Η ιστορία με τα σαγρέ μάρμαρα είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Το δημόσιο δεν λειτουργεί καλά κυρίως γιατί υπάρχει δεν υπάρχει συνείδηση από τους υπαλλήλους του και τους αιρετούς προϊσταμένους τους. Οι υπουργοί, οι δήμαρχοι και όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι θα πρέπει να προσέχουν την δημόσια περιουσία σαν δικιά του και όχι να την διαχειρίζονται σαν να τους ανήκει. Σε πρώτη φάση μπορούν να συσταθούν επιτροπές σε κάθε υπουργείο που να ελέγχει διεξοδικά τις κάθε λογής δαπάνες. Να κοπούν οι εύκολες χρηματοδοτήσεις και οι απευθείας αναθέσεις. Να ελεγχθούν δήμαρχοι, διευθυντές και προϊστάμενοι που με μεγάλη ευκολία σκορπούν το δημόσιο χρήμα και σε πολλές περιπτώσεις το οικειοποιούνται σε μεγάλο ή σε μικρότερο βαθμό. Είναι απαράδεκτο να υπάρχουν δημόσιοι φορείς που αγοράζουν μεγάλες ποσότητες υλικών ακριβότερα από την τιμή μονάδας που ισχύει για τον κάθε ένα από εμάς, ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Από τον έλεγχο αυτό δεν πρέπει να ξεφύγουν και οι απλοί δημόσιοι υπάλληλοι. Μου έλεγε κάποιος που εργάστηκε σε κάποιον δημόσιο φορέα του εξωτερικού ότι ανά τακτά διαστήματα οι υπάλληλοι χρεώνονταν κατά κάποιο τρόπο γραφική ύλη. Εδώ ένα κουτί στυλό ή μολυβιών μπορεί να αναλωθεί με πολύ μεγάλη ευκολία και φυσικά όχι για τις ανάγκες της υπηρεσίας. Όπως επίσης αγοράζονται μηχανήματα σε μεγαλύτερες ποσότητες από τις αναγκαίες και χρησιμοποιούνται επίσης για τις ανάγκες του καθενός και όχι της υπηρεσίας. Όλο αυτό το σκηνικό ανευθυνότητας και διαφθοράς μας έχει φέρει σε αυτό το χάλι. Θα το ξαναπώ…έχω την αίσθηση ότι παρά τις αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας, λεφτά υπάρχουν, αλλά είναι τέτοια η σπατάλη που τα εξαφανίζει τελικά.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Απόψεις" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
