Η ίδια τάση αλλά σε λίγο μικρότερη κλίμακα παρατηρείται και στην προεκλογική περίοδο που διανύουμε. Μάλιστα σε κάποιες μετρήσεις, το ποσοστό του ενεργού εκλογικού σώματος που δεν θα προσέλθει τελικά να ψηφίσει υπολογίζεται σε διψήφιο νούμερο. Η λογική είναι ότι όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι, μας απαξιώνουν οπότε και εμείς τους γυρνάμε την πλάτη και δεν συμμετέχουμε στην διαδικασία.
Πιστεύω όμως ότι η αντίληψη αυτή είναι λανθασμένη κάτι που αποδείχτηκε και στις ευρωεκλογές. Παρά την μεγάλη αποχή το ΠΑΣΟΚ κέρδισε και θριαμβολογεί, η ΝΔ έχασε μεν αλλά έβγαλε τόσους ευρωβουλευτές που η ήττα της τελικά δεν ήταν και τόσο βαριά, το ΚΚΕ ήταν λίγο κάτω από το ιστορικό υψηλό του, νίκησε και αυτό, ο ΛΑΟΣ αύξησε το ποσοστό του κατά 75%, νικητές και εκεί, το κόμμα των Οικολόγων που βάση των δημοσκοπήσεων συγκέντρωνε πολλές ψήφους διαμαρτυρίας, εξέλεξε έναν ευρωβουλευτή αν και το ποσοστό του ήταν κάτω από το αναμενόμενο Ο μεγάλος ηττημένος ήταν βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ.
Όπως και να έχει το μήνυμα της δυσαρέσκειας που ήθελε να εκφράσει κάποιος απέχοντας από την κάλπη, επί της ουσίας δεν τάραξε κανέναν.
Τι θα γινόταν αν οι οικολόγοι έφταναν στο 10%, όπως έδειχναν κάποιες δημοσκοπήσεις; Αν οι ΚΥΝΗΓΟΙ έπιαναν το όριο του 3%, οι αν οι Οικολόγοι του εκκεντρικού κ. Βεργή με τον ΚΑΤΜΑΝ στο ψηφοδέλτιο έφταναν στο 1 %; Τα πράγματα θα ήταν ίδια; Σίγουρα όχι.Αν γινόταν όλα όσα είπα πριν, τότε οι οικολόγοι θα είχαν επιπλέον 2 ευρωβουλευτές και οι κυνηγοί έναν τους οποίους αφενός θα έπαιρναν από τα δύο μεγάλα κόμματα, αφετέρου με την επιπλέον συμμετοχή το ποσοστό και του ΚΚΕ και του ΛΑΟΣ θα ήταν μειωμένο, χώρια που τo 1% στον Βεργή προφανέστατα θα αποτελούσε ψήφο διαμαρτυρίας
Δεν θέλω να προωθήσω με όσα λέω ούτε τους οικολόγους, ούτε το κόμμα των κυνηγών, ούτε τον κ. Βεργή. Λέω απλά ότι αν κάποιοι είναι αγανακτισμένοι από το πολιτικό "σύστημα", η μη συμμετοχή τους απλά ενδυναμώνει αυτό το "σύστημα".
Οι περισσότεροι Έλληνες ψηφίζουμε κυβέρνηση, για το λόγο αυτό υπάρχει ο δικομματισμός άλλωστε, και η επιλογή αυτή έχει την λογική της. Ψηφίζω τον καλύτερο κατ'εμέ ή έστω τον λιγότερο κακό. Οι υπόλοιποι στηρίζουν τα μικρότερα κόμματα που εκπροσωπούνται στη βουλή, είτε λόγω ιδεολογίας, είτε επειδή θέλουν να ακούγεται και μια άλλη φωνή στη βουλή. Κάποια άλλη μικρότερη κατηγορία ψηφίζει τα μικρότερα κόμματα πάλι λόγω ιδεολογίας ή θεωρούν ότι έτσι δείχνουν την δυσαρέσκιά τους για τους μεγάλους.
Και οι τρεις κατηγορίες παίρνουν την ευθύνη της επιλογής τους. Μπορεί να δικαιώνονται και να χαίρονται γι'αυτήν, μπορεί να απογοητεύονται και να καταριούνται την ώρα και τη στιγμή. Το σημαντικότερο είναι ότι έχουν δικαίωμα και μιλούν. Οι υπόλοιποι, όσοι δηλαδή δεν προσέρχονται στις κάλπες για να ενταχθούν σε μια από τις τρεις παραπάνω κατηγορίες, αλλά απέχουν, πιστεύω ότι απλά τα έχουν παρατήσει, δεν έχουν δικαίωμα ούτε να γκρινιάζουν και πάνω απ'ολα ούτε να ονειρεύονται, ούτε να ελπίζουν...
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Απόψεις" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
