Από την Πέμπτη που πραγματοποιήθηκε η συνάντηση, και παρευρέθηκα σε αυτή μέχρι το τέλος της, έως και σήμερα, στέκομαι σε δύο πλευρές προσπαθώντας να απομακρυνθώ λίγο από το θέμα : «ναι ή όχι στην ίδρυση φυλακών στην Ορεστιάδα». Προσπαθώ να δω συνολικά το χαρακτήρα της συνάντησης και να διακρίνω τι είναι αυτό που μπορεί να οδηγεί κάποιους να υποστηρίζουν θετικά και κάποιους αρνητικά την ίδρυση των φυλακών.
Πιστεύω ότι η συνάντηση της Πέμπτης ήταν πολύ σημαντική. Πιστεύω ότι για τους ανθρώπους που παρακολουθούν τις τάσεις και τις αντιδράσεις του κοινωνικού συνόλου της πόλης και τους ενδιαφέρει να γνωρίζουν το δυναμικό και τον παλμό της, η συνάντηση αυτή έδινε πολλά στοιχεία.
Ήταν μια συνάντηση που η σύγκρουση και οι διαφωνίες κυριαρχούσαν και αυτό μόνο θετικό μπορεί να είναι, γιατί μέσα από μια τέτοια διαδικασία ο καθένας από τους συμμετέχοντες βρίσκεται συνεχώς σε διαθεσιμότητα, τόσο απέναντι στις δικές του απόψεις, που ανά πάσα στιγμή μπορεί να τις τροποποιήσει, να τις ενισχύσει ή να ξαναπροβληματιστεί γι’ αυτές, όσο και απέναντι σε νέα δεδομένα, ερεθίσματα και στοιχεία. Οι άνθρωποι που μπαίνουν στη διαδικασία του διαλόγου και της αντιπαράθεσης, στα πλαίσια μιας διαλεκτικής που εξελίσσεται και δεν μένει παγιωμένη σε απλές απόψεις και τοποθετήσεις, μπορεί να προσφέρει μια εξελικτική πορεία στο θέμα το οποίο συζητείται. Και μιλάμε για πορεία και όχι απόφαση, για διάλογο και όχι τοποθετήσεις! Η αλήθεια είναι ότι οι παρευρισκόμενοι που ξεκίνησαν με τις τοποθετήσεις τους ήρθανε περισσότερο αποφασισμένοι παρά διαθέσιμοι, οι περισσότεροι όμως από αυτούς απέδειξαν με την παρουσία τους εκεί και την διάθεσή τους να συζητήσουν και να επανατοποθετηθούν ότι μπορούν να είναι και διαθέσιμοι ανάλογα με αυτό που συμβαίνει, διαθέτοντας μια άποψη που ρέει και δεν είναι καθηλωμένη και αμετακίνητη.
Η παρουσία και άποψη των καλεσμένων του πάνελ, προσωπικά πιστεύω ότι αποτέλεσε μόνο την αφορμή για μια συνάντηση που ο κόσμος είχε ανάγκη για να εκφραστεί πάνω σε αυτό το θέμα, που όπως φαίνεται ανακινεί πολλές διαθέσεις. Ο διάλογος που ακολούθησε αφορούσε πολύ περισσότερο τους κατοίκους της πόλης και τη Δημοτική Αρχή, παρά τους καλεσμένους, που απλά μετέφεραν την άποψή τους χωρίς να σηματοδοτούν σημεία προς επεξεργασία, παρά μόνο εντυπώσεις. Εκτός αυτού η μονόπλευρα θετική τοποθέτησή τους απέναντι στο θέμα προκάλεσε την αμφισβήτηση των πολιτών και έφερε και τους ίδιους σε θέση άμυνας με μια «ευθαρσώς» εκφραζόμενη άποψη την οποία δεν υπήρχε λόγος να υιοθετούν και να επαναλαμβάνουν. Όσο και κάποιος να τάσσεται υπέρ κάποιου θέματος δεν μπορεί να μην έχει εντοπίσει ούτε ένα αρνητικό σε αυτό, ακόμη και αν το αρνητικό υποβαθμίζεται και δεν υπολογίζεται τόσο όσο τα θετικά. Πως μπορεί να είναι κάποιος αξιόπιστος όταν διακρίνεται ότι ή δεν θέλει να μοιραστεί όλες τις πλευρές ενός θέματος (που υποτίθεται έρχεται γιατί το γνωρίζει και το ζει) ή έχει συγκεκριμένο σκοπό η τοποθέτησή του. Προφανώς λοιπόν οι καλεσμένοι διακατέχονταν από μια αγωνία να πείσουν παρά από την απλή συμμετοχή τους σε κάτι που αφορά την πόλη μας, όσο και αν λεκτικά προσπαθούσαν να αποδείξουν το αντίθετο. Με βάση αυτές τις παραμέτρους νομίζω τελικά ότι η παρουσία των καλεσμένων πιθανόν να μην άφησε καλές εντυπώσεις, ακόμα και σε αυτούς που τάχτηκαν υπέρ της ίδρυσης των φυλακών. Κατά τη γνώμη μου η παρουσία τους και η άποψή τους θα είχαν συμβάλει θετικότερα σε όλη τη διαδικασία αν ερχόταν απλά εδώ για να μπουν σε μια συμμετοχική και συλλογική συζήτηση, πράγμα που δυστυχώς δεν έγινε ευδιάκριτο.
Προσωπικά ένιωσα πολύ ευχαριστημένη από την εικόνα που έδωσαν συνολικά όλοι οι παρευρισκόμενοι και σε καμιά περίπτωση δε θα σκεφτόμουν να μετατραπώ σε «ιδεολογικός μετανάστης»! Το ότι δεν ήμασταν εκεί για να γλύψουμε ο ένας τον άλλο και όλοι μαζί τους καλεσμένους και το Δήμαρχο (θα μπορούσαμε πολύ εύκολα να το κάνουμε) και να συμφωνούμε μεταξύ μας δίνοντας την εικόνα μιας "αξιοπρεπούς πόλης", το ότι ήμασταν ευγενικοί και καθόλου επιθετικοί με τους καλεσμένους, ενώ εκείνη ένιωθαν σε άμυνα έχοντας μια παθητική επιθετικότητα απέναντί μας, διότι ήταν διακριτός ο σκοπός τους να μας πείσουν για κάτι, το ότι με επιχειρήματα ο καθένας υποστήριξε τις απόψεις του, διαφώνησε και επέτρεπε και τους συνομιλητές του να κάνουν το ίδιο, ότι οι παρευρισκόμενοι δεν δίστασαν ακόμα και σε αντίθεση με το επάγγελμα ή τις ιδιότητές τους να εκφέρουν άποψη που μπορεί να ήταν αντίθετη με ανθρώπους του ίδιου κλάδου ή ιδιότητας, όλα αυτά προσωπικά για μένα σημαίνουν ότι η κοινωνία μας έχει μια δυναμική, μια απλότητα και μια διάθεση να ασχοληθεί με τα προβλήματα και τα θέματα του τόπου ουσιαστικά και να μπει ενεργά σε όλες τις διαδικασίες χωρίς να την απασχολούν κανόνες ψευδό-αξιοπρέπειας και αν έχει στο τσεπάκι της τη λύση! Και αυτό το θεωρώ εξαιρετικά υγιές και είναι σημαντικό αυτό να το εντοπίσουν, να το πιάσουν και να το μιμηθούν και όλοι όσοι καλούνται να εκπροσωπήσουν αυτή την κοινωνία για να μην βρεθούν κατώτεροι των δυνατοτήτων της.
Όσο για το γιατί μπορεί κάποιος να είναι υπέρ ή κατά, η αλήθεια είναι ότι βρίσκομαι κι εγώ ακόμα σε διαδικασία αναζήτησης. Αυτό όμως που ήταν σαφές από όλες τις πλευρές είναι ότι ένα ερώτημα που καλείται ο καθένας να απαντήσει, έτσι ώστε να παίξει ρόλο στην τάση του, είναι τι θεωρεί ανάπτυξη για τον Δήμο μας. Νομίζω ότι εκεί λανθανόντος τοποθετήθηκε και το θέμα τον φυλακών και δίχασε την κοινωνία μας! Η ίδρυση των φυλακών από την πρώτη στιγμή τέθηκε σαν ζήτημα ανάπτυξης του Δήμου και της περιοχή μας και αυτό ήταν ένα μειονέκτημα συνολικά. Γιατί αυτοί που θεωρούν ότι ο Δήμος μας δεν έχει κάνει έναν σαφή κύκλο ανάπτυξης στα λίγα χρόνια από τη δημιουργία του και του αξίζουν εξελικτικά πιο δυναμικά, παραγωγικά και προς όφελος και χρήση των δημοτών αναπτυξιακά βήματα μέχρι να φθάσει στο σημείο να δεχθεί στους κόλπους του μια φυλακή, τάσσονται κατά, και αυτοί που θα θέλανε ο Δήμος να φθάσει στην ανάπτυξή του με άλματα μέσω ευκαιριών και όχι με βήματα βάση προτεραιοτήτων τάσσονται με κάθε τρόπο υπέρ. Καμιά από τις δύο απόψεις δεν είναι λάθος. Είναι κατά τη γνώμη μου οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Θέλουμε όλοι την εξέλιξη της πόλης μας, θέλουμε όλοι να προκύπτουν ευκαιρίες για να τις εκμεταλλευτούμε, θέλουμε όλοι να συμβάλουμε σ' αυτό και να το αγκαλιάσουμε, θέλουμε όλοι, αν μπορούμε, να καταθέσουμε και τις προσωπικές μας προσπάθειες αρκεί να πειστούμε ότι η πόλη μας δεν συμβιβάζετε, αλλά διεκδικεί. Ότι αυτό που προκύπτει το επιλέγουμε και δεν μας πασάρεται σαν η καλύτερη ευκαιρία. Αυτό θέλουμε ….
Τότε πιστεύω ότι ακόμα και το θέμα των φυλακών θα μπει σε άλλο επίπεδο, θα υπάρχει σε ένα πλαίσιο και θα κατέχει τη θέση του. Οι διεκδικήσεις, οι αγώνες και οι προτεραιότητες θα μας δώσουν τη δυνατότητα να βάλουμε μια τάξη στην αναστάτωση που προκαλείται από τις επιλογές/ή που μας προσφέρονται κάθε φορά και αναρωτιόμαστε αν πρέπει να σπεύσουμε με βιασύνη και χωρίς σύνεση να αρπάξουμε, ο διάλογος να είναι δημιουργικός και όχι κατευθυντικός και οι προτάσεις και οι επιλογές να προκύπτουν και να μην (προ)αποφασίζονται.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Εναντιοδρομία" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
