Το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης έχει δύο σκέλη. Το πολιτικό και το ανθρώπινο. Το δυστύχημα είναι ότι οι παρεμβάσεις στο πολιτικό επίπεδο έχουν εμβέλεια που περιορίζεται στα δικά μας σύνορα και δεν αγγίζουν καθόλου τον πυρήνα του προβλήματος, που είναι η αιτία του φαινόμενου. Ήτοι, φτώχεια , στραγγαλισμός των πολιτικών ελευθεριών και των ανθρώπινων δικαιωμάτων , καθώς και η στήριξη που παρέχεται στους δυνάστες των πολύπαθων λαών από τις κυβερνήσεις των «Αναπτυγμένων» κρατών στο βωμό της εξυπηρέτησης της βασικής τους «στρατηγικής», που αφορά τη δυνατότητα επιρροής και επιβολής των συμφερόντων τους στη διεθνή σκακιέρα. Μ’ αυτή τη λογική οι ανθρώπινες ψυχές αντιμετωπίζονται σαν αναλώσιμες αμελητέες ποσότητες και η προσπάθεια που καταβάλουν επικεντρώνεται πλέον στην απόθεση των όποιων παρενεργειών στην πλάτη άλλων χωρών, που κατά κανόνα ελάχιστες ευθύνες έχουν γ’ αυτή την κατάσταση. Μια από τις χώρες –θύματα αυτής της τακτικής είναι και η χώρα μας. Οι Ευρωπαίοι προνόησαν να θεσμοθετήσουν τον περιορισμό του προβλήματος πολλά χιλιόμετρα μακριά από τις χώρες τους και να μεταθέσουν τις συνέπειές του στις χώρες που βρίσκονται στα γεωγραφικά όρια της Ευρώπης και κυρίως στην Ελλάδα. Επομένως σε πολιτικό επίπεδο επιβάλλεται να γίνουν όλες οι δυνατές παρεμβάσεις στα αρμόδια όργανα της Ευρώπης , ώστε ο κάθε μετανάστης να πηγαίνει στη χώρα που επιθυμεί για να είναι δυνατή η ανθρώπινη αντιμετώπιση του προβλήματος σύμφωνα με τη χάρτα των ανθρώπινων δικαιωμάτων που τόσο «υποκριτικά» υπεραμύνονται οι «πολιτισμένοι» λαοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι νομικοί σύμβουλοι της κυβέρνησης οφείλουν να επινοήσουν και πρακτικές «έννομης» αντιμετώπισης του προβλήματος σε σχέση με τους εταίρους μας, ώστε να είναι δυνατή η μετάβαση των μεταναστών σε χώρες της προτίμησής τους. Ο πρωθυπουργός , ως πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς οφείλει να διακηρύξει και να προωθήσει την ανάγκη οικονομικής και πολιτικής στήριξης από τη διεθνή προοδευτική κοινότητα των λαών που δοκιμάζονται , ώστε να αντιμετωπίζονται τα βασικά προβλήματα αυτών των ανθρώπων μέσα στις χώρες τους. Στο ανθρώπινο σκέλος είναι αυτονόητο ότι όλοι μας έχουμε χρέος, είτε επειδή σαν πολύπαθος λαός νιώσαμε για πολλά χρόνια στο πετσί μας τι σημαίνει να είσαι οικονομικός ή πολιτικός μετανάστης , είτε επειδή η βοήθεια σε κάθε άνθρωπο που έχει ανάγκη είναι ο πυρήνας της θρησκείας μας, είτε από προσήλωση στις βασικές ανθρώπινες αξίες, να αντιμετωπίζουμε τον καθένα απ’ αυτούς τους ανθρώπους με σεβασμό και κατανόηση και να του παρέχουμε κάθε δυνατή φροντίδα. Οι φράχτες δε λύνουν κανένα πρόβλημα , παρά μόνο μεγαλώνουν τη δυστυχία τους οδηγώντας τους σε πιο επικίνδυνες διόδους, αυξάνουν τα θύματα στην απέλπιδα προσπάθειά τους για φυγή , κάνουν πλουσιότερους τους διακινητές τους και- το χειρότερο- αποτελούν τη συμβολική διαγραφή του ανθρωπισμού και των παραδόσεων ενός λαού που διαχρονικά αναγκάστηκε πολλές φορές να υπερβεί φράχτες στον αγώνα του για επιβίωση. Όλοι μας θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι η ανθρώπινη δυστυχία δεν είναι δυνατόν να εγκλωβιστεί γεωγραφικά. Όσο υπάρχουν εστίες όπου κατακρεουργείται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια με διάφορους τρόπους θα υπάρχουν άνθρωποι, που θα φεύγουν αναζητώντας άλλες πατρίδες, όπου θα ζήσουν και θα τις αγαπήσουν τα παιδιά τους. Οι περισσότεροι από μας άλλωστε , αν αναζητούσαμε το γενεολογικό μας δέντρο θα διαπιστώναμε ότι κάποιοι από τους προγόνους μας κατάγονταν από πολύ μακριά. Οι θεωρίες της «καθαρότητας» της φυλής στις φαντασιώσεις κάποιων φασιστοειδών, όσο κι αν προσπαθούν να κρύψουν τις ανησυχίες όλων μας για την κατάληψη «ζωτικού» μας χώρου από «ξένους», δεν θα μας γλυτώσουν από τη ροή των γεγονότων και το διαχρονικό κανόνα που λέει, ότι η ιστορία γράφεται από τις μεταναστεύσεις. Επομένως, όσο νωρίτερα μάθουμε να ζούμε αρμονικά με τους μετανάστες και μοιραστούμε μαζί τους τον αγώνα τους για ζωή, τόσο καλύτερο για όλους μας.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Λιγαπόλα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
