Όπως τα τελευταία 3 χρόνια επιλέγουμε κάποια έργα να τιμήσουμε για την προσπάθεια τους έτσι και φέτος θα πράξουμε το ίδιο.
Σκοπός των εκδηλώσεων αυτών δεν είναι η επιλογή των έργων, για αυτό τον λόγο και δεν επιλέγουμε ποτέ τι θα εκθέσουμε αλλά εκθέτουμε κάθε έργο που μας στέλνουν για συμμετοχή. Δεύτερον δεν θέλουμε να πάρουμε τον ρόλο κανενός τεχνο-κριτικού και δεν θεωρούμε ότι υπάρχουν συγκεκριμένα κριτήρια που μπορούμε να πούμε αν ένα έργο είναι καλό ή όχι. Ίσως μοναδικό κριτήριο να είναι κάθε φορά κατά πόσο θεωρούμε εύστοχο κάποιο έργο σε σχέση με το θέμα που έχουμε βάλει και κατά πόσο πρωτοτυπεί και εμπλέκεται με αυτό.
Τρίτον, η τιμητική αυτή διάκριση είναι τυπική, δηλαδή δεν θέλουμε να ξεχωρίσουμε κανένα από τους καλλιτέχνες, απλά θέλουμε να τιμήσουμε κάποιον από αυτούς, συνήθως έναν στα κείμενα-ποιήματα και έναν στα εικαστικά. Γι αυτό τον λόγο και δεν τιμούμε κάποιο από τα παιδιά (που θα έπρεπε) μιας και δεν θέλουμε να τα βάλουμε σε μια διαδικασία διαγωνισμού και ανταγωνισμού.
Έτσι για φέτος επιλέγουμε 2 καλλιτέχνες να τιμήσουμε..
το ποίημα "Κάπως έτσι και στο δικό μας το διάβα"
του Βασίλη Χαραλάμπους από την Κύπρο που άγγιξε το θέμα της ταυτότητας και του "είμαι"
με έναν εσωτερικό μα έντονα ποιητικό τρόπο.
Κάπως έτσι και στο δικό μας το διάβα(Το είναι, το είμαι και το φαίνεσθαι)_______________Από κείνα τα πανάρχαια χρόνιατον ουρανό καθρεφτίζειτο παμπάλαιο εκείνο το ΄΄είναι’’που την απέραντη αλμύρα ομορφαίνει.Κι εκεί όπου μακραίνουν τα βάθιατο βαθύ του πελάγους γαλάζιοπερίεργα θαρρώ ζωγραφούνε΄΄άλλω τρόπω΄΄ του ανθρώπου το ΄΄είναι’’ .Κι ο γραίγος συλλαβίζονταςτ΄ ορθρινό σήμαντρο στο βυζαντινό μοναστήριηχολόγημα μιας άλλης ελπίδαςπεισματικά ετούτο με σπρώχνεινα συλλογιέμαι τόσο περίεργαπως ολομόναχος στον κόσμο δεν ΄΄είμαι’’.Τα εαρινά ζουμπούλια στις όχθεςτο παιχνίδισμα των λιαχτίδων στο ρυάκιτα τσιχλόνια που ξαποσταίνουν στα θάμναο λεβάντες που μακρηγορεί ακόμη για τ΄ άρμενανα συλλογιέμαι περίσσια με κάνουνπως μονάχος στον κόσμο δεν ΄΄είμαι’’.Κάθε π΄ ανταμώνουμε στο πέρασμα κείνοσκιές απατηλές τους ρεμβασμούς μου πληθαίνουνκαι το δισταγμό μου τόσο μακραίνουν.Μακρυάθε ύφαλοι, σκόπελοι, βράχιαμεσοπέλαγα βρίκια φαντάζουνκαι το ΄΄φαίνεσθαι’’ τούτοσαν και τ΄ άλλο της ζωής μου το διάβα.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ«Κάπως έτσι και στο δικό μας το διάβα»ΠΟΙΗΜΑ, ΚΥΠΡΟΣ, 2011
και την εικαστική εγκατάσταση "Πως το τρίβουν το πιπέρι"της Πάκη Βλασσοπούλου από την Αθήνα για το πρωτότυπο έργο που μας έστειλεκαι για την δημιουργία της που έξυπνα συνδύασε την παράδοση με την ταυτότητα μας.
ΒΛΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ ΠΑΚΥ«Πώς το τρίβουν το πιπέρι»ΞΥΛΟ & ΔΕΡΜΑ, ΑΘΗΝΑ 2011
Η γκλίτσα μετατρέπεται σε φετιχιστικό αντικείμενο σεξουαλικού περιεχομένου. Ποία είναι τώρα η ταυτότητα της? Μεταπηδά από την αγροτική κουλτούρα στην αστική και από το παραδοσιακό στο εκβιομηχανισμένο. Ζήτημα νομίζω όλων είναι να σκεφτούμε , πέραν του ατομικού, την συλλογική μας ταυτότητα. Τι είναι αυτό που συνολικά μας προσδιορίζει σαν έθνος; Έχει ποτέ αυτό εκφραστεί από τους άρχοντες και κυβερνώντες; Τι είμαστε τελικά Ανατολή ή Δύση; Αριστερά ή δεξία; Και πώς θα κινηθούμε τώρα πάλι αντιμέτωποι με μία τόσο τοπική όσο και παγκόσμια κρίση;
«Πως το τρίβουν το πιπέρι» Παραδοσιακό τραγούδι
Ξεκίνησε από τους Ηπειρώτες κατοίκους της Πίνδου, και έγινε πανελληνίως γνωστό και αγαπητό. Και η ελευθεριότητα της εποχής επιτρέπει να χορεύεται και να αναπαριστάνεται εν μέση οδώ, χωρίς αιδώ. Αρχικά ήταν ένα περιπαικτικό τραγούδι, κατά των καλογήρων, οι οποίοι βρήκαν στο τρίψιμο του πιπεριού πρόσφορο έδαφος πλουτισμού, αφού την σκόνη μπορούσαν να την ανακατεύουν με πάσης φύσεως τρίμματα, κι έτσι να αβγατίζουν τα πλούτη τους. Γι’ αυτό μέρα-νύχτα έτριβαν το πιπέρι με όποιον τρόπο μπορούσαν, και η λαϊκή φαντασία έφτασε να λέει και με ποιο μέρος του… σώματος τους! Οι έμποροι ταξιδευτές- κυρατζήδες της Ηπείρου, όταν δεν διανυκτέρευαν σε χάνια, διανυκτέρευαν σε μοναστήρια.Έτσι έγιναν μάρτυρες του γεγονότος. Και το σκάρωσαν το τραγούδι. Τραγούδι όμως που δεν μπόρεσαν να απολαύσουν στις θρησκευτικές πανηγύρεις. Ενώ τις απόκριες, που η εκκλησία απείχε, ξορκίζοντας τους καρναβαλιστές ως κακούς δαίμονους, οι άνθρωποι, σαν απελευθερωνόταν από κάποιας μορφής φυλακή, τραγουδούσαν ελεύθεροι στις εξοχές τατραγούδια που ήθελαν, απροκάλυπτα και αυθόρμητα, όπως λαχταρούσε οι ψυχή τους… έτσι έμεινε το πιπέρι να τραγουδιέται την Αποκριά και να εκφράζει την δυσαρέσκεια του κοσμάκη, απέναντι στις οικονομικές επιχειρήσεις μερικών καλόγερων… (www.e-istoria.com)
Πώς το τρί- βλάχα μου καλή,πώς το τρίβουν το πιπέρι;Πώς το τρίβουν το πιπέριτου διαβόλου οι καλογέροι;
Με το γό- βλάχα μου μωρή,με το γόνατο το τρίβουν.Με το γόνατο το τρίβουνκαι το ψιλοκοπανίζουν.
Άιντε για σκωθείτε παλικάριαμε σπαθιά και με χαντζάρια.
Με την μύ- βλάχα μου μωρή,με την μύτη τους το τρίβουν.Με την μύτη τους το τρίβουν
και το ψιλοκοπανίζουν.
Άιντε για σκωθείτε παλικάριαμε σπαθιά και με χαντζάρια.
Με την γλώ- βλάχα μου μωρή,με την γλώσσα τους το τρίβουν.Με την γλώσσα τους το τρίβουνκαι το ψιλοκοπανίζουν.
Άιντε για σκωθείτε παλικάριαμε σπαθιά και με χαντζάρια.
Με τον κώ- βλάχα μου καλή,με τον κώλο τους το τρίβουν.Με τον κώλο τους το τρίβουνκαι το ψιλοκοπανίζουν.
Άιντε για σκωθείτε παλικάριαμε σπαθιά και με χαντζάρια.
Με τον πού- βλάχα μου καλή,με τον πούτσο τους το τρίβουν.Με τον πούτσο τους το τρίβουνκαι το ψιλοκοπανίζουν.
Άιντε για σκωθείτε παλικάριαμε σπαθιά και με χαντζάρια
Ευχαριστούμε πολύ όλους τους καλλιτέχνες για τις συμμετοχές τους, τον καθένα χωριστά για τον χρόνο και τη δημιουργικότητά τους! Θα περιμένουμε τις συμμετοχές σας με το καλό και του χρόνου!
Ευχαριστούμε πολύ και πάλι!
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Λαογραφικό Μουσείο Σουφλίου" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
