραφές.
  Είναι αλήθεια ότι η τρόικα επιβάλλει μέτρα, τα οποία έπρεπε να είχαν προ πολλού εφαρμοσθεί από τις κυβερνήσεις κυρίως για την καταπολέμηση της κλεπτοκρατίας, των πελατειακών σχέσεων και του ανορθολογισμού.
  
  Από την άλλη πλευρά, όμως, η εφαρμοζόμενη συνταγή συνολικά λειτουργεί σαν προκρούστεια κλίνη, που τείνει να εγκλωβίσει την οικονομία σε ανατροφοδοτούμενη ύφεση.
  Εάν αυτό συμβεί η έκρηξη θα καταστεί αναπόφευκτη.
  Εάν αντιθέτως η οικονομία ανακάμψει, οι πιέσεις θα αμβλυνθούν και η κυβέρνηση θα κερδίσει το στοίχημα.
  
  Ο Γιώργος Παπανδρέου επαναλαμβάνει συνεχώς ότι όσα κάνει τα κάνει για να σώσει την Ελλάδα. Είναι προφανές, όμως, ότι η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε πειραματόζωο.
  Οι αναφορές των διεθνών ΜΜΕ, αλλά και οι δηλώσεις Ευρωπαίων ηγετών επιβεβαιώνουν εδώ δοκιμάζονται οι κοινωνικές αντοχές στις σχεδιαζόμενες πολιτικές λιτότητας και κατεδάφισης του κοινωνικού κράτους.
  
  Από την έκβαση του ελληνικού πειράματος θα κριθεί η κατεύθυνση και η ένταση της κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής, που θα εφαρμοσθεί στην Ευρώπη.
  Για να καμφθούν, όμως, οι αντιστάσεις των ευρωπαϊκών κοινωνιών, δεν αρκούσαν τα λόγια.
  Η Ελλάδα, ως ο αδύνατος κρίκος της Ευρωζώνης, παίζει σήμερα τον ρόλο του κακού μαθητή, που τιμωρείται αυστηρά για να πειθαρχήσουν οι υπόλοιποι.
  
  Είτε επειδή έχει πεισθεί για την αποτελεσματικότητα του Μνημονίου, είτε επειδή δεν είναι σε θέση να εφαρμόσει ένα εθνικό σχέδιο ανάταξης της οικονομίας, ο Γιώργος Παπανδρέου και οι υπουργοί του λειτουργούν ως εντολοδόχοι κι όχι ως πραγματική κυβέρνηση, η οποία ναι μεν έχει αναλάβει συγκεκριμένες δεσμεύσεις, αλλά παραλλήλως ασκεί και τη δική της πολιτική για την έξοδο της χώρας από την κρίση.
  
  Το εξοργιστικό είναι ότι οι ελίτ που εξέθρεψαν τη διαπλοκή, την κλεπτοκρατία, τη σπατάλη, τον παρασιτισμό και την ατιμωρησία μετατράπηκαν με επιδεξιότητα χαμαιλέοντα σε σημαιοφόρους του συμβολαίου κηδεμονίας, που παραπλανητικά ονομάσθηκε Μνημόνιο.
  Οι ελίτ όχι μόνο δεν βιώνουν τραυματικά το καθεστώς κηδεμονίας, αλλά έχουν βολευθεί πολιτικά. Δεν είναι πρώτη φορά, άλλωστε, που όταν έρχονται αντιμέτωποι με τις καταστροφικές συνέπειες των δικών τους πράξεων, βρίσκουν καταφύγιο στην αγκαλιά ξένων κηδεμόνων!
  Η μορφή μπορεί να άλλαξε, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι η εξάρτηση και η υποτέλεια έχουν βαθιές ρίζες στην Ελλάδα.
  ΠΗΓΗ [www.kathimerini.gr]
  
  
  
  Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Νικολαΐδης Νίκος" »
  
  

            |      

  
  
  Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »