H παράσταση γνωστή και επαναλαμβανόμενη στην τεράστια Ελληνική θεατρική σκηνή. . Όλοι «πέφτουμε από τα σύννεφα», όταν συμβεί η στραβή, που κατά περίεργο τρόπο όλοι τη βλέπαμε να έρχεται, αλλά κανείς δε μιλούσε στην ώρα του. Μια περίεργη ύπνωση την ώρα που εξελίσσονται τα γεγονότα και πολύ φασαρία και «έκπληξη», όταν τα πράγματα οδηγούνται σε αδιέξοδο και φτάνει η ώρα του τέλους της τραγωδίας. Κάποια παπαγαλάκια μόνο ψέλλιζαν κάτι πριν τις εκλογές , αλλά ο «τρομαγμένος» πολίτης έκλεινε ερμητικά πίσω του την πόρτα για να μην τα ακούει. Τελικά ήταν πραγματικοί προφήτες! Κάτι ήξεραν οι δημιουργοί του προεκλογικού σποτ και μάλλον ήθελαν να ξορκίσουν το κακό.
Ξαφνικά , μετά τα νέα μέτρα , που απαίτησαν οι κύριοι της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. για να μας δανείσουν , θυμήθηκαν όλοι τα λαμόγια , που έφαγαν τα λεφτά , ενώ κυκλοφορούσαν χρόνια δίπλα μας και τάχα μου δεν τα γνώριζε κανείς, πείστηκαν όλοι ότι: πολιτικοί=απατεώνες , ενώ τους έγλειφαν , όταν ήθελαν να διορίσουν στο Δημόσιο τον κανακάρη τους. Προσχώρησαν οι περισσότεροι στη λογική της σταύρωσής τους , αφού πλέον μυρίζονται ότι δεν θα έχουν και πολλά περιθώρια να βολέψουν τα βλαστάρια τους. Ο ραγιάς αντιλαμβάνεται, ότι ο αγάς που μέχρι πρότινος προσκυνούσε, βρίσκεται λαβωμένος και αδύναμος.
Τα μέτρα είναι προφανώς άδικα, κομμένα και ραμμένα στα μέτρα της εγχώριας και διεθνούς πλουτοκρατίας. Οι ξένοι επιτηρητές αυτών τα συμφέροντα ήρθαν να διασφαλίσουν. Πόσοι όμως απ’ αυτούς που εμφανίζονται «οργισμένοι» και έτοιμοι να εξορίσουν τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση μαζί με τους επιτηρητές τους, είναι πραγματικά έτοιμοι να υποστούν τις συνέπειες μιας τέτοιας πράξης; Αυτοί που πραγματικά δεν έχουν τίποτα να χάσουν, παρά μόνο τα δεσμά τους, δεν περίμεναν, ούτε τους εκπροσώπους της Ε.Ε., ούτε το Δ.Ν.Τ. για ν' αρχίσουν τα δεινά τους. Τα υφίστανται εδώ και πολύ καιρό, αλλά κανείς από τους «βολεμένους», ούτε έβλεπε , ούτε άκουγε τίποτα. Έχουν εξηγήσει στους πολίτες ότι θα χρειαστεί να σταματήσουν οι πληρωμές για όσο χρόνο χρειαστούν οι «πορθητές» να οργανώσουν εξ αρχής στοιχειωδώς το «νέο» τους κράτος, να αρχίσουν να παράγονται προϊόντα που δεν θα διακινούνται πλέον από τη διεθνή πλουτοκρατία, να κόψουν το νέο νόμισμα και να αρχίσουν να πληρώνουν τους μισθούς και τις συντάξεις, να ενισχύουν τους άνεργους και τους ανήμπορους για εργασία; Τους εξήγησαν ότι θα πρέπει να ξεχάσουν καταθέσεις και ό,τι άλλο κατέχουν σ’ αυτό το καταραμένο χρηματοοικονομικό σύστημα; Κι αν ακόμα αποσπάσουν βίαια τον πλούτο των τοκογλύφων τραπεζιτών και τον μοιράσουν στο «λαό» δεν θα έχει κανένα αντίκρισμα, αφού κανείς δεν θα τον αναγνωρίζει σαν «ανταλλάξιμο» μέσο; Και αν τη νέα κατάσταση καταφέρουν να την ελέγξουν και πάλι ετερόχρωμα «λαμόγια»;
Τα πράγματα κατά τη γνώμη μου είναι πολύ απλά. Είτε αποδέχεσαι το πολιτικό σύστημα και προσπαθείς μέσα από τις δυνατότητες που σου δίνει το ίδιο να το αλλάξεις, είτε δεν το αποδέχεσαι και προσπαθείς να το ανατρέψεις δυναμικά με κάθε τρόπο, που σημαίνει ότι περνάς στην «παρανομία». Οι τρομοκράτες της 17Ν και του Ε.Α. είχαν το θάρρος να το ομολογήσουν με συνέπεια λόγων και πράξεων, πληρώνοντας μάλιστα το κόστος των επιλογών τους με την ελευθερία τους. Όσοι όμως συμμετέχουν στο πολιτικό παιχνίδι, όπως γίνεται, είναι ανακόλουθοι και υποκριτές , όταν ταυτόχρονα καλούν το «λαό» να το ανατρέψει χωρίς αυτό να γίνει μέσα από την κάλπη, όταν μάλιστα οι ίδιοι πρόσφατα έχουν καταγραφεί με ισχνά ποσοστά επιρροής στην Ελληνική κοινωνία. Σαν ο «λαός» να είναι μια συγκεκριμένη οντότητα που κάθε φορά τα «συμφέροντά» του ταυτίζονται με τα δικά τους. Μέσα σ’ αυτό το «λαό» δε βρίσκονται κρυμμένα άραγε και όλα τα βολεμένα «λαμόγια»;
Κάποιοι δηλώνουν προδομένοι από τον πολιτικό φορέα της σοσιαλιστικής προοπτικής στην Ελλάδα . Η πορεία προς το σοσιαλισμό δεν ήταν και δεν πρόκειται να είναι στρωμένη με ροδοπέταλα. Αυτή η πορεία ενίοτε έχει και πισωγυρίσματα, όταν οι αντίπαλοι έχουν το πάνω χέρι, όπως δυστυχώς συμβαίνει σήμερα στην Ευρωπαϊκή και παγκόσμια πραγματικότητα. Αν σ’ αυτές τις δύσκολες στιγμές λιποτακτούμε και εγκαταλείπουμε τον προσανατολισμό μας τότε δε μας αξίζει να φτάσουμε ποτέ στο στόχο. Στη διαδρομή πρέπει να είμαστε έτοιμοι για νίκες , αλλά και συντριπτικές ήττες. Το ζητούμενο είναι η νίκη στον πόλεμο κι ας υπάρχουν μερικές χαμένες μάχες.
Όταν το πλοίο προσκρούσει στον ύφαλο το τελευταίο πράγμα που κάνει κανείς είναι να λυντσάρει τον καπετάνιο και τους ναύτες , που θα μπορούσαν να λύσουν κάποιες από τις σωσίβιες λέμβους. Όταν μάλιστα το πλήρωμα ανέλαβε το πηδάλιο τη στιγμή που δεν υπήρχε δυνατότητα διαφυγής , καθώς ο προηγούμενος καπετάνιος, που είχε την ευθύνη και το χρόνο, αρμένιζε ήδη ασφαλής στο πέλαγος με σωσίβια λέμβο εγκαταλείποντας έγκαιρα (για τον εαυτό του) πλοίο και επιβάτες…
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Λιγαπόλα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
