Όσο για την Μπακογιάννη τι να πούμε. Δοκίμαζε συνεχώς τις αντοχές του Σαμαρά προκαλώντας. Ίσως και να πίστευε ότι τα μέτρα ήταν αναπόφευκτα και ακολούθησε και αυτή την συνείδησή της. Την έφαγε και αυτήν το σκοτάδι, ανοίγοντας παράλληλα και το δρόμο για νέες πολιτικές διεργασίες και σαφώς ενισχύονται οι ψίθυροι για νέο κόμμα.
Όπως και να έχει είναι λυπηρό να μην μπορεί ένας βουλευτής να διαφωνήσει μέσα σε ένα δημοκρατικό κόμμα, αν και οι διαφορετικές φωνές υπάρχουν μάλλον για να επιβεβαιώσουν την δημοκρατική πολυφωνία, η οποία σε κρίσιμες ψηφοφορίες χάνεται. Οι ζυμώσεις και οι αντιδράσεις υπάρχουν για το θεαθήναι και σε κρίσιμες στιγμές πάνε περίπατο. Υπάρχει πειθαρχία για να μην χαθούν τα κεκτημένα και ο βουλευτής μετατρέπεται απλά σε ένα άβουλο ον. Θα πει κάποιος ότι ειδικά για το ΠΑΣΟΚ η μη ψήφιση του νομοσχεδίου σήμαινε και διαφωνία με την πολιτική του κόμματος και από μια πλευρά η άποψη αυτή είναι σωστή. Ίσως όμως οι 3 ήθελαν με την στάση τους να στείλουν ένα μήνυμα ότι στηρίζουν το ΠΑΣΟΚ αλλά όχι έτσι όπως πάει, δηλαδή με μονόπλευρα μέτρα κοινωνικά άδικά. Ίσως να προσπαθούσαν να προειδοποιήσουν το κόμμα που υπηρετούν ότι άμεσα θα πρέπει να λάβει όλα εκείνα τα μέτρα που θα επιφέρουν μια δικαιότερη κατανομή των βαρών και επιτέλους θα γίνει κάτι και με την ακρίβεια αλλά και με τους κλέφτες. Όμως αυτό που επέβαλλε η συνείδηση τους ήταν για αυτούς μια προσωρινή (;) πολιτική παύση και σαφέστατα μια προειδοποίηση για όλους ότι το κόμμα είναι πάνω από την συνείδηση…
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Απόψεις" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
